Η αγία παρρησία της Αλήθειας... Δεν είναι κάθε αλήθεια ομολογία.

Η αγία παρρησία της Αλήθειας...

Δεν είναι κάθε αλήθεια ομολογία. 

Κάποτε είναι ένας πληγωμένος εγωισμός που ζητά να δικαιωθεί· μια σκληρότητα που φόρεσε τον μανδύα της ειλικρίνειας για να μπορεί να τραυματίζει χωρίς ενοχή.

Η αλήθεια του Χριστού, όμως, δεν ταπεινώνει τον άνθρωπο· ταπεινώνει πρώτα εκείνον που την υπηρετεί.

Υπάρχουν ώρες κατά τις οποίες ο λόγος γίνεται εύκολος. Ο άνθρωπος μαθαίνει να διαλέγει τις κατάλληλες λέξεις, να προστατεύει τις ισορροπίες, να αποφεύγει όσα μπορεί να του στερήσουν την αποδοχή των άλλων. Μπορεί να ονομάζει αυτή τη στάση σύνεση, ενώ κατά βάθος να είναι φόβος. Μπορεί όμως και να υψώνει τη φωνή του, να πληγώνει και να προκαλεί, πιστεύοντας πως υπερασπίζεται την αλήθεια, ενώ στην πραγματικότητα υπηρετεί το ίδιο του το θέλημα.Γι’ αυτό χρειάζεται διάκριση.

Δεν είναι αρετή να λες πάντοτε όσα γνωρίζεις. Ούτε είναι αρετή να σιωπάς όταν η πίστη, η δικαιοσύνη και η σωτηρία του πλησίον απαιτούν λόγο.

 Υπάρχει σιωπή ταπεινώσεως και υπάρχει σιωπή δειλίας. 

Υπάρχει λόγος μαρτυρίας και υπάρχει λόγος κενοδοξίας. 

Το ίδιο στόμα μπορεί να ομολογήσει τον Χριστό ή να ζητήσει να επιβάλει τον εαυτό του.

Η αλήθεια δεν είναι ιδιοκτησία μας. Δεν είναι η προσωπική μας εκδοχή των πραγμάτων ούτε η απαίτηση να αναγνωρίσουν όλοι ότι εμείς έχουμε δίκιο. 

Η Αλήθεια είναι Πρόσωπο. Είναι ο Χριστός, ο οποίος είπε: «Εγώ ειμι η οδός και η αλήθεια και η ζωή» (Ιω. 14,6). 

Όποιος λοιπόν θέλει να υπηρετήσει την αλήθεια, καλείται πρώτα να σταθεί ενώπιόν Του, να ελέγξει την καρδιά του και να ρωτήσει: Αυτό που πρόκειται να πω γεννιέται από αγάπη για τον αδελφό ή από ανάγκη να θριαμβεύσω απέναντί του;

Ο κόσμος συνήθως ανέχεται μια αλήθεια ακίνδυνη, καλλωπισμένη και σιωπηλή. Δυσκολεύεται όμως μπροστά στην καθαρή ομολογία, επειδή εκείνη δεν υποτάσσεται στις επιθυμίες των ανθρώπων ούτε προσαρμόζεται στο πνεύμα κάθε εποχής. 

Οι Απόστολοι, όταν διατάχθηκαν να σιωπήσουν, δεν απάντησαν με οργή ούτε με περιφρόνηση. Στάθηκαν με παρρησία και είπαν: «Δεν δυνάμεθα γαρ ημείς, α είδομεν και ηκούσαμεν, μη λαλείν» (Πράξ. 4,20).

Αυτή είναι η αγία τόλμη. Όχι η προκλητικότητα του ανθρώπου που απολαμβάνει τη σύγκρουση, αλλά η πιστότητα εκείνου που φοβάται περισσότερο μήπως αρνηθεί τον Θεό παρά μήπως αποδοκιμαστεί από τους ανθρώπους.

Η αληθινή παρρησία δεν γεννιέται από τη δύναμη του χαρακτήρα, αλλά από την ενέργεια της θείας Χάριτος. Δεν κραυγάζει για να ακουστεί· ομολογεί επειδή δεν μπορεί να προδώσει Εκείνον που αγάπησε.

 Δεν εξευτελίζει τον πλανώμενο· πονά για την πλάνη του. Δεν χαίρεται όταν δικαιώνεται· χαίρεται όταν επιστρέφει ένας άνθρωπος στην αλήθεια.

Ο Απόστολος δεν μας καλεί απλώς να λέμε την αλήθεια, αλλά να είμαστε «αληθεύοντες εν αγάπη» (Εφ. 4,15). Διότι η αλήθεια χωρίς αγάπη μπορεί να γίνει λίθος στα χέρια του υπερήφανου, ενώ η αγάπη χωρίς αλήθεια καταντά μια απατηλή συγκατάθεση που αφήνει τον άνθρωπο αιχμάλωτο στο σφάλμα του. 

Στον Χριστό, όμως, αλήθεια και αγάπη δεν χωρίζονται. Η αλήθεια φωτίζει και η αγάπη θεραπεύει.Γι’ αυτό η πρώτη τόλμη του χριστιανού δεν είναι να ελέγξει τον κόσμο, αλλά να αφήσει την αλήθεια να ελέγξει τον ίδιο. Να αναγνωρίσει το ψεύδος που έκρυψε μέσα του, τις δικαιολογίες που αγάπησε, τα προσωπεία που φόρεσε για να γίνει αποδεκτός.

 Να ομολογήσει το σφάλμα του χωρίς υπεκφυγές και να μετανοήσει χωρίς να κατηγορεί τους άλλους.

Όποιος δεν αντέχει την αλήθεια για τον εαυτό του, δύσκολα μπορεί να την προσφέρει καθαρά στον πλησίον.Κάποτε η πιστότητα στον Χριστό θα στοιχίσει την ανθρώπινη αποδοχή. Θα φέρει παρεξήγηση, απομόνωση ή χλευασμό. 

Τότε ο πιστός δεν καλείται να γίνει σκληρός, αλλά σταθερός· όχι υπερήφανος, αλλά αμετακίνητος· όχι θορυβώδης, αλλά έτοιμος να υπομείνει το κόστος της ομολογίας χωρίς μίσος και εκδίκηση.Η αλήθεια δεν χρειάζεται τη δική μας οργή για να παραμείνει αλήθεια. Χρειάζεται καθαρή καρδιά, ταπεινό φρόνημα και χείλη που γνωρίζουν πότε να σιωπούν και πότε να ομολογούν.

Αγία τόλμη δεν είναι να λες: «Δεν πρόδωσα αυτό που είμαι».Είναι να μπορείς να πεις ενώπιον του Χριστού:«Δεν Σε αρνήθηκα για να με αποδεχθούν».Διότι ο κόσμος μπορεί να ονομάσει την πίστη αφέλεια, την ομολογία υπερβολή και την υπακοή στον Θεό παραλογισμό. Η καρδιά όμως που μένει ενωμένη με τον Χριστό γνωρίζει πως η αληθινή ελευθερία δεν γεννιέται όταν ο άνθρωπος εκφράζει αδέσμευτα τον εαυτό του, αλλά όταν ελευθερώνεται από το ψεύδος του.

«Γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιω. 8,32).

Και η Αλήθεια αυτή δεν είναι ιδέα.Είναι ο Χριστός.

Η ανασύνταξη μεταφέρει το κέντρο βάρους από την προσωπική «αυθεντικότητα» στην Αλήθεια που είναι ο ίδιος ο Χριστός. Η τόλμη παραμένει, αλλά καθαρίζεται από την αυτοδικαίωση και ενώνεται με την αγάπη, την ταπείνωση και τη διάκριση.

Η βιβλική θεμελίωση στηρίζεται στην ταύτιση της Αλήθειας με τον Χριστό, στην αποστολική παρρησία και στην εντολή να ομολογείται η αλήθεια μέσα στην αγάπη. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συνδέει επίσης την αποβολή του ψεύδους με την πνευματική ενότητα των ανθρώπων ως μελών αλλήλων. 

Η αλήθεια δεν κραυγάζει. Ομολογεί.

#filoiesfigmenou