Ο Θάνατος ως Πύλη Ζωής

Ο Θάνατος ως Πύλη Ζωής

«Πού σου, θάνατε, το κέντρον; Πού σου, άδη, το νίκος;» αναφωνεί ο Απόστολος Παύλος προς Κορινθίους, όχι ως άνθρωπος που αγνοεί τον πόνο, αλλά ως μάρτυρας της Αναστάσεως. Ο φόβος του θανάτου ριζώνει μέσα στην καρδιά όταν ο άνθρωπος δεν έχει ακόμη γευθεί την αληθινή ζωή. Όχι την βιολογική ύπαρξη, ούτε την πρόσκαιρη ευημερία, αλλά εκείνη την ζωή που είναι κοινωνία με τον Θεό, φως εσωτερικό, ειρήνη που δεν εξαρτάται από τις περιστάσεις.

Όλοι φοβούνται τον θάνατο, διότι δεν έχουν δοκιμάσει τι σημαίνει να ζει κανείς εν Χριστώ. Όποιος όμως γνωρίσει τι είναι η ζωή, δεν τρέμει μπροστά στο τέλος. Τον δέχεται ως πέρασμα. Τον υποδέχεται όχι ως εχθρό, αλλά ως φιλοξενούμενο που ανοίγει την θύρα προς την πληρότητα. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι «ο θάνατος ουκέτι φόβος, αλλά ύπνος εστίν» για εκείνον που ζει μέσα στο φως της πίστεως. Η ζωή τότε δεν περιορίζεται στα χρόνια, αλλά απλώνεται στην αιωνιότητα.

Ο άνθρωπος που δεν γνώρισε την ουσία της ζωής βλέπει τον θάνατο ως αρπαγή και απώλεια. Εκείνος όμως που γεύθηκε την χάρη, που αγωνίσθηκε, που μετενόησε, που έμαθε να αγαπά, βλέπει στον θάνατο το ύστατο αποκορύφωμα της πορείας του. Όχι διότι επιθυμεί την φθορά, αλλά διότι προσδοκά την συνάντηση. Όπως ο σπόρος που πέφτει στην γη για να βλαστήσει, έτσι και ο πιστός δεν χάνεται, αλλά μεταμορφώνεται.

Η Εκκλησία δεν ωραιοποιεί τον θάνατο, ούτε αρνείται τον πόνο του αποχωρισμού. Τον φωτίζει όμως με την Ανάσταση. «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή» λέγει ο Κύριος κατά το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον. Εκεί βρίσκεται το μυστικό. Όποιος γνωρίσει τον Χριστό ως ζωή, δεν φοβάται το πέρασμα. Ο θάνατος παύει να είναι σκοτάδι και γίνεται διάβαση. Παύει να είναι τέλος και γίνεται αρχή.

Η αληθινή προετοιμασία για τον θάνατο δεν είναι η αγωνία, αλλά η βίωση της ζωής εν μετανοία και αγάπη. Όσο ο άνθρωπος συμφιλιώνεται με τον Θεό, με τους άλλους και με τον εαυτό του, τόσο ο φόβος υποχωρεί. Η καρδιά πλαταίνει. Και όταν έρθει η ώρα, δεν θα αντικρίσει έναν εχθρό, αλλά έναν αγγελιοφόρο που τον οδηγεί στο πλήρωμα εκείνου που ήδη άρχισε να ζει.

Ας μη φοβηθούμε λοιπόν τον θάνατο, αλλά την ζωή χωρίς Θεό. Διότι όποιος δεν έμαθε να ζει αληθινά, φοβάται να πεθάνει. Όποιος όμως έμαθε να ζει μέσα στην χάρη, αναγνωρίζει στον θάνατο το ύστατο άνοιγμα προς την αιώνια κοινωνία.

Ο θάνατος δεν είναι το τέλος για εκείνον που έμαθε να ζει με τον Χριστό. Είναι η πύλη που ανοίγει προς το φως.