Να αφήνεις χώρο στην πρόνοια του θεού.

Να Αφήνεις χώρο στην Πρόνοια του Θεού

«Επιρρίψατε ἐπ᾿ αὐτόν πᾶσαν τὴν μέριμναν ὑμῶν, ὅτι αὐτῷ μέλει περὶ ὑμῶν». Απόστολος Πέτρος

«Μὴ μεριμνᾶτε εἰς τὴν αὔριον· ἀρκετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἡ κακία αὐτῆς». Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο

«Παράδος τῷ Κυρίῳ τὴν ὁδόν σου καὶ ἔλπισον ἐπ᾿ αὐτόν, καὶ αὐτός ποιήσει». Ψαλμός Δαβίδ

«Ἄνευ ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν». Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο

Στην πορεία της ζωής ο άνθρωπος πολλές φορές πιστεύει ότι πρέπει να κρατά τα πάντα στα χέρια του. Προσπαθεί να ελέγξει κάθε γεγονός, να προλάβει κάθε σφάλμα, να κατευθύνει τις εξελίξεις, να μην χαθεί καμία ευκαιρία. Έτσι όμως, χωρίς να το καταλάβει, αρχίζει να σφίγγει την ίδια του τη ζωή σαν να την κρατά μέσα σε μια σφιχτή γροθιά.

Τότε γεννιέται η αδιάκοπη μέριμνα. Ο νους κουράζεται από τους λογισμούς, η καρδιά βαραίνει από την αγωνία και η ειρήνη της ψυχής χάνεται μέσα στην ταραχή. Ο άνθρωπος τρέχει συνεχώς, σκέφτεται ασταμάτητα και προσπαθεί να προλάβει το αύριο, σαν να ήταν εκείνος ο κύριος του χρόνου και της ζωής.

Μα εκεί ακριβώς χρειάζεται να σταθεί για λίγο και να ρωτήσει τον εαυτό του με ειλικρίνεια. Ποιος είναι άραγε αυτός που κρατά τον κόσμο; Ποιος γνωρίζει το αύριο; Ποιος ρυθμίζει τις ζωές των ανθρώπων και την πορεία των γεγονότων;

Ο άνθρωπος μπορεί να αγαπά, να νοιάζεται, να επιθυμεί το καλό. Μπορεί να αγωνίζεται με δύναμη και να εργάζεται με ευθύνη. Όμως δεν είναι εκείνος ο Κύριος της ζωής. Δεν είναι εκείνος που γνωρίζει τα πάντα ούτε εκείνος που κατευθύνει την ιστορία.

Η Εκκλησία διδάσκει ότι στον άνθρωπο ανήκει ο αγώνας, η προσευχή, η μετάνοια και η προσπάθεια. Το αποτέλεσμα όμως ανήκει στον Θεό. Όπως διδάσκει ο ψαλμωδός Δαβίδ, όποιος εμπιστεύεται την οδό του στον Κύριο δεν εγκαταλείπεται από την πρόνοιά Του. Και ο ίδιος ο Χριστός υπενθυμίζει ότι χωρίς τη χάρη Του ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει τίποτε.

Όταν ο άνθρωπος το καταλάβει αυτό, τότε η καρδιά του αρχίζει να αναπαύεται. Δεν παύει να αγωνίζεται, ούτε εγκαταλείπει το καθήκον του. Συνεχίζει να εργάζεται με πίστη και καθαρή συνείδηση. Αλλά παύει να βασανίζει την ψυχή του με την ψευδαίσθηση ότι όλα εξαρτώνται από τον ίδιο.

Εκεί όπου τελειώνει η δύναμη του ανθρώπου, αρχίζει η πρόνοια του Θεού. Εκεί όπου ο άνθρωπος παραδίδει με ταπείνωση την αγωνία του στον Κύριο, ανοίγεται χώρος για τη χάρη και την ενέργεια του Θεού μέσα στη ζωή του.

Γι’ αυτό ο πιστός δεν χρειάζεται να φοβάται τόσο για το αύριο. Καλείται να κάνει ό,τι μπορεί με ειλικρίνεια, να αγωνίζεται με πίστη και να βαδίζει με ταπείνωση. Και έπειτα να αφήνει χώρο στον Θεό να ενεργήσει, γνωρίζοντας ότι η θεία πρόνοια οδηγεί τα πάντα προς το σωτήριο τέλος.

Όταν η καρδιά μάθει να εμπιστεύεται τον Θεό, τότε η ταραχή μετατρέπεται σε ειρήνη και η αγωνία σε προσευχή.

Αν η καρδιά αφήσει λίγο χώρο στην πρόνοια του Θεού, θα δει ότι Εκείνος μπορεί να κάνει εκείνα που η ανθρώπινη δύναμη δεν μπορεί ποτέ να πραγματοποιήσει.

Μερικές φορές η μεγαλύτερη πίστη δεν είναι να κρατάς τα πάντα στα χέρια σου, αλλά να τα εμπιστεύεσαι στα χέρια του Θεού.

Η αληθινή ανάπαυση της ψυχής αρχίζει όταν ο άνθρωπος κάνει το καθήκον του με ταπείνωση και αφήνει το υπόλοιπο στην αγάπη και την πρόνοια του Θεού.

Η ψυχή βρίσκει ειρήνη όταν πάψει να θέλει να κρατά τον κόσμο στα χέρια της και μάθει να τον εμπιστεύεται στον Θεό.

Η ειρήνη της καρδιάς γεννιέται όταν ο άνθρωπος αγωνίζεται με πίστη και αφήνει τον Θεό να ολοκληρώσει εκείνο που ο ίδιος δεν μπορεί.

Ακόμη και η μικρότερη πράξη εμπιστοσύνης στον Θεό γίνεται γέφυρα που οδηγεί την ψυχή από την αγωνία στην ειρήνη.

Όταν ο άνθρωπος κάνει το χρέος του με ταπείνωση και αφήνει χώρο στον Θεό, τότε αρχίζει να φανερώνεται στη ζωή του η μυστική δύναμη της θείας πρόνοιας.

Μια καρδιά που εμπιστεύεται τον Θεό δεν μένει ποτέ χωρίς ελπίδα.

Η αληθινή γαλήνη δεν γεννιέται από τον έλεγχο των πάντων αλλά από την εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού.

Ηρεμία δεν είναι να κρατάς τη ζωή σου σφιχτά στα χέρια σου αλλά να την αφήνεις με πίστη στα χέρια του Θεού.

Όταν ο άνθρωπος πάψει να βασανίζει την ψυχή του με την αγωνία του ελέγχου και εμπιστευθεί τον Θεό, τότε αρχίζει να ανατέλλει μέσα του η ειρήνη που μόνο η χάρη του Θεού μπορεί να χαρίσει.

Αφήνοντας χώρο στον Θεό μέσα στη ζωή μας, ανοίγουμε την καρδιά μας στη σοφία και στην αγάπη Του, και τότε η πορεία της ζωής γίνεται δρόμος ειρήνης και ελπίδας.

Η ψυχή που εμπιστεύεται τον Θεό δεν φοβάται το αύριο, γιατί γνωρίζει ότι η πρόνοια Του προηγείται πάντοτε από κάθε ανθρώπινο βήμα.

Ας κάνουμε λοιπόν ό,τι μπορούμε με καθαρή καρδιά και ταπεινή διάθεση, και ας αφήσουμε και κάτι στα χέρια του Θεού.

Η πρόνοια του Θεού εργάζεται εκεί όπου η ανθρώπινη δύναμη σταματά.

Μερικές φορές η πιο βαθιά πράξη πίστης είναι απλώς να αφήσουμε χώρο στον Θεό.

Αν αφήσουμε λίγο χώρο στον Θεό μέσα στη ζωή μας, θα δούμε ότι η χάρη Του μπορεί να κάνει εκείνα που ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί ποτέ να κατορθώσει.

Η ειρήνη της καρδιάς αρχίζει εκεί όπου ο άνθρωπος εμπιστεύεται τον Θεό.

Να αφήνουμε λοιπόν χώρο στον Θεό και να πορευόμαστε με πίστη, ταπείνωση και εμπιστοσύνη στην πρόνοιά Του.

Η καρδιά που αφήνει χώρο στον Θεό βρίσκει την αληθινή ειρήνη.

Μερικές φορές η μεγαλύτερη δύναμη του ανθρώπου είναι να εμπιστεύεται την αδυναμία του στον Θεό.

Η ειρήνη της ψυχής γεννιέται όταν ο άνθρωπος κάνει το χρέος του και αφήνει το αποτέλεσμα στην πρόνοια του Θεού.

Αν ο άνθρωπος μάθει να εμπιστεύεται τον Θεό, τότε ακόμη και οι δυσκολίες της ζωής γίνονται δρόμος που οδηγεί στη σωτηρία.

Έτσι η ζωή παύει να είναι μια αγωνιώδης προσπάθεια ελέγχου και γίνεται μια πορεία εμπιστοσύνης στην αγάπη του Θεού.

Ας αφήσουμε λοιπόν λίγο χώρο στον Θεό. Εκεί όπου τελειώνει η ανθρώπινη δύναμη, αρχίζει η θεία πρόνοια.

Η ειρήνη της καρδιάς γεννιέται όταν ο άνθρωπος αφήνει χώρο στον Θεό.

Η ψυχή που εμπιστεύεται τον Θεό δεν χάνει ποτέ την ελπίδα της.

Και εκεί όπου ο άνθρωπος παύει να κρατά τα πάντα σφιχτά στα χέρια του, αρχίζει να εργάζεται η χάρη του Θεού.

Μια μικρή υπενθύμιση για την καρδιά: δεν χρειάζεται να κρατάς τα πάντα μόνος σου. Κάνε το καθήκον σου με πίστη και άφησε χώρο στην πρόνοια του Θεού