ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ

ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

Μέσα από Σένα, Χριστέ μου, ανοίγει ο κόσμος χωρίς θόρυβο. Ό,τι πριν ήταν συγκεχυμένο, τώρα στέκεται ήσυχα και παίρνει θέση. Η καρδιά παύει να σκορπίζεται και μαθαίνει να βλέπει με καθαρό βλέμμα, όχι επειδή έγινε δυνατή, αλλά επειδή στηρίχθηκε σε Σένα. Όταν ο άνθρωπος παύει να εμπιστεύεται τον εαυτό του και παραδίδεται στην πρόνοιά Σου, τότε αρχίζει να διακρίνει την αλήθεια χωρίς φόβο και χωρίς βιασύνη.

Μέσα από Σένα τα πράγματα πλησιάζουν, όχι για να μας κατακλύσουν, αλλά για να μας διδαχθούν. Γίνονται ευδιάκριτα, διάφανα, ταπεινά. Δεν απαιτούν, δεν κραυγάζουν, δεν πιέζουν. Φανερώνονται στον καιρό τους, όπως ο λόγος που γεννιέται πρώτα στη σιωπή. Εκεί, στην ησυχία της παρουσίας Σου, ο νους βρίσκει την τάξη του και η ψυχή αναπαύεται από τους περιττούς λογισμούς.

Τότε μπορεί ο άνθρωπος να αρθρώσει την τάξη του κόσμου, όχι με σοφία ανθρώπινη, αλλά με υπακοή καρδιάς. Γιατί η αληθινή γνώση δεν έρχεται από την πολλή σκέψη, αλλά από τη συνάντηση με το Φως. Όταν Σε αφήνουμε να σταθείς στο κέντρο της ζωής μας, όλα βρίσκουν τη θέση τους χωρίς αγωνία και χωρίς βία. Μόνο με Σένα η ζωή δεν διασπάται, δεν σκορπίζει, δεν χάνεται.

Γι’ αυτό και η προσευχή δεν είναι λόγια πολλά, αλλά στάση. Είναι το να στεκόμαστε ενώπιόν Σου με αλήθεια, με ευγνωμοσύνη, με σιωπηλή εμπιστοσύνη. Εκεί, μέσα από Σένα και μόνο για Σένα, ο άνθρωπος μαθαίνει να ζει, να υπομένει και να ελπίζει. Και τότε ο κόσμος δεν είναι πια βάρος, αλλά ευθύνη φωτισμένη από την αγάπη Σου.

Αφιερωμένο σε κάθε ψυχή που κουράστηκε να βλέπει χωρίς φως και αναπαύεται όταν αφήνεται στο θέλημα του Θεού.

Μέσα από τον Χριστό, όλα γίνονται καθαρά και ήσυχα, εκεί όπου η καρδιά βρίσκει την αληθινή της τάξη.

Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού του Ζώντος, την ώρα εκείνη που το σκότος σκέπασε τη γη και η κτίση σύγκορμη σιώπησε μπροστά στο μυστήριο του Σταυρού Σου, στάσου και τώρα μέσα στη δική μου νύχτα. Όχι γιατί είμαι άξιος, αλλά γιατί μόνο μέσα από Εσένα μπορώ να δω καθαρά, μόνο μέσα από το Φως Σου παύουν τα πράγματα να με φοβίζουν και βρίσκουν τη θέση τους.

Εσύ που παρέδωσες το Πνεύμα Σου με υπακοή στον Πατέρα και αγάπη για τον άνθρωπο, παράδωσε κι εμένα στην ειρήνη του θελήματός Σου. Κάνε την καρδιά μου διάφανη, χωρίς δικαιολογίες και προφάσεις, χωρίς θόρυβο και εγωισμό. Ό,τι είναι σκοτεινό μέσα μου φώτισέ το. Ό,τι είναι συγκεχυμένο τάξ’ το. Ό,τι είναι πληγωμένο ανάπαυσέ το.

Μέσα από Σένα, Χριστέ μου, θέλω να κοιτώ τον κόσμο χωρίς κρίση και χωρίς φόβο. Να πλησιάζουν τα πράγματα χωρίς να με συνθλίβουν. Να γίνονται ευδιάκριτα, όχι για να τα κατέχω, αλλά για να τα παραδίδω. Δίδαξέ με τη σιωπή της εμπιστοσύνης και τη δύναμη της ταπείνωσης. Να μάθω να στέκομαι κάτω από τον Σταυρό Σου χωρίς να απαιτώ απαντήσεις, μόνο με πίστη.

Όταν οι κεραυνοί της ζωής σκίζουν τον ουρανό μου και όλα μοιάζουν να καταρρέουν, κράτησέ με στο φως που αναβλύζει από την κεφαλή Σου. Εκεί όπου ο πόνος γίνεται λύτρωση και η απώλεια γίνεται ελπίδα. Μην επιτρέψεις να χαθώ μέσα στο σκοτάδι, αλλά αξίωσέ με να Σε αναγνωρίζω ακόμη κι όταν δεν Σε καταλαβαίνω.

Σε Σένα ανήκω, Κύριε. Μέσα από Σένα ζω. Και μόνο για Σένα θέλω να υπάρχω. Αμήν.