Της μνήμης και της προσευχής το δάκρυ

Της μνήμης και της προσευχής το δάκρυ

«Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται» λέγει ο Κύριος (Κατά Ματθαίον 5,4). Με αυτόν τον λόγο στεκόμαστε σήμερα μπροστά στο μυστήριο του πόνου και της απώλειας, γιατί πέντε γυναίκες έφυγαν από τη ζωή την ώρα του μόχθου τους. Πήγαν στη δουλειά όπως κάθε μέρα, με την καρδιά γεμάτη μικρές έγνοιες σπιτιού και παιδιών, και δεν γύρισαν ποτέ. Πέντε ψυχές παραδόθηκαν ξαφνικά στα χέρια του Θεού. Πέντε σπίτια έμειναν με σιωπή.

Η Εκκλησία δεν προσπερνά τον πόνο. Τον αγκαλιάζει. Τον σηκώνει επάνω στην προσευχή. Γιατί γνωρίζει πως «οὐ θέλομεν ὑμᾶς ἀγνοεῖν περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα» (Α΄ Θεσσαλονικεῖς 4,13). Ο θάνατος δεν είναι τέλος, αλλά πέρασμα. Δεν είναι αφανισμός, αλλά αλλαγή κατοικίας. Οι άνθρωποι φεύγουν από τη γη και περνούν στην αιωνιότητα.

Όμως εδώ μένουν πίσω παιδιά που θα μεγαλώσουν κρατώντας μια φωτογραφία. Μένουν σύντροφοι με άδειες αγκαλιές. Μένουν γονείς με καρδιά ραγισμένη. Πώς να εξηγήσεις σε ένα παιδί γιατί δεν θα ξανακούσει το «μαμά» να απαντά. Πώς να χωρέσει η απουσία σε λόγια.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας υπενθυμίζει ότι «οὐκ ἀπέθανεν ὁ ἀποθανών, ἀλλὰ προαπήλθεν». Δεν χάθηκαν αυτές οι γυναίκες. Προπορεύτηκαν. Και εμείς που μένουμε πίσω καλούμαστε να σταθούμε με πίστη, με ταπείνωση και με ευθύνη.

Γιατί ο θάνατος την ώρα της εργασίας φωνάζει. Φωνάζει για σεβασμό προς τον άνθρωπο. Φωνάζει για ευθύνη. Φωνάζει για ασφάλεια. Η ανάγκη για το μεροκάματο δεν πρέπει ποτέ να γίνεται παγίδα θανάτου. Η ανθρώπινη ζωή δεν είναι αναλώσιμη. Είναι εικόνα Θεού. «Κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν» (Γένεσις 1,27). Κάθε πρόσωπο έχει ανεκτίμητη αξία.

Κι εμείς, καθώς διαβάζουμε τέτοιες ειδήσεις, συχνά παγώνουμε για λίγο και μετά συνεχίζουμε. Όμως για κάποιους ο χρόνος σταμάτησε εκείνη τη στιγμή. Η Εκκλησία μάς καλεί να μη συνηθίζουμε την τραγωδία, να μη συμφιλιωνόμαστε με την αδικία, να μη ξεχνάμε. Ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας λέγει πως «οὐκ ἔστιν ἀγάπη ἄνευ συμπαθείας». Αγάπη σημαίνει να πονάς με τον πόνο του άλλου και να αγωνίζεσαι ώστε να μη ξανασυμβεί.

Σήμερα πενθούμε. Αύριο οφείλουμε να θυμόμαστε. Να θυμόμαστε ότι η ασφάλεια είναι δικαίωμα. Ότι ο σεβασμός στον εργαζόμενο είναι ιερό χρέος. Ότι η κοινωνία κρίνεται από το πώς προστατεύει τους πιο ευάλωτους.

Για τις πέντε αυτές γυναίκες ας υψώνουμε προσευχή. 

Δώρισε παρηγοριά στα παιδιά τους, δύναμη στους συντρόφους τους, υπομονή στους γονείς τους. Σκέπασε, Παναγία Μητέρα, όλους όσους έμειναν πίσω με το μαφόριό Σου και γίνε για αυτούς καταφυγή και παρηγοριά.

Καλό ταξίδι, αδελφές μας. Η μνήμη σας ας γίνει προσευχή και η απουσία σας ας μας ξυπνήσει συνειδήσεις.

Σήμερα στεκόμαστε σιωπηλοί μπροστά στον πόνο, ανάβουμε ένα κερί μνήμης και παραδίδουμε τις ψυχές τους στο έλεος του Θεού.