Η δύναμη δεν γεννιέται μέσα στον θόρυβο. Γεννιέται μέσα στην παράδοση.

Η δύναμη δεν γεννιέται μέσα στον θόρυβο. Γεννιέται μέσα στην παράδοση.

Μερικές από τις πιο ισχυρές στιγμές της ζωής δεν ήταν οι θορυβώδεις νίκες, αλλά οι ήσυχες. Εκείνες οι νύχτες που το κεφάλι ακουμπούσε στο μαξιλάρι με περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις, κι όμως υπήρχε η συνειδητή επιλογή της εμπιστοσύνης στον Θεό. Η ειρήνη δεν είναι η απουσία πίεσης· είναι η παρουσία Εκείνου που στηρίζει, που κρατά, που διαφυλάσσει.

Ίσως νιώθεις περικυκλωμένος. Πιεσμένος από ευθύνες, από αντιδράσεις, από παρεξηγήσεις, από τον φόβο του αύριο. Ο κόσμος μπορεί να μοιάζει σαν «μυριάδες» στραμμένες εναντίον σου από κάθε πλευρά. Το βάρος αυτό είναι αληθινό. Όμως υπάρχει μια αλήθεια που σταθεροποιεί την ψυχή. Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί, είναι επειδή ο Κύριος σε κράτησε όρθιο.

Όχι η δική σου δύναμη.

Όχι η στρατηγική σου.

Εκείνος.

Υπάρχει ταπείνωση στο να το παραδεχθεί κανείς. Υπάρχει ευγνωμοσύνη στο να το αναγνωρίσει. Και υπάρχει αληθινή δύναμη στο να στηριχθεί επάνω σε αυτό.

Η αγάπη του Χριστού δεν μας καθιστά εύθραυστους· μας αγκυρώνει. Μας θυμίζει ότι η νίκη δεν είναι κάτι που κατασκευάζουμε με τα χέρια μας, αλλά κάτι που δεχόμαστε ως δωρεά. Ο Κύριος μάχεται για τον λαό Του. Υπερασπίζεται. Στηρίζει. Αποκαθιστά την αξιοπρέπεια. Και όταν Εκείνος εγείρεται, τίποτε από όσα στέκονται απέναντί σου δεν μένει αλώβητο.

Στάσου, λοιπόν.

Στάσου με ταπείνωση, γνωρίζοντας ότι κάθε αναπνοή είναι δώρο.

Στάσου με τιμή, αρνούμενος να ανταποδώσεις κακό αντί κακού.

Στάσου με δύναμη, διότι η πεποίθησή σου δεν εδράζεται στον εαυτό σου, αλλά σε Εκείνον που σε συντηρεί.

Ξάπλωσε απόψε με εμπιστοσύνη.

Ξύπνα αύριο χωρίς φόβο.

Προχώρησε γνωρίζοντας ότι η νίκη προέρχεται από τον Κύριο.

Και άφησε την καρδιά σου να ψιθυρίζει, ακόμη και μέσα στην πίεση:

Εκείνος με στηρίζει.

«Εγώ εκοιμήθην και ύπνωσα· εξηγέρθην, ότι Κύριος αντιλήψεται μου. Ου φοβηθήσομαι από μυριάδων λαού των κύκλω συνεπιτιθεμένων μοι. Ανάστα, Κύριε· σώσον με, ο Θεός μου· ότι συ επάταξας πάντας τους εχθραίνοντάς μοι ματαίως, οδόντας αμαρτωλών συνέτριψας. Του Κυρίου η σωτηρία, και επί τον λαόν σου η ευλογία σου.» Ψαλμός 3, 6–9.