Το Τρίτο Χτύπημα της Θείας Αγάπης

Το Τρίτο Χτύπημα της Θείας Αγάπης

«Ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω· ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς Μου καὶ ἀνοίξῃ τὴν θύραν, εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτόν». Με αυτά τα λόγια της Αποκαλύψεως ο Χριστός φανερώνει τον τρόπο της παρουσίας Του. Δεν εισβάλλει. Δεν εξαναγκάζει. Κρούει την θύρα της καρδιάς με διάκριση και πατρική στοργή.

Ο Θεός χτυπά τον άνθρωπο πρώτα με έναν ψίθυρο αγάπης. Είναι εκείνες οι στιγμές της χάριτος που η ψυχή μαλακώνει χωρίς να γνωρίζει γιατί. Μια ειρήνη ανεξήγητη, μια εσωτερική παρηγοριά, ένα φως που δεν προέρχεται από τον κόσμο. Όπως λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, η καρδιά που γεύεται την αγάπη του Θεού γίνεται ευαίσθητη ακόμη και στο θρόισμα της χάριτος. Αυτό είναι το πρώτο κάλεσμα. Ήρεμο, διακριτικό, γεμάτο στοργή.

Εάν ο άνθρωπος δεν προσέξει τον ψίθυρο, τότε ακούγεται η φωνή της συνείδησης. Εκεί όπου ο νους ελέγχει, όπου η καρδιά ταράζεται, όπου η αλήθεια δεν επιτρέπει πλέον δικαιολογίες. Η συνείδηση είναι ο έσω νόμος, το αποτύπωμα του Θεού μέσα μας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι η συνείδηση είναι αυστηρός δικαστής που δεν δωροδοκείται. Δεν καταδικάζει για να εξουθενώσει, αλλά για να επαναφέρει. Είναι το δεύτερο χτύπημα, πιο καθαρό, πιο έντονο, μα πάντοτε σωτήριο.

Και εάν ούτε τότε ο άνθρωπος μετανοήσει, τότε επιτρέπεται ο πόνος. Όχι ως εκδίκηση, αλλά ως ιατρεία. Ο πόνος γίνεται το τρίτο χτύπημα. Η θλίψη, η δοκιμασία, η απώλεια, όλα όσα γκρεμίζουν την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής αναφέρει ότι πολλές φορές ο Θεός επιτρέπει τις θλίψεις για να ελευθερώσει την ψυχή από την προσκόλληση στα φθαρτά. Εκεί που η υπερηφάνεια δεν λύγισε με την αγάπη ούτε με τον έλεγχο, λύγισε με την δοκιμασία.

Ο Θεός δεν παύει να αγαπά σε κανένα από τα τρία στάδια. Ο ψίθυρος, η φωνή και ο πόνος έχουν κοινή ρίζα. Είναι εκφράσεις της ίδιας σωτηριώδους πρόνοιας. Το ερώτημα δεν είναι αν ο Θεός κρούει, αλλά αν η καρδιά είναι έτοιμη να ανοίξει πριν χρειαστεί να φθάσει στο τρίτο χτύπημα.

Η πνευματική ζωή δεν είναι πορεία φόβου, αλλά αφύπνισης. Όσο νωρίτερα ανταποκριθεί ο άνθρωπος στον ψίθυρο της αγάπης, τόσο λιγότερο θα χρειαστεί η παιδαγωγία της θλίψεως. Η μετάνοια δεν είναι ταπείνωση εξαναγκαστική, αλλά επιστροφή ελεύθερη. Και κάθε χτύπημα της θείας παρουσίας είναι πρόσκληση ζωής.

Ο Θεός δεν χτυπά για να τιμωρήσει. Χτυπά για να σώσει.

Όταν η καρδιά ακούσει τον ψίθυρο, δεν θα χρειαστεί να μάθει μέσα από τον πόνο.