Πολίτες του Ουρανού.

Πολίτες του Ουρανού.

Στην αρχή η έρημος απλωνόταν νωχελικά και μόνη, στις παρυφές μιας Πατρίδας πληγωμένης· με τη διάνοια μπολιασμένη από σύγχυση και το σώμα της να αιμορραγεί. Πάνω της, σε έναν αέρα βαρύ, σχεδόν μολυσμένο από τον ίδιο τον πολιτισμό του ανθρώπου, άυλα κυκλώματα έπλεκαν το αόρατο δίχτυ τους και σμήνη κορακιών διέσχιζαν τον ουρανό σε παράξενους σχηματισμούς, σαν να ξυπνούσε από τα βάθη των αιώνων κάποια παλαιά προειδοποίηση.

Ύστερα ήλθε έρεβος. Μια σχεδόν απόλυτη συσκότιση. Και για ένα ελάχιστο κλάσμα χρόνου μια αστραπή ξέφυγε από το σύστημα και φώτισε παρανόμως τη γη. Ήταν αρκετή για να φανεί, πριν χαθεί πάλι στο σκοτάδι, η ουρά του ψεύδους που σερνόταν ανάμεσα στα πράγματα. Κατόπιν ξανά σκοτάδι, αυτή τη φορά καλοστημένο, επιχορηγούμενο, διαφημισμένο. Και στους δρόμους τα απόβλητα μιας εποχής που έμαθε να παράγει τα πάντα, εκτός από νόημα.

Ήταν τέλη Αυγούστου όταν ένας άνθρωπος, κουρασμένος από αυτόν τον τρόπο ζωής, αποφάσισε να κατοικήσει σε εκείνη την έρημο. Και από τη στιγμή εκείνη η έρημος έπαψε να είναι ολομόναχη. Στο πρώτο εκείνο δύσκολο, ελεύθερο, θερινό ξημέρωμα έγραψε στο ημερολόγιό του:

«Τώρα, στην όψιμη σιωπή, η θάλασσα η γκριζωπή γεννά τα κύματά της.

Τώρα άνεμος νεογέννητος σημαδεύει την πετρόκτιστη ρίζα.

Τώρα κατέβηκε από τη σκηνή, αφήνοντας πίσω της μια δόξα μόνο για απόψε, κι η απόγνωση στέκει στην πόρτα.

Τώρα είναι καιρός οι φίλοι να αποχαιρετιστούν και οι Άγγελοι το πρωί να φανούν πράοι και έτοιμοι, γιατί έχουν ακόμη να στεγνώσουν τα δάκρυα της αυγής…»

Κι έτσι άρχισε μια πορεία. Όχι η φυγή ανθρώπων που μίσησαν τον κόσμο, αλλά η απομάκρυνση ανθρώπων που αρνήθηκαν να παραδώσουν την ψυχή τους στο φρόνημά του.

 Χώρα ερημική, μάχη εσωτερική. Ήρθαν κι άλλοι. Άνθρωποι διαφορετικοί, πληγωμένοι, ασυμβίβαστοι, ελλιπείς. Άλλος με περισσότερο φως, άλλος με περισσότερη στάχτη. Κι εκεί που υπήρχε μια χούφτα άμμου, άρχισαν να διακρίνονται χιλιάδες βήματα.

Κάποια νύχτα, κάτω από το φεγγάρι, η προσευχή πέρασε πάνω από την έρημο για να καταγράψει όσα νόμιζε πως μπορούσε να μετρήσει. 

Είδε ανθρώπους. 

Είδε χέρια υψωμένα.

 Είδε άρνηση. 

Μα εκείνο που δεν μπορούσε να καταγράψει ήταν το ουσιώδες: πως η άρνηση αυτή δεν ήταν εξέγερση για χάρη της εξέγερσης. Ήταν η άρνηση να προσκυνήσει ο άνθρωπος το ψεύδος, να ονομάσει το σκοτάδι φως, να ανταλλάξει την ελευθερία της συνειδήσεως με μια πιο βολική σκλαβιά.

Είμαστε Ορθόδοξοι. Ίσως σε κάποιους το εξωτερικό μας ύφος να φαίνεται ανοίκειο, ίσως ακόμη και «ανορθόδοξο». Όμως η Ορθοδοξία δεν είναι ύφος, δεν είναι αισθητική, δεν είναι θυμός, ούτε σημαία ανθρώπινης αυταρέσκειας. 

Είναι ο Χριστός, η μετάνοια, ο Σταυρός, η Ανάσταση, η Εκκλησία, η αλήθεια που δεν αλλάζει για να γίνει αρεστή στον καιρό. Ο καθένας μας βαδίζει τη δική του μοναχική πορεία, όχι όμως μόνος μέσα στη μία κοινή πορεία της Εκκλησίας. 

Με όλες τις πτώσεις, τις αστοχίες και τις ελλείψεις μας, προσπαθούμε να νεκρώνουμε μέσα μας εκείνο που μας δένει στα πάθη και να μένουμε πεινασμένοι και διψασμένοι για τη δικαιοσύνη του Θεού, όπως διδάσκει το Ευαγγέλιο κατά Ματθαίον 5:6.

Και γι’ αυτό η έρημός μας δεν μπορεί να γίνει τόπος μίσους. Αν γίνει, θα έχουμε ήδη ηττηθεί. Πρέπει να χωρά ακόμη κι εκείνον που μας πολεμά, ακόμη κι εκείνον που μας αδικεί, ακόμη κι εκείνον που μας περιφρονεί. Όχι επειδή το κακό είναι αδιάφορο, αλλά επειδή ο Χριστιανός δεν νικά το κακό αντιγράφοντάς το. Η φιλοξενία, η μακροθυμία και η συγχώρηση είναι δυσκολότερες από μια κραυγή, αλλά είναι όπλα παλαιά, δοκιμασμένα και αληθινά.

Η χούφτα της άμμου έγινε χέρι υψωμένο σε ομολογία. Όχι γροθιά εναντίον ανθρώπων, αλλά άρνηση απέναντι σε ό,τι ζητά να γονατίσει τη συνείδηση. Και όσο φυσά ο ανηλεής άνεμος, τόσο η έρημος απλώνεται. Όχι ως γεωγραφία, αλλά ως τρόπος υπάρξεως· λιγότερος θόρυβος, λιγότερη εξάρτηση, περισσότερη νήψη, περισσότερη ευθύνη, περισσότερη προσευχή.

Γιατί ο ουρανός είναι πάντοτε γεμάτος κίνηση και αλλαγή, ενώ η έρημος μοιάζει μονότονη και ακίνητη. Αλλού ο ουρανός φαίνεται σαν η οροφή του κόσμου. Εδώ, όμως, η γη γίνεται το δάπεδο του ουρανού. Κι όποιος το καταλάβει παύει να ζητά από αυτόν τον κόσμο την τελική του πατρίδα.

Το πολίτευμά μας είναι στους ουρανούς, όπως μας υπενθυμίζει ο Απόστολος Παύλος στους Φιλιππησίους 3:20. Γι’ αυτό δεν ζητούμε να γίνουμε ισχυρότεροι από τον κόσμο, αλλά ελεύθεροι από το φρόνημά του. Δεν ζητούμε να μισήσουμε κανέναν, αλλά να μη λατρέψουμε τίποτε που παίρνει τη θέση του Θεού. Δεν ζητούμε μια έρημο άδεια από ανθρώπους, αλλά μια καρδιά άδεια από είδωλα.

Κι αν κάποτε ξεκινήσαμε λίγοι, σήμερα γνωρίζουμε πως η αληθινή πορεία δεν μετριέται με αριθμούς. Μετριέται με το αν, μέσα στο χάος, διασώθηκε το όραμα· με το αν, μέσα στον φόβο, έμεινε η πίστη· με το αν, μέσα στην έρημο, δεν έσβησε η προσδοκία του Ουρανού.

Να πάμε, λοιπόν, ψηλότερα. Όχι από υπερηφάνεια, αλλά από νοσταλγία.