Η Στάμνα της Συγγνώμης
Η Στάμνα της Συγγνώμης
Δεν "σπάει" η αδελφότητα από ένα ανθρώπινο λάθος. Σπάει όταν η καρδιά προλάβει να κατακρίνει πριν προλάβει να προσευχηθεί.
Κατά Ματθαίον 6:14-15,
Ο Κύριος συνδέει καθαρά τη δική μας συγχώρηση με τη συγχώρηση που δίνουμε στους άλλους.
Σε ένα μικρό και ήσυχο μοναστήρι, εκεί όπου η αυγή ερχόταν σαν ψαλμός επάνω στις πέτρες και η μέρα άρχιζε με το σημείο του Σταυρού, ζούσαν δύο αδελφοί, ο πατήρ Θεόφιλος και ο πατήρ Γαβριήλ. Κάθε πρωί, πριν ακόμη ζεστάνει ο ήλιος τις αυλές της μονής, κατέβαιναν μαζί στη βρύση και γέμιζαν τις πήλινες στάμνες με νερό για την αδελφότητα.
Ένα πρωινό, καθώς ανέβαιναν το στενό μονοπάτι, ο πατήρ Γαβριήλ πάτησε άτσαλα σε μια βρεγμένη πέτρα και γλίστρησε. Στην προσπάθειά του ο πατήρ Θεόφιλος να τον κρατήσει, η στάμνα έφυγε από τα χέρια του, έπεσε κάτω και έγινε κομμάτια. Το νερό σκορπίστηκε στο χώμα, σαν κόπος χαμένος.
Ο πατήρ Γαβριήλ χαμήλωσε το βλέμμα. Το πρόσωπό του σκοτείνιασε από λύπη.
«Συγχώρεσέ με, αδελφέ μου. Από δική μου απροσεξία σε ζημίωσα.»
Ο πατήρ Θεόφιλος δεν κοίταξε πρώτα τη σπασμένη στάμνα. Κοίταξε τον αδελφό του. Τον σήκωσε με πραότητα και του είπε:
«Ο Θεός να σε συγχωρήσει, και να συγχωρήσει κι εμένα περισσότερο. Σήμερα έπεσες εσύ· αύριο μπορεί να πέσω εγώ. Μη μεγαλώσουμε τη ζημιά με λύπη και κατάκριση. Μια στάμνα χάθηκε. Η αγάπη να μη χαθεί.»
Λίγο πιο πέρα στεκόταν ο Γέροντας της μονής. Είδε όσα έγιναν, άκουσε τα λόγια, μα δεν μίλησε. Κράτησε τη σιωπή του, όπως κρατούν οι παλιοί Γέροντες το λιβάνι ώσπου να έρθει η ώρα να ευωδιάσει.
Το βράδυ, μετά την ακολουθία, κάλεσε όλους τους πατέρες στο αρχονταρίκι. Μπροστά τους έβαλε δύο στάμνες. Η μία ήταν καινούργια, καθαρή, χωρίς σημάδι. Η άλλη παλιά, με φανερή ρωγμή στο πλευρό της.
«Ποια θα παίρνατε για το διακόνημα;» ρώτησε.
Οι περισσότεροι έδειξαν την άθικτη. Ο Γέροντας χαμογέλασε ήρεμα. Γέμισε και τις δύο με νερό και βγήκε στον κήπο. Περπάτησε αργά στο μονοπάτι. Η καινούργια στάμνα κράτησε όλο το νερό. Η ραγισμένη όμως άφηνε μικρές σταγόνες πίσω της, σιωπηλά, ταπεινά, χωρίς να φαίνεται πως προσφέρει κάτι.
Όταν έφτασαν στο τέλος του δρόμου, ο Γέροντας γύρισε και έδειξε στους αδελφούς το μονοπάτι. Εκεί όπου περνούσε η ραγισμένη στάμνα, είχαν φυτρώσει αγριολούλουδα. Στην άλλη πλευρά το χώμα έμενε ξερό.
Τότε είπε:
«Βλέπετε, πατέρες; Εκεί που εμείς βλέπουμε ρωγμή, ο Θεός μπορεί να βλέπει δρόμο για να περάσει η χάρη Του. Η στάμνα έχανε νερό, μα δεν έχανε την αποστολή της. Με την αδυναμία της πότισε τον δρόμο. Έτσι είναι και ο άνθρωπος. Άλλος πέφτει από απροσεξία, άλλος πληγώνει χωρίς να το θέλει, άλλος κουβαλά μια ρωγμή που μόνο ο Θεός γνωρίζει. Αν τον συναντήσουμε με κατάκριση, τον ξεραίνουμε. Αν τον σκεπάσουμε με προσευχή, μπορεί από το σφάλμα του να ανθίσει μετάνοια.»
Κοίταξε έπειτα τον πατέρα Θεόφιλο και τον πατέρα Γαβριήλ και συνέχισε:
«Σήμερα ο ένας αδελφός έκανε ένα λάθος. Ο άλλος όμως βρήκε μπροστά του μια μεγάλη ευκαιρία: να μοιάσει στον Χριστό. Διότι μεγαλύτερος θησαυρός δεν είναι να μη σφάλεις ποτέ, αλλά όταν σε λυπήσουν, να μη χάσεις την αγάπη.»
Από εκείνη την ημέρα, όταν κάποιος αδελφός έπεφτε σε σφάλμα, οι μοναχοί δεν έτρεχαν να τον διορθώσουν με σκληρότητα. Πρώτα έσκυβαν το κεφάλι και έλεγαν μέσα τους:
«Κύριε, ελέησε τον αδελφό μου και ελέησε κι εμένα. Εκείνος έπεσε σήμερα φανερά· εγώ πέφτω κάθε μέρα κρυφά.»
Και ο Γέροντας συνήθιζε να λέει:
«Σήμερα είναι εκείνος, αύριο εγώ. Τώρα έσπασε η δική του στάμνα, αύριο μπορεί να σπάσει η δική μου. Ο Θεός δεν κουράζεται να μας συγχωρεί. Ας μη βιαζόμαστε λοιπόν εμείς να καταδικάζουμε.»
Γιατί η αληθινή νίκη του χριστιανού δεν είναι να αποδείξει ότι είχε δίκιο. Είναι να γονατίσει μέσα του και να πει:
«Χριστέ μου, συγχώρεσε εκείνον που με λύπησε, και συγχώρεσε κι εμένα για όσα λύπησα Εσένα και τους ανθρώπους.»
Αυτή η προσευχή δεν κάνει θόρυβο. Δεν ζητά χειροκρότημα. Ανεβαίνει ήσυχα σαν θυμίαμα μπροστά στον Θεό και κατεβάζει ειρήνη εκεί όπου λίγο πριν υπήρχε πληγή.
Άλλο να έχεις δίκιο. Άλλο να έχεις Χριστό μέσα σου.
Όταν προσεύχεσαι για εκείνον που σε λύπησε, δεν δικαιώνεις το λάθος του. Προστατεύεις την καρδιά σου από την κατάκριση και αφήνεις τον Θεό να θεραπεύσει ό,τι εσύ δεν μπορείς.
Ιακώβου 5:16,
Η προσευχή υπέρ του άλλου γίνεται δρόμος θεραπείας.
#filoiesfigmenou #Ορθοδοξία #Συγχώρεση #Προσευχή #Μοναχισμός #ΠατερικόςΛόγος #Χριστός #Ταπείνωση #Αγάπη #Πίστη
Μοιραστείτε το με τους φίλους σας:
Αγαπητοί φίλοι της σελίδας, παρακαλούμε να είστε ευγενικοί και κόσμιοι στις εκφράσεις σας, με σεβασμό, κατανόηση
και αξιοπρέπεια, προς τους συνανθρώπους μας, όπως αρμόζει σε λογικούς ανθρώπους, αλλά και σε ενσυνείδητους
Χριστιανούς οι οποίοι κάνουν πράξη τον Ευαγγελικό λόγο, «Αγαπάτε αλλήλους».
Φυλάξτε το στόμα σας, από λόγια περιττά, πικρόχολα, ανώφελα, ασκηθείτε στην προσευχή του Ιησού, εγκρατευθείτε
και ο Κύριος θα σας περιβάλλει με το ανεκτίμητο δώρο της αγάπης Του.
Οι απόψεις της ιστοσελιδας μπορεί να μην ταυτίζονται με τα περιεχόμενα του άρθρου.
Τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τις απόψεις των
συντακτών τους και δεν δεσμεύουν με οποιοδήποτε τρόπο την ιστοσελιδα.
Οι διαχειριστές της ιστοσελιδας δεν ευθύνονται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει.
Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, γενικά και
εναντίον των συνομιλητών ή των συγγραφέων.
Μην δημοσιεύετε άσχετα σχόλια με το θέμα.
Με βάση τα παραπάνω με λύπη θα αναγκαζόμαστε να διαγράφουμε τα απρεπή και βλάσφημα σχόλια τα οποία δεν αρμόζουν
στον χαρακτήρα και στο ήθος της σελίδας μας χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
