Ο ιερός δεσμός του γάμου κατά το φως της Ορθοδόξου πίστεως

Ο ιερός δεσμός του γάμου κατά το φως της Ορθοδόξου πίστεως

«Ένεκεν τούτου καταλείψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και την μητέρα αυτού και προσκολληθήσεται προς την γυναίκα αυτού, και έσονται οι δύο εις σάρκα μίαν» γράφει η Αγία Γραφή στο βιβλίο της Γενέσεως. Ο λόγος αυτός δεν είναι απλώς μία περιγραφή μιας ανθρώπινης σχέσεως. Είναι αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο ο ίδιος ο Θεός θέλησε να ενωθούν δύο άνθρωποι μέσα σε μία ιερή διαθήκη ζωής. Ο γάμος είναι μία από τις πιο ιερές διαθήκες που δημιούργησε ο Θεός από την αρχή της δημιουργίας. Όταν έπλασε τον άνδρα και τη γυναίκα δεν σχεδίασε την ένωση τους ως κάτι πρόσκαιρο ή επιφανειακό. Την θέλησε ως μυστήριο αγιασμένο, ως σχέση που αποκαλύπτει την ίδια την καρδιά του Θεού.

Η Αγία Γραφή διδάσκει ότι ο άνδρας θα αφήσει τον πατέρα και τη μητέρα του και θα ενωθεί με τη γυναίκα του και οι δύο θα γίνουν μία σάρκα. Η φράση αυτή σημαίνει κάτι βαθύτερο από μία απλή συμβίωση. Δεν είναι δύο ζωές που συνδέονται χαλαρά. Είναι δύο καρδιές που υφαίνονται σε μία ιερή διαθήκη ενώπιον του Θεού. Γι’ αυτό και ο γάμος δεν προορίστηκε ποτέ να γίνει πεδίο συγκρούσεων, θυμού ή κυριαρχίας. Ο Θεός τον θέλησε ως τόπο ασφάλειας, σκέπης και αγάπης.

Ο Απόστολος Παύλος διδάσκει με σαφήνεια ποιο είναι το μέτρο αυτής της αγάπης. «Οι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας υμών, καθώς και ο Χριστός ηγάπησε την Εκκλησίαν και εαυτόν παρέδωκεν υπέρ αυτής» γράφει στην προς Εφεσίους επιστολή. Η ευθύνη που τοποθετεί ο Θεός επάνω στον σύζυγο είναι μεγάλη και ιερή. Ο άνδρας δεν καλείται να καταπιέζει τη γυναίκα του ούτε να συντρίβει το πνεύμα της. Δεν καλείται να την πληγώνει με τα λόγια του ούτε να την εξουσιάζει με σκληρότητα. Καλείται να την αγαπά με τον ίδιο τρόπο που ο Χριστός αγάπησε την Εκκλησία.

Ο Χριστός δεν ύψωσε τη φωνή Του εναντίον της Εκκλησίας Του. Δεν την εξευτέλισε ούτε την πλήγωσε. Έδωσε τη ζωή Του για αυτήν. Η αγάπη Του θεραπεύει, συγχωρεί και αποκαθιστά. Αυτό είναι το πρότυπο της συζυγικής αγάπης. Ο ευσεβής σύζυγος καλείται να κάνει τη γυναίκα του να αισθάνεται ασφαλής, τιμημένη και αγαπημένη. Τα λόγια του πρέπει να οικοδομούν την ψυχή της και όχι να τη συντρίβουν. Η δύναμη που του δόθηκε δεν είναι για εκφοβισμό αλλά για προστασία.

Η Εκκλησία διδάσκει επίσης ότι ο γάμος είναι ένωση που ο Θεός θέλησε να παραμένει αδιάσπαστη. Γι’ αυτό και ο ίδιος ο Κύριος λέγει στο Ευαγγέλιο «Ὃ οὖν ὁ Θεὸς συνέζευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω». Ο προφήτης Μαλαχίας επίσης μεταφέρει τον λόγο του Θεού λέγοντας ότι ο Κύριος μισεί το διαζύγιο, διότι καλύπτει το ένδυμα με βία. Το διαζύγιο σχίζει αυτό που ο Θεός ένωσε και πληγώνει όχι μόνο δύο ανθρώπους αλλά και ολόκληρες οικογένειες και γενεές. Γι’ αυτό η επιθυμία του Θεού είναι πάντοτε η θεραπεία, η μετάνοια, η συμφιλίωση και η αποκατάσταση της αγάπης.

Ωστόσο η καρδιά του Θεού δεν είναι σκληρή ούτε αδιάφορη απέναντι στον πόνο. Ο Θεός δεν δημιούργησε τον γάμο για να γίνεται φυλακή κακοποίησης ή φόβου. Ένα σπίτι γεμάτο βία, σκληρότητα και χειραγώγηση δεν αντανακλά το πρόσωπο του Χριστού. Όταν ένας άνθρωπος πληγώνεται σωματικά, ψυχικά ή πνευματικά, αυτό δεν είναι η διαθήκη που θέλησε ο Θεός. Η κακοποίηση είναι διαστροφή της εξουσίας και προδοσία της αγάπης.

Ο ίδιος Θεός που τιμά τον ιερό δεσμό του γάμου είναι και ο υπερασπιστής των καταπιεσμένων. Ο ψαλμωδός λέγει «Κύριος εγγύς τοις συντετριμμένοις την καρδίαν και τους ταπεινούς τω πνεύματι σώσει». Ο Θεός βλέπει τα δάκρυα που δεν βλέπει κανείς άλλος. Ακούει τις προσευχές που ψιθυρίζονται μέσα στη νύχτα. Γνωρίζει τον φόβο και τον πόνο εκείνων που υποφέρουν.

Ο αληθινός γάμος καλείται να μοιάζει με τη σχέση του Χριστού και της Εκκλησίας. Αγάπη που θυσιάζεται. Υπομονή που αντέχει. Έλεος που συγχωρεί. Πίστη που παραμένει. Όταν οι σύζυγοι ζουν με αυτό το πνεύμα, τα σπίτια μεταμορφώνονται σε τόπους ειρήνης και ευλογίας. Τα παιδιά μεγαλώνουν βλέποντας μπροστά τους το παράδειγμα της αληθινής αγάπης και οι επόμενες γενεές δυναμώνουν μέσα σε αυτό το φως.

Όταν όμως εισέρχεται η αμαρτία μέσα από την υπερηφάνεια, τον θυμό και τη σκληρότητα, τραυματίζεται η διαθήκη που ο Θεός θέλησε να υπάρχει. Γι’ αυτό η καρδιά του ανθρώπου χρειάζεται διαρκώς να επιστρέφει στον Θεό. Ένας γάμος ανθίζει όταν και ο άνδρας και η γυναίκα παραδίδουν καθημερινά την καρδιά τους στον Κύριο, ζητώντας να φωτίσει τα λόγια τους, να μαλακώσει τις διαθέσεις τους και να γεμίσει το σπίτι τους με την παρουσία Του.

Οι υγιείς γάμοι δεν είναι γάμοι τέλειων ανθρώπων. Είναι γάμοι όπου δύο ατελείς άνθρωποι μαθαίνουν να ταπεινώνονται μπροστά στον Θεό. Εκεί όπου η συγχώρεση ρέει, ο σεβασμός αυξάνεται και η αγάπη γίνεται αντανάκλαση του Χριστού. Όταν ο Χριστός βρίσκεται πραγματικά στο κέντρο ενός γάμου, τότε η αγάπη Του γίνεται ο δεσμός που συγκρατεί δύο ζωές ενωμένες ακόμη και μέσα στις πιο δύσκολες καταιγίδες.

Έτσι ο γάμος παύει να είναι απλώς μια ανθρώπινη συμφωνία και γίνεται μυστήριο ζωής, δρόμος αγιασμού και μαρτυρία της αγάπης του Θεού μέσα στον κόσμο.

Η ιερότητα του γάμου δεν είναι ανθρώπινη επινόηση. Είναι θεϊκό δώρο που καλεί τον άνθρωπο να αγαπήσει, να συγχωρήσει και να θυσιαστεί, ώστε η ένωση δύο ανθρώπων να γίνει εικόνα της ίδιας της αγάπης του Χριστού.

Η αληθινή αγάπη στον γάμο δεν είναι μόνο συναίσθημα. Είναι σταυρός, υπομονή, συγχώρηση και καθημερινή επιστροφή στον Θεό.

Ο γάμος δεν είναι απλώς ένωση δύο ανθρώπων αλλά μυστήριο όπου η αγάπη του Χριστού γίνεται ο δεσμός που κρατά δύο ζωές ενωμένες μέσα σε κάθε δοκιμασία.

Ο ιερός δεσμός του γάμου ανθίζει όταν δύο καρδιές μαθαίνουν να ζουν με ταπείνωση, συγχώρηση και εμπιστοσύνη στον Θεό.

Όπου υπάρχει αγάπη που θυσιάζεται, υπομονή που συγχωρεί και πίστη που μένει σταθερή, εκεί ο γάμος γίνεται τόπος ειρήνης και ευλογίας.