ΟΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΚΛΕΙΝΕΙ ΕΝΑΝ ΔΡΟΜΟ, ΔΕΝ ΣΕ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ - ΣΕ ΟΔΗΓΕΙ

ΟΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΚΛΕΙΝΕΙ ΕΝΑΝ ΔΡΟΜΟ, ΔΕΝ ΣΕ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ - ΣΕ ΟΔΗΓΕΙ

Υπάρχουν ώρες που η ζωή σκοτεινιάζει τόσο, ώστε ο άνθρωπος δεν μπορεί να διακρίνει ούτε το επόμενο βήμα. Μια προσευχή που φαίνεται να αργεί, μια πόρτα που κλείνει, ένα σχέδιο που ανατρέπεται, μια δοκιμασία που δεν εξηγείται. Και τότε η καρδιά ρωτά: «Γιατί, Θεέ μου;». Όμως η πίστη δεν είναι να γνωρίζουμε όλες τις απαντήσεις. Είναι να εμπιστευόμαστε Εκείνον που γνωρίζει το τέλος πριν ακόμη εμείς δούμε την αρχή.

Ο ίδιος ο Κύριος είπε στον Απόστολο Πέτρο: «Ὃ ἐγὼ ποιῶ, σὺ οὐκ οἶδας ἄρτι, γνώσῃ δὲ μετὰ ταῦτα» (Ιω. 13,7). Υπάρχουν πράγματα που σήμερα δεν χωρούν στον νου μας, αλλά αύριο μπορεί να φανερωθούν ως έλεος. Αυτό που τώρα μοιάζει απώλεια μπορεί να ήταν φύλαξη. Εκείνο που ονομάσαμε καθυστέρηση μπορεί να ήταν προετοιμασία. Κι εκείνη η πόρτα που έκλεισε, ίσως να μας γλίτωσε από έναν δρόμο που δεν ήταν για τη σωτηρία μας.

Γι’ αυτό ο Ψαλμωδός δεν μας καλεί να ελέγχουμε τα πάντα, αλλά να παραδίδουμε τον δρόμο μας στον Θεό: «Ἀποκάλυψον πρὸς Κύριον τὴν ὁδόν σου καὶ ἔλπισον ἐπ’ αὐτόν, καὶ αὐτὸς ποιήσει» (Ψαλμ. 36,5). Δεν σημαίνει αδράνεια. Σημαίνει να κάνουμε με ευθύνη ό,τι περνά από το χέρι μας και, εκεί όπου τελειώνει η ανθρώπινη δύναμη, να μην αρχίζει η απόγνωση αλλά η εμπιστοσύνη στη θεία Πρόνοια.

Στις Πράξεις των Αποστόλων ο Παύλος και οι συνοδοί του θέλησαν να κηρύξουν στην Ασία, όμως «κωλυθέντες ὑπὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» δεν προχώρησαν. Επιχείρησαν κατόπιν να πορευθούν προς τη Βιθυνία, αλλά πάλι «οὐκ εἴασεν αὐτοὺς τὸ Πνεῦμα». Λίγο αργότερα, στην Τρωάδα, δόθηκε στον Παύλο το όραμα που τον καλούσε προς τη Μακεδονία (Πράξ. 16,6-10). Η κλειστή πόρτα δεν ήταν εγκατάλειψη· ήταν αλλαγή κατεύθυνσης. Το «όχι» του Θεού έκρυβε ένα διαφορετικό «πήγαινε».

Γι’ αυτό ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Οἴδαμεν δὲ ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ρωμ. 8,28). Λέει ότι στα χέρια του Θεού ακόμη και όσα δεν καταλαβαίνουμε μπορούν να υπηρετήσουν ένα αγαθό που σήμερα δεν βλέπουμε. Εκεί όπου εμείς βλέπουμε αναμονή, Εκείνος μπορεί να εργάζεται βαθύτερα και σωτηριωδέστερα.

Και η δοκιμασία, όταν βιώνεται με πίστη και ταπείνωση, μπορεί να γίνει σχολείο υπομονής. «Τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως κατεργάζεται ὑπομονήν» (Ιακ. 1,3). Η ορθόδοξη εμπιστοσύνη στη θεία Πρόνοια δεν είναι μοιρολατρία· είναι ελευθερία από τον πανικό και παράδοση του εαυτού μας στο θέλημα του Θεού, με προσευχή, διάκριση, μετάνοια και υπομονή.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, μέσα από θλίψεις και εξορία, κράτησε ως σφραγίδα το «Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν». Δεν δοξολογούσε τον πόνο· δοξολογούσε τον Θεό που παραμένει Θεός ακόμη κι όταν ο άνθρωπος δεν κατανοεί την οδό Του. Και ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει να θυμόμαστε μέσα στις θλίψεις την κρυφή Πρόνοια του Θεού, γιατί εκεί η ψυχή βρίσκει ανακούφιση και μαθαίνει να εμπιστεύεται.

Μην αφήσεις λοιπόν την καθυστέρηση να γίνει απιστία, ούτε την κλειστή πόρτα να γίνει απόγνωση. Προσευχήσου. Περίμενε χωρίς γογγυσμό. Κάνε το καλό που μπορείς σήμερα και άφησε το αύριο στον Θεό. Ο Χριστός λέγει: «Μὴ οὖν μεριμνήσητε εἰς τὴν αὔριον» (Ματθ. 6,34). Η ειρήνη δεν έρχεται όταν μάθουμε όλες τις απαντήσεις, αλλά όταν η καρδιά γνωρίσει σε Ποιον εμπιστεύεται.

Μπορεί σήμερα να μην καταλαβαίνεις γιατί κάτι δεν έγινε, γιατί ένας δρόμος έκλεισε ή γιατί μια προσευχή δεν πήρε ακόμη την απάντηση που περίμενες. Μην ονομάζεις εγκατάλειψη εκείνο που ίσως είναι προστασία. Μην ονομάζεις άρνηση εκείνο που μπορεί να είναι προετοιμασία. Κράτησε την πίστη σου ήσυχη, ταπεινή και σταθερή. Εκείνος βλέπει όσα εσύ δεν βλέπεις και μπορεί να οδηγήσει ακόμη και μέσα από τη νύχτα προς έναν δρόμο που τώρα δεν φαίνεται.

Κι όταν η καρδιά σου δεν μπορεί να πει τίποτε άλλο, ας λέει μόνο: «Γενηθήτω τὸ θέλημά Σου». Γιατί πολλές φορές η μεγαλύτερη απάντηση του Θεού δεν είναι να μας εξηγήσει αμέσως το «γιατί», αλλά να μας μάθει να μένουμε κοντά Του μέχρι να φανερωθεί ο σκοπός.