Στην άκρη του θορύβου, αρχίζει η Αλήθεια

Στην άκρη του θορύβου, αρχίζει η Αλήθεια

«Σχολάσατε και γνώτε ότι εγώ ειμι ο Θεός» ψάλλει ο Προφήτης Δαβίδ. Στην άκρη του θορύβου, εκεί όπου παύει ο κρότος των βεγγαλικών και κοπάζει ο παλμός της επίγειας χαράς, αρχίζει η Αλήθεια που δεν φωνάζει αλλά περιμένει.

Ένας νεαρός, ντυμένος με εντυπωσιακή στολή αριστοκράτη, αποκόπηκε από το πλήθος για να πάρει μια ανάσα. Η μάσκα του ήταν βαριά και ο ιδρώτας έτρεχε στο πρόσωπό του. Κάθισε στο πεζούλι, ακριβώς δίπλα στον ξένο. Μεγάλο γλέντι, είπε προσπαθώντας να ξαναβρεί την ανάσα του. Εσύ γιατί δεν φοράς τίποτα; Γιατί δεν μπαίνεις στον χορό;

Ο άντρας γύρισε και τον κοίταξε. Το βλέμμα Του ήταν τόσο καθαρό, ώστε ο νεαρός ένιωσε πως η μάσκα του έγινε διάφανη. Περιμένω, απάντησε σιγανά.

Ποιον περιμένεις; Την παρέα σου;

Περιμένω να τελειώσει η μουσική. Περιμένω να κουραστούν τα πόδια και να βγουν οι μάσκες. Περιμένω τη στιγμή που θα μείνετε μόνοι με τον εαυτό σας.

Ο νεαρός γέλασε νευρικά. Και μετά; Τι θα γίνει μετά;

Μετά, είπε δείχνοντας το θορυβώδες πλήθος, θα καταλάβετε πως όλο αυτό το ξεφάντωμα ήταν μια προσπάθεια να μην ακούσετε τη σιωπή της ψυχής σας. Εγώ είμαι εδώ για να γεμίσω αυτή τη σιωπή, όταν εσείς θα έχετε ξεμείνει από τραγούδια.

Ο λόγος αυτός θυμίζει τον Προφήτη Ησαΐα που διακηρύσσει «Εν ησυχία και πεποιθήσει έσται η ισχύς υμών». Η δύναμη δεν γεννιέται μέσα στον θόρυβο αλλά μέσα στην επιστροφή της καρδιάς. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι ο Θεός δεν βιάζει τον άνθρωπο αλλά στέκεται στην θύρα της καρδιάς και αναμένει. Περιμένει να κουραστεί ο άνθρωπος από τις μάσκες του.

Ξαφνικά ένας δυνατός κρότος από βεγγαλικά φώτισε τον ουρανό. Για ένα δευτερόλεπτο το πρόσωπο του ξένου έλαμψε με φως που δεν προερχόταν από τις τεχνητές λάμψεις της πόλης. Ο νεαρός τρόμαξε. Ένιωσε την ανάγκη να βγάλει τη μάσκα του, όχι γιατί ζεστάθηκε αλλά γιατί ένιωθε ντροπή να κρύβεται μπροστά σε τέτοιο φως.

Όταν την έβγαλε και γύρισε να Του μιλήσει ξανά, η γωνία ήταν άδεια. Μόνο λίγα κομφετί στροβιλίζονταν στον αέρα από τον άνεμο. Η παρέλαση συνεχιζόταν, τα άρματα περνούσαν, οι στολές έλαμπαν. Αλλά ο νεαρός δεν ξαναμπήκε στον χορό. Έμεινε εκεί στην άκρη, κοιτάζοντας το πλήθος και περιμένοντας για πρώτη φορά τη στιγμή που η μουσική θα σταματούσε. Γιατί τώρα ήξερε ότι στην άκρη του θορύβου αρχίζει η Αλήθεια.

Η αποκάλυψη δεν ήρθε με επιβολή αλλά με παρουσία. Όπως ο Κύριος λέγει «Και υμείς ουν λύπην μεν νυν έχετε, πάλιν δε όψομαι υμάς και χαρήσεται υμών η καρδία, και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών». Η χαρά Του δεν είναι η έξαψη της στιγμής αλλά η αιώνια Χαρά που δεν τελειώνει με τη μουσική.

Ο Χριστός δεν διακόπτει ποτέ τη γιορτή μας. Περιμένει υπομονετικά να γίνουμε πάλι πρόσωπα, για να μας χαρίσει τη δική Του, την αιώνια Χαρά. Όταν κουραστούμε από τις στολές και τις επιδείξεις, όταν σταθούμε μόνοι απέναντι στη σιωπή, τότε θα ανακαλύψουμε ότι Εκείνος ήταν πάντοτε παρών, όχι στο κέντρο του θορύβου αλλά στην άκρη του, εκεί όπου γεννιέται η αλήθεια της καρδιάς.

Στην άκρη της φασαρίας, ο άνθρωπος συναντά τον εαυτό του. Και μέσα στη σιωπή, συναντά τον Θεό.

Μέσα στον θόρυβο του κόσμου, Εκείνος περιμένει σιωπηλά να Τον αναζητήσουμε χωρίς μάσκες.