Η κυρία Ελπίδα ήταν ογδόντα δύο χρονών.
Η κυρία Ελπίδα ήταν ογδόντα δύο χρονών.
Ζούσε μόνη της με μια μικρή σύνταξη.
Κάθε μήνα πήγαινε στο ίδιο φαρμακείο για να πάρει τα φάρμακά της.
Κάθε μήνα έκανε την ίδια ερώτηση.
«Πόσα σας χρωστάω;»
Και κάθε μήνα ο φαρμακοποιός της απαντούσε:
«Είναι ήδη πληρωμένα.»
Στην αρχή πίστεψε πως έγινε λάθος.
Τον επόμενο μήνα συνέβη το ίδιο.
Και τον επόμενο.
Για τρία ολόκληρα χρόνια δεν πλήρωσε ούτε ένα ευρώ.
«Ποιος τα πληρώνει;» ρωτούσε.
Ο φαρμακοποιός χαμογελούσε.
«Μου ζήτησε να μη σας το πω ποτέ.»
Η κυρία Ελπίδα δεν άντεχε την απορία.
Μια μέρα αποφάσισε να περιμένει έξω από το φαρμακείο.
Πίστευε πως κάποια στιγμή θα εμφανιζόταν ο άγνωστος.
Οι ώρες περνούσαν.
Λίγο πριν κλείσει το φαρμακείο, σταμάτησε ένα παλιό αυτοκίνητο.
Βγήκε ένας άντρας γύρω στα πενήντα.
Μπήκε μέσα για λίγα λεπτά και έφυγε.
Η ηλικιωμένη μπήκε αμέσως στο φαρμακείο.
«Ήταν αυτός;»
Ο φαρμακοποιός κατέβασε το βλέμμα.
«Ναι...»
Η κυρία Ελπίδα έτρεξε όσο μπορούσε.
Τον πρόλαβε πριν μπει στο αυτοκίνητο.
«Συγγνώμη...
γιατί το κάνετε αυτό για μένα;»
Ο άντρας έμεινε σιωπηλός.
Έπειτα χαμογέλασε.
«Εσείς δεν με θυμάστε.
Εγώ όμως σας θυμάμαι πολύ καλά.»
Η γυναίκα τον κοίταξε απορημένη.
«Πριν από σαράντα χρόνια ήμουν ένα μικρό αγόρι.
Η μητέρα μου καθάριζε σκάλες.
Δεν είχαμε να φάμε.
Κάθε πρωί, πηγαίνατε στο φούρνο και αγοράζατε δύο ψωμιά.
Το ένα το αφήνατε "τυχαία" στην πόρτα μας.
Νομίζατε πως δεν σας έβλεπε κανείς.
Σας έβλεπα εγώ.»
Η κυρία Ελπίδα ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα.
«Δεν θυμόμουν καν...»
Ο άντρας έβγαλε από την τσέπη του μια παλιά φωτογραφία.
Ήταν ο ίδιος, παιδί.
Κρατούσε ένα καρβέλι ψωμί και χαμογελούσε.
«Εκείνα τα ψωμιά μάς κράτησαν ζωντανούς.
Σήμερα εγώ μπορώ να αγοράσω τα φάρμακά σας.
Όχι γιατί σας χρωστάω.
Αλλά γιατί κάποτε μου μάθατε τι σημαίνει να βοηθάς χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα.»
Η κυρία Ελπίδα τον αγκάλιασε σφιχτά.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πως καμία καλή πράξη δεν χάνεται.
Μπορεί να αργήσει χρόνια...
αλλά κάποια μέρα επιστρέφει.
Ίσως όχι από τον άνθρωπο που βοήθησες.
Αλλά από τη ζωή την ίδια.
Μοιραστείτε το με τους φίλους σας:
Αγαπητοί φίλοι της σελίδας, παρακαλούμε να είστε ευγενικοί και κόσμιοι στις εκφράσεις σας, με σεβασμό, κατανόηση
και αξιοπρέπεια, προς τους συνανθρώπους μας, όπως αρμόζει σε λογικούς ανθρώπους, αλλά και σε ενσυνείδητους
Χριστιανούς οι οποίοι κάνουν πράξη τον Ευαγγελικό λόγο, «Αγαπάτε αλλήλους».
Φυλάξτε το στόμα σας, από λόγια περιττά, πικρόχολα, ανώφελα, ασκηθείτε στην προσευχή του Ιησού, εγκρατευθείτε
και ο Κύριος θα σας περιβάλλει με το ανεκτίμητο δώρο της αγάπης Του.
Οι απόψεις της ιστοσελιδας μπορεί να μην ταυτίζονται με τα περιεχόμενα του άρθρου.
Τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τις απόψεις των
συντακτών τους και δεν δεσμεύουν με οποιοδήποτε τρόπο την ιστοσελιδα.
Οι διαχειριστές της ιστοσελιδας δεν ευθύνονται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει.
Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, γενικά και
εναντίον των συνομιλητών ή των συγγραφέων.
Μην δημοσιεύετε άσχετα σχόλια με το θέμα.
Με βάση τα παραπάνω με λύπη θα αναγκαζόμαστε να διαγράφουμε τα απρεπή και βλάσφημα σχόλια τα οποία δεν αρμόζουν
στον χαρακτήρα και στο ήθος της σελίδας μας χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
