Σήμερα είναι ώρα επιστροφής

Σήμερα είναι ώρα επιστροφής

Μην αναβάλλεις.

«Σήμερον, ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν».

Ψαλμός 94, 7-8, 

«Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας».

Προς Κορινθίους Β΄ 6, 2.

Η ώρα που κρατάς στα χέρια σου δεν είναι κτήμα σου. Δεν την αγόρασες, δεν την εξασφάλισες, δεν γνωρίζεις αν θα σου δοθεί ξανά. Είναι έλεος του Θεού. Μια μικρή παράταση για να μετανοήσεις, να προσευχηθείς, να συγχωρήσεις, να διορθώσεις ό,τι μπορεί ακόμη να διορθωθεί.

Ο κόσμος λέει να ζήσεις τη στιγμή σαν να είναι δική σου. Η Εκκλησία σε καλεί να την προσφέρεις στον Χριστό, επειδή δεν είναι δική σου. Ο χρόνος δεν αγιάζεται επειδή τον απολαμβάνουμε, αλλά επειδή μέσα του αναζητούμε το θέλημα του Θεού. Δεν σώζει η ένταση της εμπειρίας ούτε η συγκίνηση της καρδιάς. Σώζει ο Χριστός, όταν ο άνθρωπος παύσει να κρύβεται πίσω από τις αναβολές του και επιστρέψει με ταπείνωση.

Λέμε συχνά πως αύριο θα προσευχηθούμε περισσότερο. Αύριο θα ζητήσουμε συγγνώμη. Αύριο θα πλησιάσουμε την Εκκλησία. Αύριο θα μιλήσουμε με τον πνευματικό μας. Αύριο θα αφήσουμε την έχθρα, την κατάκριση και εκείνο το πάθος που γνωρίζουμε ότι μας απομακρύνει από τον Θεό.

Κι έτσι το αύριο γίνεται ένα ήσυχο καταφύγιο της αμετανοησίας μας.

Η πιο επικίνδυνη αναβολή είναι εκείνη που τοποθετούμε ανάμεσα στην καρδιά μας και στον Χριστό.

Η μετάνοια δεν αρχίζει όταν νιώσουμε έτοιμοι. Αρχίζει όταν παραδεχθούμε ότι δεν είμαστε. Αρχίζει τη στιγμή που ο άνθρωπος σκύβει το κεφάλι και λέει: «Κύριε, δεν έχω καθαρή καρδιά· όμως δεν θέλω άλλο να ζω μακριά Σου». Ένα τέτοιο δάκρυ, όταν δεν γεννιέται από απελπισία αλλά από συντριβή, μπορεί να γίνει η πρώτη χαραμάδα από την οποία θα εισέλθει το φως της Χάριτος.

Κοίταξε με διάκριση τον άνθρωπο που βρίσκεται κοντά σου. Δεν σου ανήκει. Δεν σου δόθηκε για να τον εξουσιάζεις, να τον πληγώνεις ή να θεωρείς δεδομένη την παρουσία του. Είναι εικόνα Θεού, τραυματισμένη όπως κι εσύ, και ίσως περιμένει από εσένα έναν λόγο ειρήνης που συνεχώς αναβάλλεις.

Δεν είναι κάθε σιωπή αρετή. Υπάρχει σιωπή ταπεινώσεως, αλλά υπάρχει και σιωπή εγωισμού. Υπάρχει σιωπή που αποφεύγει τον μάταιο λόγο, αλλά υπάρχει και σιωπή που τιμωρεί τον άλλον. Η συνείδηση γνωρίζει τη διαφορά, ακόμη κι όταν τα χείλη προσπαθούν να δικαιολογηθούν.

Μην αφήσεις λοιπόν τη νύχτα να σκεπάσει έναν θυμό που μπορούσες να καταθέσεις. Μην κοιμηθείς κρατώντας μέσα σου λογαριασμούς εναντίον του αδελφού σου. Η συγχώρηση δεν σημαίνει ότι ονομάζουμε το κακό καλό ούτε ότι παραιτούμαστε από την αλήθεια και τη διάκριση. Σημαίνει ότι δεν παραδίδουμε την καρδιά μας στο μίσος και δεν διεκδικούμε για τον εαυτό μας τη θέση του Κριτού.

Κάποτε περιμένουμε να αλλάξει πρώτα ο άλλος. Να καταλάβει, να ταπεινωθεί, να ζητήσει εκείνος συγγνώμη. Και όσο περιμένουμε, το πάθος ριζώνει. Μα ο Χριστός δεν θα σε ρωτήσει μόνο τι σου έκαναν. Θα φανερώσει και τι άφησες να γεννηθεί μέσα σου εξαιτίας εκείνων που σου έκαναν.

Πόσες φορές ζήτησες από τον Θεό περισσότερο χρόνο, ενώ πρόσφερες τον σημερινό χρόνο σου στην πικρία;

Η παρούσα ημέρα μπορεί να γίνει αρχή σωτηρίας, όχι επειδή κρύβει κάποια απρόσωπη ιερότητα, αλλά επειδή μέσα της ενεργεί η πρόσκληση του Θεού. Σήμερα μπορείς να κάνεις τον σταυρό σου με επίγνωση. Σήμερα μπορείς να σταθείς λίγα λεπτά χωρίς δικαιολογίες ενώπιον των Αγίων Εικόνων. Σήμερα μπορείς να διαβάσεις έναν Ψαλμό, να συγκρατήσεις έναν πονηρό λόγο, να επιστρέψεις κάτι που δεν σου ανήκει, να πάψεις να συκοφαντείς, να τηλεφωνήσεις σε εκείνον που πλήγωσες.

Σήμερα μπορείς να ζητήσεις καθοδήγηση από κανονικό ορθόδοξο πνευματικό και να ετοιμαστείς για αληθινή εξομολόγηση. Και όταν, με μετάνοια, ευλογία και την πρέπουσα προετοιμασία, πλησιάσεις τα Άχραντα Μυστήρια, δεν θα προσέρχεσαι επειδή αισθάνεσαι άξιος, αλλά επειδή ο Χριστός είναι ο Ιατρός και εσύ αναγνωρίζεις την ασθένειά σου.

Μη φοβηθείς να δεις το βάθος της πληγής σου. Να φοβηθείς μόνο μήπως συμφιλιωθείς μαζί της και πάψεις να ζητάς θεραπεία. Η Εκκλησία δεν είναι τόπος αυτοδικαιώσεως, αλλά θεραπευτήριο μετανοούντων. Δεν καλεί τους αναμάρτητους, διότι τέτοιοι άνθρωποι δεν υπάρχουν. Καλεί εκείνους που κουράστηκαν να δικαιολογούν το σκοτάδι τους και επιθυμούν να επιστρέψουν στο φως του Χριστού.

Η μνήμη του θανάτου δεν δόθηκε για να γεννά τρόμο, αλλά νήψη. Μας υπενθυμίζει ότι οι ημέρες μας έχουν όριο, ώστε η καρδιά να πάψει να σκορπίζεται στα ασήμαντα. Όταν ο άνθρωπος θυμάται ότι θα σταθεί ενώπιον του Θεού, ταπεινώνεται. Δεν καταναλώνει τη ζωή του σε μικρές εκδικήσεις. Δεν επιτρέπει στον εγωισμό να έχει την τελευταία λέξη. Δεν αναβάλλει επ’ αόριστον την επιστροφή του.

Ίσως να μην μπορείς σήμερα να αλλάξεις ολόκληρη τη ζωή σου. Μπορείς όμως να σταματήσεις να κρύβεσαι. Μπορείς να πεις την αλήθεια στον Θεό. Μπορείς να κάνεις μία αρχή, μικρή και αθέατη, χωρίς εντυπωσιασμό. Ένα «Κύριε, ελέησόν με» ειπωμένο με καρδιά συντετριμμένη αξίζει περισσότερο από πλήθος ωραίων λόγων που δεν έγιναν ποτέ μετάνοια.

Γονάτισε, αν μπορείς, και πες:

«Κύριε Ιησού Χριστέ, μη με αφήσεις να σπαταλήσω άλλη μία ημέρα μακριά Σου. Μαλάκωσε την καρδιά μου, φώτισε τον νου μου, δίδαξέ με να ζητώ συγγνώμη, να συγχωρώ και να αρχίζω ξανά με τη δική Σου δύναμη. Μη μου δώσεις όσα νομίζω ότι χρειάζομαι· δώσε μου μετάνοια πριν έλθει η ώρα που δεν θα μπορώ πλέον να αναβάλω».

Η παρούσα στιγμή δεν είναι ιερή επειδή βρίσκεται στην εξουσία μας. Γίνεται αγιασμένη όταν την παραδίδουμε στον Χριστό.

Και ίσως η πιο βαριά απώλεια να μην είναι ότι κάποτε τελειώνει ο χρόνος, αλλά ότι ο Χριστός μάς κάλεσε σήμερα κι εμείς Του απαντήσαμε: αύριο.

Το αύριο δεν σου ανήκει.

Πόσο ακόμη θα αναβάλλεις;

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ερμηνεύοντας το «ὁ ἥλιος μὴ ἐπιδυέτω ἐπὶ τῷ παροργισμῷ ὑμῶν», στην Ομιλία ΙΔ΄ εις την προς Εφεσίους Επιστολή, διδάσκει κατά το νόημα ότι ακόμη κι όταν ο άνθρωπος παρασυρθεί από θυμό, δεν πρέπει να αφήνει την ημέρα να τελειώσει διατηρώντας την έχθρα. Η παραμονή του θυμού βαθαίνει την πληγή και παραχωρεί χώρο στον πειρασμό.