Η πιο βαθιά μοναξιά είναι να ζεις μακριά από την αλήθεια σου ενώπιον του Θεού

Η πιο βαθιά μοναξιά είναι να ζεις μακριά από την αλήθεια σου ενώπιον του Θεού

Ξέρεις ποια είναι η πραγματική μοναξιά;

Δεν είναι η σιωπή ενός άδειου δωματίου ούτε η απουσία των ανθρώπων. Είναι να ζεις ανάμεσά τους και να πιστεύεις πως, για να αγαπηθείς, πρέπει να γίνεις κάποιος άλλος.

Μεγαλώνουμε συχνά με την ιδέα πως η αγάπη είναι βραβείο. Πως πρέπει να είμαστε πάντοτε καλοί, ήσυχοι, χρήσιμοι και αρεστοί, για να μην εγκαταλειφθούμε.

Και τότε αρχίζουμε να χτίζουμε.

Ένα σπίτι με τούβλα που ονομάζονται «πρέπει». Μια στέγη από «τι θα πει ο κόσμος». Παράθυρα στραμμένα στη γνώμη των άλλων και έναν κήπο γεμάτο όνειρα που δεν ήταν ποτέ δικά μας.

Ώσπου ένα βράδυ κοιτάζεις γύρω σου και καταλαβαίνεις:

«Εδώ δεν κατοικώ εγώ. Εδώ κατοικεί η εικόνα μου».

Μια εικόνα που έμαθε να χαμογελά όταν πονά, να λέει «δεν πειράζει» όταν η καρδιά πληγώνεται και να απολογείται ακόμη και για την ίδια της την ύπαρξη.

Τότε αρχίζει το μεγάλο σκάψιμο.

Όχι για να χτίσεις ψηλότερα, αλλά για να φθάσεις βαθύτερα. Όχι για να ανακαλύψεις μέσα σου κάποια κρυμμένη δύναμη αυτοσωτηρίας, αλλά για να συναντήσεις τον Θεό κάτω από τα ερείπια των φόβων σου.

Αυτό το σκάψιμο λέγεται μετάνοια.

Δεν είναι απόρριψη του εαυτού σου. Είναι επιστροφή. Είναι η στιγμή κατά την οποία παύεις να υπηρετείς το ψεύδος και αρχίζεις να ζητείς το έλεος.

Εκεί θα βρεις πληγές που έκρυβες χρόνια. Δάκρυα που δεν κύλησαν ποτέ. Λόγια που έμειναν φυλακισμένα. Όνειρα που έθαψες ζωντανά, επειδή κάποιος τα ονόμασε τρέλα.

Μη φοβηθείς.

Ο Χριστός δεν αποστρέφεται τα συντρίμμια σου. Δεν περιμένει να γίνεις τέλειος για να σε πλησιάσει. Δεν σε αγαπά επειδή είσαι δυνατός, χρήσιμος ή αρεστός.

Σε αγαπά επειδή είσαι πλάσμα των χειρών Του, πλασμένο κατ’ εικόνα Του και καλεσμένο να ζήσει μέσα στο φως Του.

Η αγάπη Του δεν αγοράζεται με κατορθώματα. Δεν κερδίζεται με προσωπεία. Είναι δωρεά, Σταυρός και έλεος που κατεβαίνει μέχρι το βαθύτερο σκοτάδι για να αναζητήσει τον άνθρωπο που χάθηκε.

Και μέσα στα χαλάσματα θα διακρίνεις ίσως ένα μικρό φως.

Όχι εκτυφλωτικό ούτε θορυβώδες. Ένα φως ταπεινό, σαν το κανδήλι που καίει αθόρυβα μπροστά στην εικόνα του Χριστού. Μικρό, αλλά αρκετό για να σου δείξει το επόμενο βήμα.

Τότε θα καταλάβεις πως δεν χρειάζεται να σώσεις τον κόσμο ούτε να διαφυλάξεις πάση θυσία την εικόνα σου.

Χρειάζεται να αφήσεις τον Χριστό να γίνει ο Σωτήρας σου.

Γιατί η εικόνα ζητεί χειροκρότημα, ενώ η καρδιά ζητεί συγχώρηση.

Η εικόνα φοβάται να φανεί αδύναμη, ενώ η ψυχή αναπαύεται όταν γονατίζει.

Η εικόνα θέλει να φαίνεται φωτεινή, ενώ η ψυχή ποθεί να φωτιστεί.

Από τότε δεν χτίζεις πια φυλακές που μοιάζουν με σπίτια. Ανοίγεις χώρο για τον Θεό. Αφήνεις τη σιωπή να γίνει προσευχή, το δάκρυ εξομολόγηση και την πληγή τόπος συναντήσεως με Εκείνον που θεράπευσε την ανθρώπινη φύση επάνω στον Σταυρό.

Η πόρτα της καρδιάς δεν πρέπει να μένει ανοιχτή σε κάθε άνεμο. Πρέπει όμως να ανοίγει στο διακριτικό χτύπημα του Χριστού.

Εκείνος δεν εισβάλλει. Δεν πιέζει. Δεν παραβιάζει.

Στέκεται και περιμένει.

Περιμένει να κουραστείς από τα προσωπεία. Να καταλάβεις πως η αποδοχή του κόσμου δεν μπορεί να γεμίσει το κενό της απουσίας Του. Να ψιθυρίσεις κάποτε με αλήθεια:

«Κύριε Ιησού Χριστέ, δεν γνωρίζω πια ποιος είμαι. Γνωρίζω όμως πως χωρίς Εσένα χάνομαι. Έλα και κατοίκησε μέσα μου».

Αν σε ρωτήσουν ποιος είσαι, μη βιαστείς να απαντήσεις με το επάγγελμα, τον τίτλο, τις επιτυχίες ή τις αποτυχίες σου.

Είσαι μια ψυχή πληγωμένη, αλλά όχι εγκαταλελειμμένη. Ένας οδοιπόρος που μπορεί να έχασε τον δρόμο, αλλά δεν έχασε Εκείνον που είπε:

«Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή».

Δεν είσαι το λάθος σου. Δεν είσαι η απόρριψη που δέχθηκες. Δεν είσαι η γνώμη εκείνων που δεν μπόρεσαν να σε αγαπήσουν.

Είσαι άνθρωπος που καλείται να μετανοεί, να συγχωρεί, να προσεύχεται και να επιστρέφει.

Κι εσύ, αγαπημένε άγνωστε, μη ζητείς από τον κόσμο να σου χαρίσει εκείνο που μόνο ο Θεός μπορεί να στεριώσει μέσα σου.

Οι άνθρωποι μπορούν να σε παρηγορήσουν, να σε αγκαλιάσουν και να περπατήσουν για λίγο δίπλα σου. Δεν μπορούν όμως να γίνουν το θεμέλιο της υπάρξεώς σου.

Το θεμέλιο είναι ο Χριστός.

Η ψυχή σου δεν είναι αίνιγμα που πρέπει να λύσεις μόνος σου. Είναι εικόνα του Θεού που χρειάζεται να καθαριστεί με τη μετάνοια, να θεραπευθεί με το έλεος και να φωτισθεί από τη Θεία Χάρη.

Άκουσε τον πόνο της, αλλά μην τον κάνεις θεό σου.

Άκουσε τον φόβο της, αλλά μην τον αφήσεις να γίνει οδηγός σου.

Μέσα στη σιωπή της αναζήτησε τη φωνή του Χριστού.

Ακόμη κι αν η προσευχή σου ψελλίζει.

Ακόμη κι αν η πίστη σου τρέμει.

Ακόμη κι αν δεν έχεις παρά μία μόνο ανάσα για να Του προσφέρεις.

Ο Θεός δεν περιφρονεί την καρδιά που συντρίβεται και ταπεινώνεται ενώπιόν Του. Παίρνει ακόμη και το πιο μικρό «ελέησόν με» και το κάνει αρχή επιστροφής.

Μη φοβηθείς λοιπόν να αφήσεις να γκρεμιστεί το σπίτι του ψεύδους.

Καλύτερα να σταθείς για λίγο μέσα στα ερείπια με τον Χριστό, παρά να κατοικείς μια ολόκληρη ζωή σε παλάτι χωρίς Εκείνον.

Γιατί μέσα στα ερείπια μπορεί να φυτρώσει η μετάνοια.

Μέσα στα δάκρυα μπορεί να αναστηθεί η ελπίδα.

Και μέσα στην καρδιά που παραδίδεται αληθινά στον Θεό μπορεί να χτιστεί ένα νέο σπίτι.

Όχι από «πρέπει» και «τι θα πουν».

Αλλά από πίστη, ταπείνωση, αλήθεια και αγάπη.

Ένα σπίτι που δεν θα φυλακίζει την ψυχή σου.

Ένα σπίτι στο οποίο θα κατοικεί η ειρήνη του Χριστού.

Τώρα πάρε μία ανάσα και διάβασε ξανά αυτά τα λόγια.

Όχι μόνο για να συγκινηθείς, αλλά για να κοιτάξεις με ειλικρίνεια μέσα σου.

Κι αν κάπου βαθιά γεννήθηκε ένας μικρός στεναγμός, μην τον προσπεράσεις.

Κάνε τον προσευχή.

Ίσως να είναι το πρώτο χτύπημα της καρδιάς σου στην πόρτα του Θεού.

Και Εκείνος θα είναι εκεί.

Όχι για να σε καταδικάσει.

Αλλά για να σε αναστήσει.