Κατά Ιωάννην (Ιω. 12, 1-11)

Κατά Ιωάννην (Ιω. 12, 1-11)

Έξι ημέρες πριν από το Πάσχα, ο Ιησούς φθάνει στη Βηθανία, όπου κατοικούσε ο Λάζαρος. Εκεί του ετοίμασαν δείπνο. Κατά τη διάρκεια του δείπνου, η Μαρία από τη Βηθανία πήρε ένα πολύτιμο μύρο, εξαιρετικά ακριβό, και άλειψε τα πόδια του Ιησού, σκουπίζοντάς τα με τα μαλλιά της. Και όλο το σπίτι γέμισε από την ευωδία του μύρου.

Τότε ο Ιούδας ο Ισκαριώτης εξέφρασε την αντίθεσή του, λέγοντας ότι το μύρο αυτό θα μπορούσε να πουληθεί και τα χρήματα να δοθούν στους φτωχούς. Δεν το είπε όμως από αγάπη για τους φτωχούς, αλλά επειδή ήταν κλέπτης. Ο Ιησούς απάντησε. Άφησέ την. Το φύλαξε για την ημέρα της ταφής μου. Τους φτωχούς θα τους έχετε πάντοτε μαζί σας, εμένα όμως δεν θα με έχετε πάντοτε.

Στο μεταξύ, πολλοί Ιουδαίοι ήρθαν για να δουν τον Ιησού και τον Λάζαρο, τον οποίο είχε αναστήσει από τους νεκρούς. Τότε οι αρχιερείς αποφάσισαν να θανατώσουν και τον Λάζαρο, επειδή εξαιτίας του πολλοί πίστευαν στον Ιησού.

Η πράξη της Μαρίας αποκαλύπτει το μυστήριο της θυσιαστικής αγάπης που υπερβαίνει την ανθρώπινη λογική και εισέρχεται στο βάθος της θείας οικονομίας. Το μύρο δεν αποτελεί απλώς μια εκδήλωση τιμής προς τον Διδάσκαλο, αλλά προτύπωση της ταφής Του, σημείο που φανερώνει ότι η αληθινή γνώση του Θεού γεννάται μέσα στην ταπείνωση και την αυταπάρνηση. Όπως ψάλλει ο Προφητάναξ Δαυίδ, «ὡς μύρον ἐπὶ κεφαλῆς, τὸ καταβαῖνον ἐπὶ πώγωνα» (Ψαλμός 132,2), η χάρις του Θεού εκχέεται εκεί όπου υπάρχει καθαρή καρδιά και πρόθυμη προσφορά.

Η αντίδραση του Ιούδα φανερώνει την πνευματική τύφλωση που γεννά η φιλαργυρία και η ιδιοτέλεια. Ο λόγος περί φτωχών χρησιμοποιείται ως πρόφαση, ενώ η καρδιά παραμένει προσκολλημένη στα γήινα. Η Εκκλησία διδάσκει ότι η φιλανθρωπία χωρίς μετάνοια δεν οδηγεί στη σωτηρία, διότι η αληθινή ελεημοσύνη πηγάζει από καρδιά καθαρμένη. Όπως μαρτυρεί το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, «μακάριόν ἐστι μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν» (Πράξεις 20,35), όχι ως πράξη επιφανειακής αγαθοεργίας, αλλά ως καρπός ζωντανής κοινωνίας με τον Θεό.

Η ευωδία του μύρου προτυπώνει την ευωδία της θυσίας του Χριστού επάνω στον Σταυρό. Εκεί όπου ο κόσμος βλέπει απώλεια, η πίστη αναγνωρίζει νίκη. Εκεί όπου η λογική υπολογίζει κόστος, η αγάπη ανακαλύπτει αιωνιότητα. Η Μαρία προσφέρει το πολυτιμότερο που έχει χωρίς φόβο και χωρίς λογισμούς, διότι η ψυχή που αγάπησε τον Χριστό δεν γνωρίζει μέτρο, αλλά γίνεται η ίδια προσφορά.

Η Εκκλησία προβάλλει το γεγονός αυτό ως κλήση προς εσωτερική μεταμόρφωση. Ο άνθρωπος καλείται να προσφέρει το μύρο της καρδιάς του, δηλαδή την καθαρή προσευχή, την μετάνοια και την εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού. Η αληθινή αγάπη δεν μετρά, δεν υπολογίζει, δεν κρατά για τον εαυτό της. Προσφέρεται ολόκληρη, όπως το μύρο που χύθηκε χωρίς φειδώ. Η Μαρία διαισθάνθηκε εκείνο που πολλοί δεν κατανόησαν ποτέ. Ότι όταν η καρδιά αγαπά αληθινά, δεν φυλάσσει, αλλά θυσιάζει τα πάντα. Γιατί η αγάπη που δίνεται χωρίς μέτρο γίνεται ευωδία που μένει αιώνια.

Ας γίνει και η δική μας ζωή ευώδης προσφορά ενώπιον του Θεού, ώστε η καρδιά να γίνει δοχείο χάριτος και ο βίος μαρτυρία πίστεως μέσα στον κόσμο.

Η ευωδία της θυσιαστικής αγάπης γεμίζει την καρδιά με ειρήνη που δεν φθείρεται από τον χρόνο.

Παραπομπές και πηγές

Κατά Ιωάννην 12,1-11

Ψαλμός 132,2

Πράξεις Αποστόλων 20,35

Ιερό Ευαγγέλιο

Ερμηνεία Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου εις το Κατά Ιωάννην

#Ευαγγέλιο #Βηθανία #Μύρο #Μετάνοια #Αγάπη #Θυσία #Ορθοδοξία #πίστη #Εκκλησία #Χριστός #filoiesfigmenou