Μη φοβηθείς να σταθείς γυμνός από προσχήματα μπροστά στον Χριστό.

Μη φοβηθείς να σταθείς γυμνός από προσχήματα μπροστά στον Χριστό.

«Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι» Ψαλμός 50, 8.

Δεν είναι μικρό πράγμα να χάσει ο άνθρωπος την αλήθεια του. Γιατί τότε δεν χάνει απλώς έναν λόγο καθαρό ή μια τίμια στάση απέναντι στους άλλους. Χάνει τον δρόμο της μετανοίας. Χάνει εκείνη την εσωτερική ευθύτητα που κάνει την ψυχή να μη φοβάται το φως του Θεού. Και όποιος φοβάται το φως, αρχίζει σιγά σιγά να αγαπά το σκοτάδι, όχι επειδή το θέλει πάντα, αλλά επειδή εκεί μπορεί να κρύβει όσα δεν αντέχει να ομολογήσει.

Η αλήθεια δεν είναι σκληρότητα. Δεν είναι υπερηφάνεια. Δεν είναι να πληγώνεις τον άλλον στο όνομα μιας ψυχρής δικαιοσύνης. Η αλήθεια του Χριστού είναι ταπεινή, καθαρή και σωτήρια. Δεν υψώνει τον άνθρωπο πάνω από τον αδελφό του, αλλά τον γονατίζει πρώτα μπροστά στον Θεό. Εκεί αρχίζει η θεραπεία. Όχι όταν δείχνουμε πως είμαστε καθαροί, αλλά όταν παύουμε να κρύβουμε ότι έχουμε ανάγκη από έλεος.

Ο κόσμος αγαπά πολλές φορές το προσωπείο, γιατί το προσωπείο δεν ενοχλεί. Χαμογελά χωρίς μετάνοια, μιλά χωρίς συντριβή, φαίνεται ευσεβές χωρίς να ζητά καθαρή καρδιά. Μα η ψυχή δεν αναπαύεται με όψη. Η ψυχή ζητά αλήθεια, όπως η γη ζητά νερό. Και όταν ο άνθρωπος ζει μόνο για να φαίνεται, έρχεται ώρα που κουράζεται από τον ίδιο του τον εαυτό. Τότε το ψέμα δεν είναι πια καταφύγιο. Γίνεται φυλακή.

Ο Χριστός δεν ζήτησε από τον άνθρωπο να παρουσιαστεί τέλειος. Ζήτησε να έρθει προς Αυτόν. Με πτώσεις, με φόβους, με πληγές, με συντριβή, με την καρδιά ανοιγμένη. Διότι Εκείνος είπε: «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» Ιωάννης 14, 6. Άρα η αλήθεια δεν είναι μια ιδέα που κρατάμε για να δικαιωθούμε. Είναι Πρόσωπο που μας καλεί να σωθούμε.

Γι’ αυτό και η αληθινή ζωή δεν αρχίζει από την εικόνα που δείχνουμε στους ανθρώπους, αλλά από το δάκρυ που δεν βλέπει κανείς. Από την προσευχή που δεν ζητά χειροκρότημα. Από την εξομολόγηση που δεν δικαιολογεί το πάθος, αλλά το φέρνει με πόνο ενώπιον της χάριτος του Θεού. Εκεί ο άνθρωπος δεν χάνει την αξιοπρέπειά του. Την ξαναβρίσκει. Γιατί τίποτε δεν ταπεινώνει την ψυχή τόσο όσο το ψέμα που το ντύνουμε με ευπρέπεια.

Η αλήθεια πολλές φορές αφήνει τον άνθρωπο μόνο από ανθρώπινη παρηγοριά, αλλά όχι έρημο από τον Θεό. Μπορεί να γκρεμίσει σχέσεις που στηρίχθηκαν στην υποκρισία, λόγια που δεν είχαν ρίζα, υποσχέσεις που δεν άντεχαν στη δοκιμή. Μα ό,τι πέφτει με την αλήθεια, δεν ήταν θεμέλιο. Ήταν βάρος. Και ο Θεός, όταν αφαιρεί το ψεύτικο στήριγμα, δεν εγκαταλείπει την ψυχή. Της μαθαίνει να στηρίζεται σε Εκείνον.

Να μη ζητάς λοιπόν να φανείς καθαρός. Να ζητάς να καθαριστείς. Να μη ζητάς να δικαιωθείς μπροστά στους ανθρώπους. Να ζητάς να μη χαθεί η καρδιά σου μπροστά στον Θεό. Γιατί ο άνθρωπος που φυλάγει την αλήθεια με ταπείνωση, φυλάγει κάτι ακριβότερο από τιμή, από αποδοχή, από ανθρώπινη ασφάλεια. Φυλάγει την πόρτα της μετανοίας ανοιχτή.

Και όσο αυτή η πόρτα μένει ανοιχτή, η ψυχή ακόμη μπορεί να σωθεί.

Η αλήθεια δεν ζητά να φανείς άξιος. Σε καλεί να γονατίσεις αληθινός μπροστά στον Χριστό.

«Διὸ ἀποθέμενοι τὸ ψεῦδος λαλεῖτε ἀλήθειαν ἕκαστος μετὰ τοῦ πλησίον αὐτοῦ» Προς Εφεσίους 4, 25.

Η αλήθεια δεν νοείται ως ανθρώπινη αυτοδικαίωση, αλλά ως αρχή μετανοίας, ταπεινώσεως και καθάρσεως της καρδίας. Κατά το πνεύμα του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, στην «Κλίμακα», η αληθινή πνευματική ζωή δεν οικοδομείται πάνω στην επίδειξη αρετής, αλλά στην ταπείνωση, στη διάκριση και στην αποβολή της υποκρισίας.