ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ «Πιστεύω… εἰς ἕνα Θεόν… ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων

ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ «Πιστεύω… εἰς ἕνα Θεόν… ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων». Ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ἔπεσε ἀπὸ τὴν κοινωνία τοῦ Θεοῦ, ἔχασε καὶ τὴν δύναμη νὰ βλέπει τὸ Ἄκτιστο Φῶς. Τὰ μάτια τοῦ σώματος βλέπουν χρώματα, σχήματα, πρόσωπα, γῆ καὶ οὐρανό· δὲν μποροῦν ὅμως νὰ δουν ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ἄπειρο, ἀσώματο καὶ ἄκτιστο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ φανερώνει καθαρὰ στὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο: «Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε» (Ἰωάν. 1,18). Κανένα ἀνθρώπινο μάτι δὲν δύναται νὰ ἀντέξει τὴν θέα τῆς θείας οὐσίας. Καὶ ὅμως, ὁ Θεὸς μέσα στὴν ἄμετρη φιλανθρωπία Του, δὲν ἄφησε τὸν ἄνθρωπο στὸ σκοτάδι. Φανερώνει τὴν παρουσία Του μέσα ἀπὸ τὶς θείες ἐνέργειες, μέσα ἀπὸ τὴν δόξα Του, μέσα ἀπὸ τὰ σημεῖα τῆς χάριτος. Ὁ προφήτης Ἰεζεκιὴλ δὲν εἶδε τὴν θεία οὐσία· εἶδε «ὁμοίωμα δόξης Κυρίου» (Ἰεζ. 1,28). Ἀκόμη καὶ αὐτὸ τὸ ἀμυδρὸ ἀντικατόπτρισμα τῆς θείας μεγαλοπρέπειας ἦταν ἀρκετὸ γιὰ νὰ πέσει καταγής ἀπὸ φόβο καὶ ἱερὸ τρόμο. Διότι ὅπου πλησιάζει ἡ θεία παρουσία, ἀποκαλύπτεται συγχρόνως καὶ ἡ μικρότητα τοῦ ἀνθρώπου. «Οὐ δύνασαι ἰδεῖν τὸ πρόσωπόν μου· οὐ γὰρ μὴ ἴδῃ ἄνθρωπος τὸ πρόσωπόν μου καὶ ζήσεται» (Ἐξ. 33,20). Ὁ λόγος αὐτὸς ποὺ ἀκούστηκε πρὸς τὸν Μωυσῆ, φανερώνει ὄχι σκληρότητα Θεοῦ, ἀλλὰ τὴν ἀπόσταση μεταξὺ κτιστοῦ καὶ Ἀκτίστου. Ὅπως τὸ ἀδύναμο μάτι δὲν μπορεῖ νὰ κοιτάξει τὸν ἥλιο χωρὶς νὰ τυφλωθεῖ, ἔτσι καὶ ἡ πεπτωκυῖα φύση τοῦ ἀνθρώπου δὲν μπορεῖ νὰ βαστάξει τὴν πληρότητα τῆς θείας δόξης. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ προφήτης Ἠσαΐας κράζει: «Εἰ ἀνοίξεις τὸν οὐρανόν, τρόμος λήψεται ἀπὸ σοῦ τὰ ὄρη καὶ τακήσονται» (πρβλ. Ἠσ. 64,1). Ὅλη ἡ κτίση σείεται μπροστὰ στὴν παρουσία τοῦ Δημιουργοῦ της. Τὰ βουνὰ λυγίζουν, ἡ γῆ τρέμει, οἱ ἄγγελοι καλύπτουν τὰ πρόσωπά τους. Καὶ ὁ ἄνθρωπος τοῦ σήμερα, ποὺ ζεῖ μέσα στὴν αὐτάρκεια καὶ στὸν θόρυβο τοῦ κόσμου, ξεχνᾶ πόσο φοβερὸ καὶ μεγαλεῖο εἶναι τὸ μυστήριο τοῦ Θεοῦ. Ὁ προφήτης Δανιὴλ ὅταν εἶδε μονάχα τὸν ἀρχάγγελο Γαβριήλ, ἔπεσε ὡς νεκρός. «Καὶ οὐχ ὑπελείφθη ἐν ἐμοὶ ἰσχύς» (Δαν. 10,8). Ἡ παρουσία ἑνὸς λειτουργικοῦ πνεύματος ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ διαλυθεῖ ἡ ἀνθρώπινη δύναμη. Πόσῳ μᾶλλον ἡ θέα τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν ὅτι ὁ Θεὸς γίνεται ὁρατὸς μόνον μέσα στὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς καὶ στὸ μέτρο ποὺ δύναται νὰ δεχθεῖ ὁ ἄνθρωπος τὴν χάρη. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος λέγει: «Θεὸν φράσαι μὲν ἀδύνατον, νοῆσαι δὲ ἀδυνατώτερον». Δηλαδὴ ἀδύνατον εἶναι νὰ περιγράψει κανείς τὸν Θεό, ἀλλὰ ἀκόμη πιὸ ἀδύνατον νὰ Τὸν συλλάβει μὲ τὸν νοῦ του. Καὶ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς γράφει ὅτι γνωρίζουμε τὸν Θεὸ ἀπὸ τὶς ἐνέργειές Του καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν οὐσία Του, ἡ ὁποία παραμένει ἀπρόσιτη. Γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία δὲν μᾶς καλεί νὰ ἐρευνήσουμε τὸν Θεὸ μὲ περιέργεια, ἀλλὰ νὰ καθαρίσουμε τὴν καρδιά μας μὲ μετάνοια, προσευχή, ταπείνωση καὶ ἱερὸ φόβο. «Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται» (Ματθ. 5,8). Δὲν θὰ Τὸν δοῦν μὲ σαρκικὰ μάτια, ἀλλὰ μὲ τὴν θεωρία τῆς χάριτος, μέσα στὸ φῶς τῆς θεώσεως, ὅπως οἱ Ἅγιοι ποὺ ἔγιναν κατοικητήρια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος ἀγαπᾶ τὸν κόσμο, τὴν φιληδονία, τὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὴν αὐτοθέωση, τόσο σκοτίζεται ὁ ἔσω ὀφθαλμός τῆς ψυχῆς. Ὅταν ὅμως ταπεινωθεῖ, κλάψει γιὰ τὶς ἁμαρτίες του καὶ ἐπικαλεῖται τὸ πανάγιο Ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τότε ἀρχίζει νὰ γεύεται μυστικὰ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ὄχι ὡς θεωρία διανοητική, ἀλλὰ ὡς βίωμα ζῶν καὶ ἀληθινό. «Ὁ Θεὸς φῶς ἐστι» (Α΄ Ἰωάν. 1,5). Καὶ τὸ φῶς αὐτὸ δὲν κατακτᾶται μὲ γνώσεις τοῦ κόσμου, ἀλλὰ μὲ σταυρό, προσευχὴ καὶ καθαρὰ καρδιά. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ κατοικῶν φῶς ἀπρόσιτον, φώτισον τὸ σκότος τῆς καρδίας μας. Δίδαξέ μας νὰ Σε πλησιάζουμε μὲ φόβο Θεοῦ, πίστι καὶ ἀγάπη, ἵνα καθαρθῶμεν ἀπὸ τὰ πάθη καὶ γίνωμεν δοχεῖα τῆς θείας Σου χάριτος. Ἀμήν. «Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται» (Ψαλμ. 90). #filoiesfigmenou #Ορθοδοξία #Χριστός #ΆγιοιΠατέρες #ΑγίαΓραφή #ΠνευματικήΖωή #Μετάνοια #Προσευχή #ΘείαΧάρις #ΙησούςΧριστός #Orthodox #JesusChrist #HolyFathers #Orthodoxy #Prayer #Repentance #Grace #ByzantineFaith