Πάνω από κάθε ανθρώπινο δεσμό, ο Χριστός

Πάνω από κάθε ανθρώπινο δεσμό, ο Χριστός

Δεν τηρούμε τις εντολές του Χριστού για να προσφέρουμε κάτι στον Θεό. Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από τη δική μας αρετή, τη δική μας δικαιοσύνη ή τη δική μας υπακοή. Εκείνος είναι πλήρης, ανενδεής και δωρεοδότης κάθε αγαθού.

Τις εντολές Του τις τηρούμε για να θεραπευθούμε εμείς.

Η εντολή του Θεού δεν είναι βάρος που επιβάλλεται στον άνθρωπο, αλλά δρόμος που τον οδηγεί από τη φθορά στην αφθαρσία, από τη σύγχυση στην αλήθεια, από την αιχμαλωσία των παθών στην ελευθερία της χάριτος. Κάθε φορά που αγωνιζόμαστε να εφαρμόσουμε το θέλημα του Χριστού, δεν κάνουμε κάποια χάρη στον Θεό· ανοίγουμε την ψυχή μας για να δεχθεί τη δική Του ευεργεσία.

Η υπακοή στις εντολές Του είναι υπακοή στη ζωή.

Γι’ αυτό και ο Άγιος Θεόδωρος Εδέσσης μας υπενθυμίζει ότι, τηρώντας τις εντολές του Χριστού, ευεργετούμε πρωτίστως τους εαυτούς μας, προσφέροντάς τους την αιώνια ζωή και την απόλαυση των άρρητων αγαθών της Βασιλείας του Θεού.

Όμως ο δρόμος αυτός δεν είναι πάντοτε εύκολος.

Μπορεί να βρεθούν ακόμη και άνθρωποι πολύ κοντινοί μας, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να μας απομακρύνουν από το θέλημα του Θεού. Μπορεί να είναι ο πατέρας, η μητέρα, συγγενείς, φίλοι ή άνθρωποι τους οποίους αγαπούμε βαθιά. Η αγάπη προς αυτούς δεν καταργείται. Ο σεβασμός δεν παύει. Η καρδιά μας δεν επιτρέπεται να γεμίσει μίσος, εκδίκηση ή περιφρόνηση.

Υπάρχει όμως ένα όριο που κανένας ανθρώπινος δεσμός δεν μπορεί να υπερβεί.

Κανένας άνθρωπος δεν δικαιούται να σταθεί ανάμεσα στην ψυχή και στον Χριστό.

Όταν κάποιος μας καλεί να παραβούμε τις εντολές του Θεού, να αρνηθούμε την πίστη, να συμβιβαστούμε με την αμαρτία ή να προδώσουμε τη συνείδησή μας, τότε η υπακοή μας προς αυτόν σταματά. Τον αγαπούμε ως άνθρωπο, προσευχόμαστε γι’ αυτόν, δεν τον κατακρίνουμε· δεν ακολουθούμε όμως τον λόγο του.

Η πατερική έκφραση «ας μας είναι μισητός» δεν σημαίνει ότι καλούμαστε να μισήσουμε το πρόσωπο. Σημαίνει ότι ο λόγος του, όταν αντιστρατεύεται τον Θεό, πρέπει να γίνεται ξένος προς την καρδιά μας. Να απορρίπτουμε την πλάνη, χωρίς να παύουμε να πονούμε για τον πλανεμένο. Να απομακρυνόμαστε από την αμαρτωλή επιρροή, χωρίς να καλλιεργούμε εμπάθεια εναντίον του ανθρώπου.

Ο Χριστός δεν μας ζητά να γίνουμε άκαρδοι. Μας ζητά να αποκτήσουμε καρδιά αδιαίρετη.

«Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμέ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. ι΄ 37).

Η σειρά της αγάπης δεν μπορεί να ανατραπεί. Πρώτος ο Χριστός και μέσα από τον Χριστό όλοι οι άνθρωποι. Διότι μόνον όταν αγαπήσουμε αληθινά τον Θεό, μπορούμε να αγαπήσουμε καθαρά και τον πατέρα και τη μητέρα και τον αδελφό και κάθε άνθρωπο, χωρίς η αγάπη μας να μετατρέπεται σε δουλεία, προσωπολατρία ή συνενοχή στην αμαρτία.

Να τιμούμε τους γονείς μας. Να υπηρετούμε τους ανθρώπους. Να συγχωρούμε εκείνους που μας πληγώνουν. Να προσευχόμαστε για όσους μας πολεμούν. Αλλά όταν ο ανθρώπινος λόγος συγκρούεται με τον λόγο του Θεού, τότε ισχύει το αποστολικό:

«Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» (Πράξ. ε΄ 29).

Ο δρόμος προς τον Χριστό μερικές φορές περνά μέσα από πικρές αρνήσεις. Από απομάκρυνση, σιωπή και μοναξιά. Όποιος όμως αφήνει κάτι για να μη χάσει τον Χριστό, δεν χάνει πραγματικά. Εκείνος που επιλέγει τον Χριστό πάνω από όλα, βρίσκει μέσα Του τα πάντα μεταμορφωμένα και αγιασμένα.

Διότι ο Κύριος δεν αφαιρεί την αληθινή αγάπη από τη ζωή μας. Την καθαρίζει από την πλάνη, την ελευθερώνει από τα πάθη και την οδηγεί στην αιωνιότητα.

Να αγαπάς κάθε άνθρωπο, αλλά να μην προτιμάς κανέναν περισσότερο από τον Χριστό. Όταν ο λόγος των ανθρώπων αντιστρατεύεται το θέλημα του Θεού, η αγάπη παραμένει· η υπακοή όμως σταματά.

Δεν τηρούμε τις εντολές του Χριστού επειδή ο Θεός έχει ανάγκη από εμάς.

Τις τηρούμε επειδή εμείς έχουμε ανάγκη από Εκείνον.

Οι εντολές Του δεν είναι βάρος. Είναι δρόμος θεραπείας και αιώνιας ζωής.

Κι αν ακόμη ένας αγαπημένος μας άνθρωπος προσπαθήσει να μας απομακρύνει από τον Θεό, δεν καλούμαστε να τον μισήσουμε. Καλούμαστε να μην υπακούσουμε στην πλάνη του.

Να αγαπούμε το πρόσωπο, αλλά να απορρίπτουμε τον λόγο που μας χωρίζει από τον Χριστό.

Διότι κανένας δεσμός, όσο ιερός κι αν είναι, δεν μπορεί να τοποθετηθεί πάνω από τον Κύριο.

Πρώτος ο Χριστός.

Και μέσα από τον Χριστό, η αληθινή αγάπη προς όλους.

«Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμέ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Κατά Ματθαῖον ι΄ 37).

«Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» (Πράξεις Ἀποστόλων ε΄ 29).

«Ἐὰν ἀγαπᾶτέ με, τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσατε» (Κατά Ἰωάννην ιδ΄ 15).

Ας εξετάσουμε με ειλικρίνεια την καρδιά μας: υπάρχει κάποιος άνθρωπος, κάποια σχέση ή κάποιος φόβος που τοποθετούμε πάνω από το θέλημα του Χριστού; Ας ζητήσουμε από τον Κύριο να μας χαρίσει αγάπη χωρίς εμπάθεια, αλλά και πίστη χωρίς συμβιβασμούς.

Η τιμή προς τους γονείς και η αγάπη προς τους ανθρώπους είναι εντολή του Θεού. Όταν όμως κάποιος μας παρακινεί να παραβούμε το θέλημα του Κυρίου, δεν τον μισούμε ούτε τον περιφρονούμε· απλώς δεν τον ακολουθούμε. Η αληθινή αγάπη δεν ζητά ποτέ από την ψυχή να εγκαταλείψει τον Χριστό.

«Η αγάπη προς τον άνθρωπο δεν καταργείται ποτέ. Εκείνο που απορρίπτεται είναι κάθε λόγος που ζητά από την ψυχή να απομακρυνθεί από τον Χριστό. Ο Θεός να μας χαρίζει διάκριση και σταθερότητα.»

«Πρώτος ο Χριστός· όχι επειδή περιφρονούμε τους ανθρώπους, αλλά επειδή μόνον κοντά Του μαθαίνουμε να τους αγαπούμε αληθινά, καθαρά και χωρίς πάθη.»

«Δύσκολος ο λόγος, αλλά σωτήριος. Να μη μισούμε κανέναν άνθρωπο, μα και να μη θυσιάζουμε την πίστη μας για να ευχαριστήσουμε τους ανθρώπους.»

Ἅγιος Θεόδωρος Ἐδέσσης, «Νουθεσίαι Πνευματικαί», Μικρὴ Φιλοκαλία, σελ. 13, ἔκδοση Ἀποστολικῆς Διακονίας.