Η συντριβή του Δούλου του Θεού και η αποκάλυψη της αμαρτίας

Η συντριβή του Δούλου του Θεού και η αποκάλυψη της αμαρτίας

«Καθὼς ἐξεπλάγησαν ἐπὶ σοὶ πολλοί, οὕτως ἄδοξον ἀπὸ ἀνθρώπων τὸ εἶδός σου» (Ησαΐας 52,14).

«Αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς παραβάσεις ἡμῶν, ἐταλαιπωρήθη διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ’ αὐτόν, τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν» (Ησαΐας 53,5).

«Ἰδοὺ ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου» (Ιωάννης 1,29).

Οι περισσότεροι, όταν αναγιγνώσκουν τον λόγο του προφήτου Ησαΐου, βλέπουν έναν πάσχοντα Σωτήρα, έναν άνθρωπο των οδυνών, πληγωμένο, απορριφθέντα, καταφρονημένο. Όμως ο θεόπνευστος λόγος δεν αποκαλύπτει μόνο την οδύνη του Μεσσία, αλλά φανερώνει την αλήθεια περί της αμαρτίας. Το χωρίο δεν περιγράφει απλώς ανθρώπινο πόνο, αλλά αποκαλύπτει το βάθος της πτώσεως του ανθρώπου και το τίμημα που απαιτήθηκε για την αποκατάστασή του.

Ο προφήτης δεν παρουσιάζει ένα τραγικό γεγονός ή μια τυχαία πράξη βίας. Φανερώνει το μυστήριο της θείας οικονομίας, όπου ο Υιός του Θεού γίνεται θυσία υπέρ του κόσμου. Δεν πρόκειται περί εξωτερικής μόνο αιμορραγίας, αλλά περί εσωτερικής συντριβής. Ο Αναμάρτητος φέρει βάρος που δεν ανήκει σε Αυτόν, ενώ εκείνοι που είναι ένοχοι εμφανίζονται ως δίκαιοι και καταδικάζουν τον Δίκαιο.

Ο τόπος του Πάθους φέρει την μαρτυρία της ανθρώπινης σκληρότητος. Η οσμή της σκόνης, του ιδρώτος, του σιδήρου και του αίματος αποκαλύπτει την τραγικότητα της ανθρώπινης καταστάσεως. Η σάρκα σχίζεται από μαστίγια, το πρόσωπο που υμνήθηκε ως ωραιότερο από τους υιούς των ανθρώπων γίνεται πληγωμένο, διογκωμένο, εμπαιζόμενο και παραμορφωμένο, έως σημείου ώστε να μην αναγνωρίζεται ως άνθρωπος. Ο προφήτης μαρτυρεί ότι η όψις Του έγινε άδοξος παρά πάντας τους ανθρώπους.

Η Αγία Γραφή χρησιμοποιεί όρους που δεν επιτρέπουν εξωραϊσμό της αμαρτίας. Οι παραβάσεις δεν είναι απλές αδυναμίες, αλλά συνειδητές υπερβάσεις του θείου θελήματος. Οι ανομίες δεν είναι επιφανειακές ατέλειες, αλλά εσωτερική διαστροφή της καρδίας. Η παράβαση δηλώνει την πράξη της υπερβάσεως του ορίου του Θεού, ενώ η ανομία φανερώνει την εσωτερική κατάσταση που ωθεί τον άνθρωπο να απομακρυνθεί από τον Δημιουργό του.

Το προφητικό κείμενο δεν αναφέρεται μόνο σε εκείνους που φανερά αμαρτάνουν, αλλά και σε εκείνους που εμφανίζονται ευσεβείς, σε εκείνους που αμαρτάνουν κρυφά, σε εκείνους που διατηρούν εξωτερική τάξη και κοινωνική ευπρέπεια, σε εκείνους που φαίνονται δίκαιοι ενώπιον των ανθρώπων, αλλά φέρουν εσωτερική ασθένεια. Ο προφήτης μεταφέρει το πρόβλημα από την εξωτερική συμπεριφορά στο βάθος της υπάρξεως. Η αμαρτία δεν είναι μόνο πράξη, αλλά κατάσταση αποξενώσεως από τον Θεό.

Η οδύνη του Χριστού γίνεται φανέρωση της πραγματικής καταστάσεως του ανθρώπου. Ο Σταυρός αποκαλύπτει ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε όσα πράξαμε φανερά, αλλά σε όσα είμαστε ενώπιον του Θεού. Όταν η αμαρτία ονομασθεί με ειλικρίνεια, τότε το Πάθος του Χριστού φανερώνεται φοβερό και συγχρόνως πλήρες θείας ομορφίας.

Η βία του Σταυρού είναι ορατή, όμως βαθύτερος είναι ο τρόμος της θείας κρίσεως που αναλαμβάνει ο Αναμάρτητος. «Καὶ Κύριος παρέδωκεν αὐτὸν ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν» (Ησαΐας 53,6). Εκεί όπου όφειλε να σταθεί ο άνθρωπος, στέκεται ο Υιός του Θεού. Η αγάπη του Θεού δεν εκδηλώνεται ως απλή συγκίνηση, αλλά ως θυσιαστική προσφορά που αναλαμβάνει την ανθρώπινη ενοχή.

Ο Σταυρός καταλύει την ψευδαίσθηση ότι η αμαρτία είναι μικρή. Αν η πτώση του ανθρώπου ήταν επιφανειακή, θα αρκούσε μια διδασκαλία ή μια ηθική βελτίωση. Όμως η σταυρική θυσία αποκαλύπτει ότι η αμαρτία αποτελεί αποστασία από τον Θεό. Ο Θεός είναι ελεήμων, αλλά δεν αντιμετωπίζει το κακό με επιπολαιότητα. Η δικαιοσύνη Του δεν αναιρεί την αγάπη Του, αλλά την φανερώνει εν αληθεία.

Ο Χριστός δεν είναι απλώς διδάσκαλος αρετής ούτε παράδειγμα ηθικής ζωής. Ο διδάσκαλος διδάσκει, αλλά δεν δύναται να άρει την ενοχή. Ο μάρτυς εμπνέει, αλλά δεν σώζει. Μόνον ο Θεάνθρωπος δύναται να λάβει επάνω Του τις αμαρτίες του κόσμου. «Ὃς τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν αὐτὸς ἀνήνεγκεν ἐν τῷ σώματι αὐτοῦ ἐπὶ τὸ ξύλον» (Α Πέτρου 2,24).

Ο Σταυρός καταλύει και την αυταπάτη ότι ο άνθρωπος δύναται να θαυμάζει τον Χριστό και συγχρόνως να διατηρεί την κυριαρχία της ζωής του. Όταν ο άνθρωπος εννοήσει το τίμημα της αμαρτίας, η επιπολαιότητα αποκαλύπτεται ως πνευματική τύφλωση. Οι κρυφές συγκαταθέσεις στην αμαρτία φανερώνονται ως πλάνη. Ο Σταυρός γίνεται τόπος όπου συντρίβεται η αυτοδικαίωση.

Οι πληγές του Χριστού φανερώνουν την ανθρώπινη ανταρσία. Η σύνθλιψή Του αποκαλύπτει την εσωτερική διαφθορά της φύσεως. Οι μώλωπες φανερώνουν την ασθένεια της ψυχής. Το αίμα Του φανερώνει την κρίση του ουρανού. Ο Σταυρός αποκαλύπτει ότι ο Θεός επιτρέπει να πληγεί ο Ποιμήν, ώστε να μη χαθούν τα πρόβατα.

Η ειρήνη προσφέρεται διότι το πρόβλημα της ενοχής αντιμετωπίσθηκε. Η θεραπεία αρχίζει όταν ο άνθρωπος παύει να διαπραγματεύεται με την αμαρτία και δέχεται το έργο του Χριστού. Ο αθώος έλαβε την θέση του ενόχου, ώστε ο ένοχος να συμφιλιωθεί με τον Θεό.

Ο Σταυρός δεν αποβλέπει μόνο στην συγκίνηση, αλλά στην αποκάλυψη της αληθείας και στην έξοδο του ανθρώπου από την αυτάρκεια. Υπάρχουν εκείνοι που συγκινούνται ενώπιον του Πάθους, αλλά εξακολουθούν να προστατεύουν εκείνα που προκάλεσαν το Πάθος. Επιθυμούν το έλεος, αλλά δυσκολεύονται να αποβάλουν τον παλαιό άνθρωπο.

Ο άνθρωπος της συγχρόνου εποχής επιδιώκει να διατηρεί εικόνα και να αλλοιώνει τους ορισμούς της αμαρτίας. Ο προφήτης όμως καλεί σε επανόραση της αληθείας. Η αμαρτία δεν είναι απλώς πόνος ή ψυχολογική δυσκολία, αλλά ανομία ενώπιον του Θεού.

Το έλεος του Θεού αποκαλύπτεται στο ότι αγαπά τον άνθρωπο γνωρίζοντας πλήρως την πτώση του. Η αγάπη του Θεού δεν μειώνει την σοβαρότητα της αμαρτίας, αλλά θεραπεύει τον άνθρωπο διά της θυσίας.

Τι είναι εκείνο που τραυμάτισε τον Χριστό; Η αμαρτία του ανθρώπου. Ποια κρυφή κατάσταση επιχειρεί ο άνθρωπος να δικαιολογήσει ώστε να αποφύγει την μετάνοια; Πότε ο άνθρωπος αντικρίζει τον Σταυρό και αναγνωρίζει ότι το αίμα είναι του Χριστού, αλλά η αιτία της θυσίας βρίσκεται στην ανθρώπινη πτώση;

Η σωτηρία προσφέρεται σε κάθε άνθρωπο που ανοίγει την καρδιά του στην ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Όποιος φοβήθηκε ή ντράπηκε να ομολογήσει τον Χριστό καλείται να άρει τον σταυρό του και να Τον ακολουθήσει. Η οδός της σωτηρίας είναι οδός σταυρική, αλλά οδηγεί στην ζωή.

Ο Σταυρός αποκαλύπτει την αλήθεια περί του ανθρώπου και την πληρότητα της θείας αγάπης. Η θεία οικονομία οδηγεί τον άνθρωπο από την πτώση στην αποκατάσταση και από τον θάνατο στην ζωή.

Η θέα του Πάθους γεννά συντριβή καρδίας και ελπίδα σωτηρίας.

Η μνήμη του Σταυρού οδηγεί σε μετάνοια και ανακαίνιση της ζωής.

Η αποδοχή της θυσίας του Χριστού ανοίγει την οδό της ειρήνης και της κοινωνίας με τον Θεό.

Ο Εσταυρωμένος καλεί κάθε ψυχή να εξέλθει από την πλάνη της αυτοδικαιώσεως και να εισέλθει στο φως της χάριτος.

Η μετάνοια γίνεται αρχή νέας ζωής.

Η σιωπή του Σταυρού κηρύττει την αλήθεια της σωτηρίας.

Ας στραφεί η καρδιά προς τον Εσταυρωμένο, διότι εν Αυτώ αποκαλύπτεται η ζωή και η ανάστασις.

Η θέα του Εσταυρωμένου οδηγεί τον άνθρωπο από το σκότος στην αιώνια ζωή.

Στάσου ενώπιον του Σταυρού με ταπείνωση και δέξου το έλεος του Θεού.

Αγία Γραφή

Ησαΐας 52,14

Ησαΐας 53,1-12

Ιωάννης 1,14

Ιωάννης 1,29

Α Πέτρου 2,24

Πράξεις Αποστόλων 4,12

Image source: Pinterest

#μετάνοια #σωτηρία #ΙησούςΧριστός #Σταυρός #πίστη #repentance #salvation #JesusChrist #Cross #faith #покаяние #спасение #ИисусХристос #Крест #вера #filoiesfigmenou