Το Α και το Ω της Πίστεως και της Αγάπης

Το Α και το Ω της Πίστεως και της Αγάπης

«Εγώ ειμί το Α και το Ω, αρχή και τέλος, λέγει ο Κύριος ο Ων και ο Ην και ο Ερχόμενος, ο Παντοκράτωρ». Με τον λόγο αυτό της Αποκαλύψεως φανερώνεται το πλήρωμα του μυστηρίου της σωτηρίας. Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι απλώς η αρχή ενός δρόμου, αλλά και το τέλος του, η πηγή και η τελείωση, ο μόνος Σωτήρας που σώζει αληθινά, διαρκώς και τελείως. Όπως ομολογεί η Εκκλησία, «ουκ έστιν εν άλλω ουδενί η σωτηρία», διότι «ουδέ γαρ όνομα έτερον εστίν υπό τον ουρανόν το δεδομένον εν ανθρώποις εν ω δει σωθήναι ημάς».

Η προσφυγή σε κάθε άλλη δύναμη, ορατή ή αόρατη, ζώσα ή νεκρή, για την εξασφάλιση σωτηρίας ή πνευματικής ωφέλειας, φανερώνει έλλειμμα εμπιστοσύνης προς την επάρκεια και την προθυμία του ενός Σωτήρα. Ακόμη και η αυτάρκης στήριξη σε εξωτερικές θρησκευτικές πράξεις, όταν αποσπώνται από τη ζωντανή σχέση με τον Χριστό, υποβαθμίζει το πρόσωπό Του και αντιστρατεύεται την ίδια Του τη διακήρυξη ότι Αυτός είναι το Α και το Ω της πίστεως. Ο απόστολος Παύλος θυμίζει ότι «δια πίστεως περιπατούμεν, ου δια είδους», και ο ψαλμωδός ομολογεί με παρρησία ότι «επί τον Θεόν ήλπισεν η καρδία μου και εβοηθήθην».

Εάν ο Χριστός είναι πράγματι το Α και το Ω της πίστεως, τότε ο άνθρωπος στηρίζεται μόνο επάνω Του, παραδίδει την ύπαρξή του στο έλεος και στη δύναμή Του και μαθαίνει να εμπιστεύεται εκεί όπου τα μάτια δεν βλέπουν. Οι Πράξεις των Αποστόλων μαρτυρούν αυτή την εμπιστοσύνη, όταν οι πρώτοι πιστοί «ήσαν προσκαρτερούντες τη διδαχή των αποστόλων και τη κοινωνία και τη κλάσει του άρτου και ταις προσευχαίς», ζώντας όχι με τη βεβαιότητα του κόσμου, αλλά με τη βεβαιότητα του Χριστού.

Ο Ιησούς Χριστός είναι επίσης το Α και το Ω της αγάπης. Η ανθρώπινη ζωή πλέκεται από δεσμούς συγγενικούς, φιλικούς και κοινωνικούς, οι οποίοι από τη φύση τους καλούν τον άνθρωπο σε αγάπη, αφοσίωση και φροντίδα. Η οικογένεια γεννιέται από εκείνο το μυστικό δέσιμο δύο προσώπων, που ενώ ήταν ξένα, γίνονται ένα σώμα και μία καρδιά, και πάνω σε αυτή τη βάση αναπτύσσεται η αγάπη των γονέων προς τα παιδιά, η αγάπη των αδελφών και ο κύκλος της συγγένειας. Όμως η αμαρτία συχνά τραυματίζει αυτούς τους δεσμούς και εκεί όπου αναμενόταν αγάπη, εισχωρούν ο φθόνος και το μίσος, όπως θρηνεί ο ψαλμωδός λέγοντας ότι «αδελφός αδελφόν ου λυτρούται».

Υπάρχουν ακόμη οι δεσμοί της φιλίας και της πνευματικής συγγένειας με όσους ομολογούν τον ίδιο Σωτήρα και έχουν τον ίδιο Πατέρα στους ουρανούς. Και όμως, για τον Χριστιανό, όλα αυτά τα πρόσωπα, όσο αγαπητά και αν είναι, δεν μπορούν να καταλάβουν τον θρόνο της καρδιάς. Εκεί υπάρχει και πρέπει να υπάρχει ένας μόνο, ο Χριστός, «ον ουκ ιδόντες αγαπάτε, εις ον άρτι μη ορώντες πιστεύοντες δε αγαλλιάσθε χαρά ανεκλαλήτω και δεδοξασμένη». Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι η αγάπη προς τον Χριστό δεν καταργεί την ανθρώπινη αγάπη, αλλά τη θεραπεύει και τη βάζει στη σωστή της τάξη, ώστε όλα να αγαπιούνται «εν Θεώ».

Από αυτήν την αλήθεια πηγάζει η δύναμη των μαρτύρων. Η μαρτυρία της Περπέτουας, που προτίμησε την αγάπη του Χριστού από τους πιο σπαρακτικούς δεσμούς της γης, φανερώνει ότι ο Χριστός δεν είναι απλώς ένας ανάμεσα σε πολλούς αγαπημένους, αλλά ο μόνος για τον οποίο αξίζει να θυσιαστούν όλα. Και αυτή η εποχή δεν ανήκει μόνο στο παρελθόν. Και σήμερα, σε φανερές ή κρυφές στιγμές, καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα στην αλήθεια του Χριστού και στις απαιτήσεις των ανθρώπινων σχέσεων.

Όταν ο Χριστός γίνεται το Α και το Ω της αγάπης, τότε όλη η ζωή, η φανερή και η κρυφή, καθοδηγείται από το θέλημά Του. Δεν κυβερνάται πλέον από το ατομικό συμφέρον, ούτε από τις πιέσεις του κόσμου, αλλά από τη μέριμνα για τη δόξα Του και το έργο Του. Τότε η θυσία για τον Κύριο γίνεται χαρά, όπως μαρτυρεί ο ψαλμωδός λέγοντας ότι «ετοιμή η καρδία μου, ο Θεός, ετοιμή η καρδία μου», και όπως βεβαιώνει ο λόγος των Πατέρων ότι όποιος αγαπά αληθινά τον Χριστό, βρίσκει μέσα Του την πληρότητα κάθε άλλης αγάπης.

Ας μείνει λοιπόν ο Χριστός το Α και το Ω της πίστεως και της αγάπης μας, η αρχή και το τέλος κάθε σκέψης, κάθε επιλογής και κάθε πορείας, ώστε η ζωή μας να γίνεται αδιάκοπη ομολογία ότι Αυτός μόνος είναι «ο χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας».

Η καρδιά που ανήκει ολόκληρη στον Χριστό μαθαίνει να αγαπά σωστά και να ελπίζει αληθινά, γιατί βρίσκει το νόημα της ζωής της στην αρχή και στο τέλος Του.