Προφητεία τοῦ Ἀββᾶ Μωϋσέως τοῦ Αἰθίοπος περὶ τῶν μοναχῶν τῆς ἐσχάτης γενεᾶς

Προφητεία τοῦ Ἀββᾶ Μωϋσέως τοῦ Αἰθίοπος περὶ τῶν μοναχῶν τῆς ἐσχάτης γενεᾶς

Ὁ ἀββᾶς Μωυσῆς ὁ Αἰθίοπας προφήτευσε λέγοντας ὅτι στὶς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ ἕβδομου καὶ μισοῦ αἰῶνα, ἡ μοναχικὴ ζωὴ θὰ παραμεληθεῖ ἐντελῶς καὶ ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς θὰ περιφρονηθεῖ τόσο πολὺ ἀπὸ τοὺς μοναχούς, ὥστε οἱ ἀδελφοὶ θὰ ζοῦν μέσα σὲ θορύβους καὶ ταραχές, σκοτισμένοι στὸν νοῦ, ἄχρηστοι καὶ ῥάθυμοι, χωρὶς καμία φροντίδα γιὰ τὴν ἀρετή, ἀλλὰ ὑποδουλωμένοι στὰ πάθη τῆς ἁμαρτίας.

Διότι ἐκεῖ ὅπου ὁ Σατανᾶς νικήθηκε ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους ἀγωνιστές, ἀπὸ ἐκεῖ θὰ νικήσει καὶ αὐτὸς τοὺς ἀμελεῖς καὶ περιφρονητὲς μοναχούς. Καὶ ὅπου περίσσεψε ἡ δικαιοσύνη, ἐκεῖ θὰ ὑπερχειλίσει ἡ ἁμαρτία καὶ ἡ ἀνομία, ἐπειδὴ θὰ ψυχρανθεῖ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν. Οἱ μοναχοὶ θὰ κυκλοφοροῦν ἀνάμεσα στὶς πόλεις χωρὶς φόβο, θὰ περιφέρονται στὰ χωριὰ μὲ γαστριμαργία καὶ οἰνοποσία, θὰ ζοῦν μέσα στὴ ματαιότητα τοῦ κόσμου, συναναστρεφόμενοι μὲ ἀσελγεῖς ἀνθρώπους καὶ μολυνόμενοι ἀπὸ σαρκικὲς ἀκαθαρσίες.

Τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες θὰ ἐπικρατοῦν στὰ κοινόβια μῖσος, φθόνος, φιλονικίες καὶ συγκρούσεις, ἀκόμη καὶ μέχρι φόνων. Τὸ ἴδιο καὶ στὶς λαῦρες θὰ ἐπικρατεῖ ἰδιορρυθμία καὶ κακία τοῦ ἑνὸς ἀπέναντι στὸν ἄλλον. Θὰ ἐκλέγονται ἡγούμενοι καὶ ποιμένες ἄνδρες ποὺ δὲν ἔχουν δοκιμαστεῖ στὴν ἀρετή, ἄπιστοι, χωρὶς πνευματικὴ πρόοδο καὶ ἀγροῖκοι, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ μποροῦν νὰ ξεχωρίσουν τὸ σωστὸ ἀπὸ τὸ λανθασμένο. Θὰ εἶναι ἀμελεῖς, φίλοι τῶν βιοτικῶν μεριμνῶν καὶ θὰ ἀναθέτουν τὰ διακονήματα χωρὶς διάκριση. Μὲ δῶρα θὰ ἁρπάζουν τὰ πρωτεῖα καὶ θὰ ἀνεβαίνουν στὴν ἡγουμενία, χωρὶς νὰ γνωρίζουν νὰ διδάσκουν καὶ νὰ νουθετοῦν τὴν ἀδελφότητα. Δὲν θὰ γνωρίζουν ὅτι οἱ ἴδιοι πρέπει νὰ ἀποτελοῦν πρότυπο καὶ παράδειγμα πρὸς ὠφέλεια τοῦ ποιμνίου. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀμέλεια καὶ τὴν περιφρόνηση τῶν ποιμένων θὰ χάνονται τὰ πρόβατα. Καὶ θὰ τιμωρηθοῦν ὄχι μόνο οἱ ἀμελεῖς καὶ ῥάθυμοι, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ οἱ δοκιμασμένοι, ἐγκρατεῖς καὶ ἐνάρετοι ἀδελφοί.

Ἔπειτα ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Μωυσῆς εἶδε ὅτι μία νέα φοβερὴ θύελλα, σὰν σκοτεινὴ ὁμίχλη γεμάτη φοβεροὺς πειρασμούς, ἔπεσε πάνω στοὺς μοναχοὺς ἀπὸ τὸν βορρᾶ. Εἶδε ἀκόμη ὅτι οἱ μοναχοὶ καὶ τὸ μοναχικὸ σχῆμα διώκονταν ἐξαιτίας τῆς καταστροφῆς ποὺ θὰ ἔφερναν οἱ αἱρέσεις καὶ ὅτι πολλοί, ἀναγκαζόμενοι, θὰ ἐγκατέλειπαν τὸ μοναχικὸ σχῆμα καὶ θὰ παντρεύονταν.

Τότε οἱ λίγοι ἀγωνιστές, ποὺ θὰ δοκιμαστοῦν ὅπως τὸ ἀσήμι καὶ τὸ χρυσάφι μέσα στὸ χωνευτήρι, θὰ ἀποδειχθοῦν ἄξιοι μέσα σὲ πολλὲς θλίψεις, διωγμοὺς καὶ στενοχώριες. Ὅσοι φανοῦν δοκιμασμένοι καὶ νικητὲς μέσα σὲ τόσα δεινὰ καὶ πειρασμούς, θὰ δοξαστοῦν καὶ θὰ τιμηθοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸ περισσότερο ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ βάσταξαν τὸ βάρος καὶ τὸν καύσωνα τῆς ἡμέρας καὶ τὸ ψῦχος τῆς νυκτός. Ἔπειτα ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Μωυσῆς εἶδε ὅτι πέρασε ἐκεῖνος ὁ χειμώνας τῶν θλίψεων καὶ τῶν πειρασμῶν, καθὼς καὶ ἡ στενοχώρια ποὺ προκάλεσαν οἱ φοβερὲς αἱρέσεις, καὶ ὅτι ἐπικράτησαν γαλήνη καὶ ἀνακούφιση.

Ὕστερα ὅμως, ἀφοῦ περάσουν κάποια χρόνια, τὸ ἀγγελικὸ τάγμα τῶν μοναχῶν θὰ παραμεληθεῖ ξανὰ καὶ θὰ ξεσπάσουν πειρασμοὶ ἀκόμη μεγαλύτεροι ἀπὸ τοὺς πρώτους, ἐξαιτίας τῶν μοναζουσῶν. Μαζὶ μὲ τὴν κακὴ ἐπιθυμία θὰ κυριαρχήσει καὶ ἡ τυραννία, ὥστε ἀκόμη καὶ ὅσοι δὲν θὰ θέλουν νὰ διαφθαροῦν, θὰ ἐξαναγκάζονται. Οἱ ἱερεῖς θὰ μολύνονται μὲ πορνεῖες, οἱ πρεσβυτέρες τους θὰ διαπράττουν μοιχεία καὶ οἱ ἴδιοι θὰ μοιχεύουν μὲ ἄλλες γυναῖκες. Τότε θὰ ἔρθει θεόσταλτη ὀργὴ καὶ θὰ ἀφανιστεῖ ὁλόκληρη ἐκείνη ἡ πονηρὴ γενιά, ἡ ὁποία θὰ ὁδηγηθεῖ στὸ αἰώνιο πῦρ.

Μακάριοι τότε ὅσοι δὲν θὰ ὑποκύψουν στὴν πιὸ παράνομη πράξη τῆς ἀσελγείας, ποὺ εἶναι βαρύτερη καὶ φοβερότερη ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸν φόνο, ἀλλὰ θὰ ἀντισταθοῦν καὶ θὰ ἐλέγξουν τὴν ἀνομία, ὅπως ἔκανε ὁ Πρόδρομος Ἰωάννης. Θὰ θριαμβεύσουν ἐλέγχοντας τὴν αἱμομιξία καὶ θὰ θανατωθοῦν ἀπὸ τοὺς μιαροὺς καὶ ἀκαθάρτους ἀσελγεῖς ἀνθρώπους ἐκείνου τοῦ καιροῦ. Αὐτοὶ θὰ ἀναπαυθοῦν στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἰσαὰκ καὶ τοῦ Ἰακώβ, τῶν ἐνδόξων Πατριαρχῶν, καὶ θὰ κατοικήσουν στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν μαζί μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους, δοξασμένοι καὶ εὐφραινόμενοι. Εἴθε καὶ ἐμεῖς νὰ ἀξιωθοῦμε αὐτῆς τῆς μερίδας, μὲ τὴ χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀμήν.

Στὴν ἔσχατη γενεά, δὲν θὰ δοξαστεῖ ὁ θόρυβος, οὔτε τὸ σχῆμα χωρὶς μετάνοια. Θὰ φανεῖ ἐκεῖνος ποὺ κράτησε τὴν ψυχή του καθαρή μέσα στὴν ταραχή, ποὺ δὲν λύγισε στὴν ἀμέλεια, ποὺ δὲν πρόδωσε τὴν ὑπόσχεσή του, ὅταν γύρω του ὅλα ψύχραιναν. Γιατί στὸ τέλος, ὁ Θεὸς δὲν μετράει τὰ λόγια μας· ζυγίζει τὴν καρδιά μας.

Δημητρίου Παναγόπουλου

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἅγιοι καὶ σοφοὶ περὶ τῶν μελλόντων νὰ συμβῶσι, σελ. 2