Όταν ο λογισμός γίνεται δικαστής, η καρδιά χάνει την ειρήνη της
Όταν ο λογισμός γίνεται δικαστής, η καρδιά χάνει την ειρήνη της
Υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος πληγώνεται και, μέσα στην πίκρα του, αρχίζει να βλέπει διαφορετικά ακόμη κι εκείνους που κάποτε στάθηκαν δίπλα του. Μια αυστηρή λέξη γίνεται απόρριψη. Μια συμβουλή γίνεται επίθεση. Ένα λάθος του άλλου γίνεται απόδειξη ότι όλα ήταν ψεύτικα. Και τότε ο λογισμός, αν μείνει ανεξέλεγκτος, στήνει μέσα μας δικαστήριο χωρίς μάρτυρες, χωρίς απολογία και χωρίς έλεος.
Ο Χριστός όμως δεν μας δίδαξε να γνωρίζουμε τις καρδιές των άλλων. Μας δίδαξε πρώτα να εξετάζουμε τη δική μας.
«Τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς;»
Ματθ. 7,3
Δεν σημαίνει ότι πρέπει να σιωπούμε μπροστά σε μια πραγματική αδικία. Σημαίνει όμως ότι άλλο είναι να πούμε με ταπείνωση «αυτό με πλήγωσε» και άλλο να αποφασίσουμε ότι γνωρίζουμε γιατί το έκανε ο άλλος, τι κρύβει στην καρδιά του και ποια είναι ολόκληρη η πρόθεσή του.
Η κατάκριση αρχίζει πολλές φορές εκεί όπου τελειώνει η βεβαιότητα και αρχίζει η υπόθεση.
Ο άνθρωπος που έχει δεχθεί αγάπη δεν χάνει το δικαίωμα να πονέσει ούτε να διαφωνήσει. Χάνει όμως την ειρήνη του όταν, εξαιτίας μιας πίκρας, σβήνει από τη μνήμη του κάθε καλό που προηγήθηκε. Η ευγνωμοσύνη δεν είναι υποδούλωση. Είναι δικαιοσύνη της καρδιάς. Θυμάμαι το καλό ακόμη και όταν με τον άνθρωπο που το έκανε σήμερα διαφωνώ.
«Μηδενὶ κακὸν ἀντὶ κακοῦ ἀποδιδόντες.»
Ρωμ. 12,17
Και στις Πράξεις των Αποστόλων βλέπουμε πως ακόμη και μέσα στις δυσκολίες η Εκκλησία δεν οικοδομείται με εγωισμούς, αλλά με κοινό φρόνημα, προσευχή και αλήθεια:
«Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία.»
Πράξ. 4,32
Δεν μπορεί να γίνει μία η καρδιά όταν ο καθένας φυλάει μέσα του κατάλογο αδικιών.
Ούτε μπορεί να υπάρξει αληθινή υπακοή όταν αυτή γεννιέται από φόβο. Η χριστιανική υπακοή δεν είναι δουλικότητα. Είναι ελεύθερη ταπείνωση, εμπιστοσύνη και παραίτηση από το πείσμα του ιδίου θελήματος, χωρίς ποτέ να καταργείται η αλήθεια και η συνείδηση.
Οι Πατέρες μάς δίδαξαν ότι ο λογισμός, όταν δεν κόβεται στην αρχή, γίνεται πάθος· και το πάθος, όταν το υπηρετούμε, αρχίζει να παρουσιάζει τις υποψίες μας σαν βεβαιότητες. Γι’ αυτό η πνευματική ζωή δεν είναι να διορθώνουμε συνεχώς τους άλλους. Είναι να μαθαίνουμε πρώτα να λέμε:
«Μήπως εδώ αδίκησα εγώ; Μήπως μεγάλωσα κάτι μέσα μου; Μήπως έβαλα λόγια στην καρδιά του άλλου που ποτέ δεν είπε;»
Ο Δαβίδ δεν παρακαλεί τον Θεό να του αποκαλύψει πρώτα τα λάθη των εχθρών του. Λέγει:
«Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου.»
Ψαλμ. 50,12
Εκεί αρχίζει η θεραπεία.
Να έχεις το θάρρος να πεις «με πλήγωσες». Αλλά να έχεις και μεγαλύτερο θάρρος να πεις «ίσως σε αδίκησα».
Να ζητήσεις δικαιοσύνη όταν χρειάζεται. Αλλά να μη ζητάς δικαίωση του εγωισμού σου.
Να θυμάσαι τα λάθη των ανθρώπων, μόνο όσο χρειάζεται για να αποκτήσεις διάκριση· όχι τόσο ώστε να ξεχάσεις την αγάπη που σου έδωσαν.
Και όταν κάποιος σε συμβουλεύει, μη βιάζεσαι να δεις πίσω από κάθε αυστηρή λέξη έναν εχθρό. Υπάρχουν φορές που η αγάπη χαϊδεύει και υπάρχουν φορές που η ίδια αγάπη λέει «στάσου εδώ, αυτό σε βλάπτει».
Ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος διδάσκει ότι η υπακοή είναι τάφος του ιδίου θελήματος και ανάσταση της ταπεινώσεως. Όχι συντριβή της προσωπικότητας· θεραπεία της φιλαυτίας που μας κάνει να θεωρούμε πάντοτε τη δική μας κρίση αλάνθαστη.
Κάποτε λοιπόν η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να αποδείξεις ότι είχες δίκιο.
Είναι να πλησιάσεις εκείνον με τον οποίο συγκρούστηκες και να μπορέσεις να πεις:
«Αδελφέ μου, συγχώρεσέ με για όσα είπα μέσα στον θυμό μου. Για όσα θεώρησα χωρίς να γνωρίζω. Για όσα μεγάλωσα μέσα μου. Αν με αδίκησες, σε συγχωρώ. Αν σε αδίκησα, συγχώρεσέ με. Δεν θέλω να κερδίσω απέναντί σου· θέλω να μη χάσουμε ο ένας τον άλλον.»
Αυτή είναι μετάνοια.
Όχι να ταπεινωθεί ο άλλος μπροστά μας, αλλά να ταπεινωθεί μέσα μας το θέλημά μας.
Αυτή είναι αγάπη.
Όχι να συμφωνήσουμε υποχρεωτικά σε όλα, αλλά να πάψουμε να είμαστε αντίπαλοι.
Αυτός είναι ο αληθινός συμβιβασμός.
Και αυτή είναι η ευλογημένη υπακοή: να μπορέσει κάποτε ο άνθρωπος, αφήνοντας την κατάκριση και το πείσμα, να πει με ειρήνη:
«Ευλόγησον. Έσφαλα κι εγώ. Ας αρχίσουμε πάλι από την αλήθεια και την αγάπη.»
Γιατί μπροστά στον Χριστό δεν νικά εκείνος που είπε την τελευταία λέξη.
Νικά εκείνος που έκανε πρώτος χώρο μέσα στην καρδιά του για τη μετάνοια.
#filoiesfigmenou #Ορθοδοξία #Μετάνοια #Ταπείνωση #Υπακοή #Αγάπη #Συγχώρεση #Διάκριση #Κατάκριση #ΠνευματικήΖωή #Ειρήνη #Χριστός #ΛόγοςΘεού
Μοιραστείτε το με τους φίλους σας:
Αγαπητοί φίλοι της σελίδας, παρακαλούμε να είστε ευγενικοί και κόσμιοι στις εκφράσεις σας, με σεβασμό, κατανόηση
και αξιοπρέπεια, προς τους συνανθρώπους μας, όπως αρμόζει σε λογικούς ανθρώπους, αλλά και σε ενσυνείδητους
Χριστιανούς οι οποίοι κάνουν πράξη τον Ευαγγελικό λόγο, «Αγαπάτε αλλήλους».
Φυλάξτε το στόμα σας, από λόγια περιττά, πικρόχολα, ανώφελα, ασκηθείτε στην προσευχή του Ιησού, εγκρατευθείτε
και ο Κύριος θα σας περιβάλλει με το ανεκτίμητο δώρο της αγάπης Του.
Οι απόψεις της ιστοσελιδας μπορεί να μην ταυτίζονται με τα περιεχόμενα του άρθρου.
Τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τις απόψεις των
συντακτών τους και δεν δεσμεύουν με οποιοδήποτε τρόπο την ιστοσελιδα.
Οι διαχειριστές της ιστοσελιδας δεν ευθύνονται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει.
Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, γενικά και
εναντίον των συνομιλητών ή των συγγραφέων.
Μην δημοσιεύετε άσχετα σχόλια με το θέμα.
Με βάση τα παραπάνω με λύπη θα αναγκαζόμαστε να διαγράφουμε τα απρεπή και βλάσφημα σχόλια τα οποία δεν αρμόζουν
στον χαρακτήρα και στο ήθος της σελίδας μας χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
