ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ - Η ΑΡΕΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΗΝ ΕΧΕΙ
ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ - Η ΑΡΕΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΟΤΙ ΤΗΝ ΕΧΕΙ
Η ταπείνωση δεν είναι να σκύβεις το κεφάλι επειδή πιστεύεις πως δεν αξίζεις.
Δεν είναι να θεωρείς τον εαυτό σου άχρηστο, ούτε να αρνείσαι τα χαρίσματα που σου έδωσε ο Θεός.
Και ασφαλώς δεν είναι εκείνο το ευσεβοφανές «εγώ δεν είμαι τίποτε», που κάποτε περιμένει κρυφά από τους άλλους να απαντήσουν: «Όχι, είσαι σπουδαίος».
Η αληθινή ταπείνωση δεν είναι περιφρόνηση του εαυτού. Είναι αλήθεια.
Είναι να γνωρίζεις τι σου χάρισε ο Θεός, να το καλλιεργείς με κόπο, να το προσφέρεις με ευγνωμοσύνη και, όταν έρθει η επιτυχία, να μην ανεβάζεις τον εαυτό σου στον θρόνο που ανήκει μόνο σ’ Εκείνον.
Μπορεί να σπούδασες.
Να μόχθησες.
Να ξενύχτησες.
Να δημιούργησες.
Να έφτασες εκεί όπου κάποτε ούτε τολμούσες να ονειρευτείς.
Ο κόπος σου είναι αληθινός.
Αλλά αληθινή είναι και η Χάρη.
Ποιος σου έδωσε τη ζωή;
Ποιος σου χάρισε τον νου;
Ποιος κράτησε την καρδιά σου να χτυπά στις νύχτες που εσύ κοιμόσουν;
Πόσες φορές ένας δρόμος άνοιξε εκεί όπου δεν μπορούσες μόνος σου να ανοίξεις ούτε χαραμάδα;
Γι’ αυτό και ο Ψαλμωδός λέγει:
«Ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες.»
Δεν ακυρώνεται ο κόπος του ανθρώπου.
Αγιάζεται.
Ο άνθρωπος βάζει την προαίρεση, τον ιδρώτα, την επιμονή, τον αγώνα· όμως δεν αυτοθεώνεται εξαιτίας τους.
Και εδώ αρχίζει το μεγάλο μυστήριο της ταπεινώσεως.
Ο ταπεινός δεν λέει:
«Δεν έχω κανένα χάρισμα».
Λέει με τη ζωή του:
«Ό,τι καλό έχω, το έλαβα. Και για ό,τι κακό έχω, χρειάζομαι μετάνοια».
Δεν συντρίβεται από μια παρατήρηση, επειδή δεν έχει χτίσει έναν ψεύτικο εαυτό που πρέπει συνεχώς να υπερασπίζεται.
Δεν μεθά από έναν έπαινο, επειδή γνωρίζει πόσο εύκολα η ανθρώπινη δόξα περνά.
Σήμερα σε χειροκροτούν.
Αύριο μπορεί να σε έχουν ξεχάσει.
Σήμερα έχεις δύναμη.
Αύριο μπορεί να χρειάζεσαι ένα χέρι για να σηκωθείς.
Σήμερα κατέχεις τίτλους, αξιώματα, γνώσεις και περιουσία.
Μπροστά όμως στην αιωνιότητα, κανένα από αυτά δεν μπορεί να πει στον θάνατο: «Σταμάτα».
Γι’ αυτό η ταπείνωση δεν είναι αδυναμία.
Είναι ελευθερία από την ανάγκη να αποδεικνύεις συνεχώς ότι είσαι κάποιος.
Ο υπερήφανος χρειάζεται διαρκώς καθρέφτες.
Ο ταπεινός χρειάζεται μόνο τον Θεό.
Και ίσως το φοβερότερο σημείο είναι άλλο:
Μπορεί κανείς να νηστεύει, να προσεύχεται, να κάνει ελεημοσύνες, να μιλά για τον Θεό και μέσα στην καρδιά του να μεγαλώνει ένας καινούργιος Φαρισαίος.
Να αρχίσει να πιστεύει ότι είναι καλύτερος επειδή έγινε «πνευματικός».
Γι’ αυτό ο Χριστός δεν δικαίωσε εκείνον που απαριθμούσε τις αρετές του.
Δικαίωσε εκείνον που δεν είχε να παρουσιάσει τίποτε άλλο παρά μία συντετριμμένη καρδιά:
«Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ».
Και ο Κύριος έκλεισε την παραβολή με λόγο που θα έπρεπε να μας ακολουθεί μέχρι τον τάφο:
«Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται».
Αυτή είναι η υψοποιός ταπείνωση της Εκκλησίας.
Κατεβαίνεις από τον θρόνο του εγώ σου και, χωρίς να το καταλάβεις, πλησιάζεις τον Θεό.
Και υπάρχει ένα παράδοξο που φυλάει αυτή την αρετή σαν μυστικό:
Τη στιγμή που θα βεβαιωθείς πως απέκτησες ταπείνωση, ίσως να την έχεις ήδη χάσει.
Γιατί ο αληθινά ταπεινός δεν κοιτάζει την ταπείνωσή του.
Κοιτάζει τον Χριστό.
Δεν μετρά πόσο ψηλά ανέβηκε.
Βλέπει πόσο δρόμο έχει ακόμη μέχρι να μάθει να αγαπά, να συγχωρεί, να μετανοεί και να μην κατακρίνει.
Κι αν πρέπει τελικά να ζητήσουμε κάτι από την Παναγία, ας μην της ζητήσουμε να μας κάνει μεγάλους στα μάτια των ανθρώπων.
Ας της ζητήσουμε κάτι δυσκολότερο:
να μας μάθει να γινόμαστε μικροί μπροστά στον Θεό χωρίς να μικραίνουμε κανέναν άνθρωπο.
Να εργαζόμαστε χωρίς να καυχόμαστε.
Να προσφέρουμε χωρίς να απαιτούμε αναγνώριση.
Να δεχόμαστε τον έπαινο χωρίς να μεθούμε και την παρατήρηση χωρίς να μισούμε.
Και όταν για κάτι καλό μάς πουν «μπράβο», η καρδιά μας να προλαβαίνει τα χείλη και να ψιθυρίζει:
«Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν».
Γιατί στο τέλος δεν θα μας σώσει η εικόνα που καταφέραμε να δημιουργήσουμε για τον εαυτό μας.
Θα μας σώσει το έλεος του Θεού που μια ταπεινωμένη καρδιά δεν έπαψε ποτέ να ζητά.
Υπεραγία Θεοτόκε, δίδαξέ μας εκείνη την ταπείνωση που δεν κάνει θόρυβο στη γη, αλλά ανοίγει δρόμο προς τον Ουρανό. Αμήν.
#filoiesfigmenou
#Ταπείνωση #Ορθοδοξία #ΠνευματικόςΑγώνας #ΠατερικόςΛόγος #ΘείαΧάρις #Χριστός #Παναγία
Μοιραστείτε το με τους φίλους σας:
Αγαπητοί φίλοι της σελίδας, παρακαλούμε να είστε ευγενικοί και κόσμιοι στις εκφράσεις σας, με σεβασμό, κατανόηση
και αξιοπρέπεια, προς τους συνανθρώπους μας, όπως αρμόζει σε λογικούς ανθρώπους, αλλά και σε ενσυνείδητους
Χριστιανούς οι οποίοι κάνουν πράξη τον Ευαγγελικό λόγο, «Αγαπάτε αλλήλους».
Φυλάξτε το στόμα σας, από λόγια περιττά, πικρόχολα, ανώφελα, ασκηθείτε στην προσευχή του Ιησού, εγκρατευθείτε
και ο Κύριος θα σας περιβάλλει με το ανεκτίμητο δώρο της αγάπης Του.
Οι απόψεις της ιστοσελιδας μπορεί να μην ταυτίζονται με τα περιεχόμενα του άρθρου.
Τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τις απόψεις των
συντακτών τους και δεν δεσμεύουν με οποιοδήποτε τρόπο την ιστοσελιδα.
Οι διαχειριστές της ιστοσελιδας δεν ευθύνονται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει.
Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, γενικά και
εναντίον των συνομιλητών ή των συγγραφέων.
Μην δημοσιεύετε άσχετα σχόλια με το θέμα.
Με βάση τα παραπάνω με λύπη θα αναγκαζόμαστε να διαγράφουμε τα απρεπή και βλάσφημα σχόλια τα οποία δεν αρμόζουν
στον χαρακτήρα και στο ήθος της σελίδας μας χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
