Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον...

Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον...

Τι ωφελήθηκε από την πολλή προετοιμασία εκείνος ο άφρων πλούσιος, που συζούσε μάταια με τις αβάσιμες ελπίδες, γκρεμίζοντας, χτίζοντας, συγκεντρώνοντας, απολαμβάνοντας, φυλακίζοντας ταυτόχρονα με τις μάταιες ελπίδες μέσα στις αποθήκες απεριόριστες χρονικές περιόδους; Μήπως μία μόνο νύχτα δεν απέδειξε όλες εκείνες τις ονειροπαρμένες ελπίδες σαν ένα όνειρο ανόητο που είχε καταστρωθεί απερίσκεπτα; Η σωματική ζωή ανήκει μόνο στο παρόν. Ενώ εκείνη που ελπίζουμε είναι ιδιαίτερη της ψυχής. Η ανθρώπινη όμως απερισκεψία σφάλλει ως προς τη χρήση της καθεμιάς. Και την μεν σωματική ζωή παρατείνει με τις ελπίδες. Ενώ τη ζωή της ψυχής τη σέρνει για την απόλαυση των αγαθών του παρόντος. Γι' αυτό η ψυχή αλλοτριώνεται αναγκαστικά από την πραγματική και η υπάρχουσα ελπίδα, με το να ασχολείται με αυτό που φαίνεται.

Ας μάθουμε, λοιπόν, με τούτη τη συμβουλή από τη μια μεριά τι πρέπει να ζητάμε για σήμερα και απ' την άλλη τι για αύριο. Το ψωμί μας χρειάζεται σήμερα. Η βασιλεία των ουρανών ανήκει στ' αγαθά που ελπίζουμε. 

Λέγοντας δε ψωμί, εννοεί όλες τις υλικές ανάγκες. Αν ζητάμε τα υλικά, είναι φανερό ότι στη σκέψη εκείνου που προσεύχεται κυριαρχεί η φροντίδα για τα εφήμερα. Εάν όμως ζητάμε κάτι από τ' αγαθά της ψυχής, είναι φανερό πως η προσευχή αποβλέπει στο παντοτινό και το ατέλειωτο. Σ' αυτό κυρίως παραγγέλει ο Χριστός ν' αποβλέπουν όσοι προσεύχονται. Επειδή μαζί με τη μεγαλύτερη ικανοποιείται και η μικρότερη ανάγκη. Ζητείτε, λέει, τη βασιλεία και τη δικαιοσύνη του Θεού, και όλα τ' άλλα θα σας δοθούν επί πλέον (Ματθ. 6,33), δια του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης