Άνοιξε στον Χριστό την πληγή σου Μη φοβηθείς την πληγή.

Άνοιξε στον Χριστό την πληγή σου

Μη φοβηθείς την πληγή.

«Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» Ματθαίος 11, 28.

Υπάρχουν στιγμές που η ψυχή στέκεται σιωπηλή, σαν άνθρωπος έξω από κλειστή θύρα. Δεν ξέρει αν πρέπει να χτυπήσει, δεν ξέρει αν ακόμη υπάρχει επιστροφή, δεν ξέρει αν ο Θεός ακούει τον στεναγμό που δεν έγινε ποτέ προσευχή. Μα ο Κύριος δεν περιμένει τον άνθρωπο να παρουσιαστεί καθαρός για να τον αγαπήσει· τον καλεί να προσέλθει με συντριβή, για να τον καθαρίσει Εκείνος.

«Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός» Ψαλμός 50, 12.

Η Υπεραγία Θεοτόκος δεν κρατά την καρδιά επάνω της. Ως Μητέρα του Κυρίου και θερμή πρέσβειρα των πιστών, δείχνει πάντοτε τον Χριστό. Όπως στην Κανά είπε με απλότητα «ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν ποιήσατε» Ιωάννης 2, 5, έτσι και κάθε πονεμένη ψυχή την ακούει μυστικά να την οδηγεί όχι σε ανθρώπινη παρηγοριά, αλλά στον Υιό της, εκεί όπου η μετάνοια γίνεται αρχή θεραπείας.

Ο άνθρωπος συχνά κρύβει την πτώση του, γιατί νομίζει πως η πληγή τον αποκλείει από την αγάπη του Θεού. Μα στην Εκκλησία η πληγή δεν σκεπάζεται με λόγια· φανερώνεται με ταπείνωση, πλένεται με δάκρυ μετανοίας, θεραπεύεται με την εξομολόγηση, δυναμώνει με τη Θεία Κοινωνία, όταν ο άνθρωπος προσέρχεται με φόβο Θεού, πίστη και αγάπη.

Μη λες πως τελείωσες επειδή έπεσες. Να φοβάσαι μόνο μήπως συνηθίσεις να μένεις μακριά από τον Χριστό. Η αμαρτία πληγώνει, αλλά η απελπισία βαθαίνει την πληγή. Όπου η καρδιά γονατίζει αληθινά, η Χάρη δεν αργεί να επισκεφθεί. Όπου ο άνθρωπος παύει να δικαιολογεί τον εαυτό του, αρχίζει να ακούει ξανά τον Θεό.

Γύρισε, λοιπόν, όχι με θόρυβο, αλλά με αλήθεια. Πες στον Χριστό εκείνο που δεν αντέχεις να πεις στους ανθρώπους. Άφησε την Υπεραγία Θεοτόκο να σε οδηγήσει μητρικά προς τον Υιό της, και μη ζητήσεις εύκολη παρηγοριά χωρίς μετάνοια. Γιατί η ψυχή που επιστρέφει ταπεινά δεν βρίσκει μπροστά της δικαστή απρόσιτο, αλλά τον Χριστό που περιμένει να την αναστήσει από εκεί όπου νόμιζε πως είχε χαθεί.

Άνοιξε στον Χριστό εκείνο που έκρυψες από όλους· η πληγή που ταπεινώνεται γίνεται αρχή επιστροφής.

Ποια πληγή της ψυχής δυσκολεύεται πιο πολύ να φέρει ο άνθρωπος στον Χριστό; Την πτώση, την ντροπή, την απελπισία ή τον φόβο ότι δεν αξίζει πια να επιστρέψει;

Αν ο λόγος αυτός άγγιξε την καρδιά σου, στάσου για λίγο σιωπηλά και πες μόνο: Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με.

Παναγία μου, οδήγησέ με

Υπεραγία Θεοτόκε, άνοιξε την καρδιά μου στον Υιό σου.

Μη μ’ αφήσεις να κρύβω την πληγή μου μέσα στη ντροπή και την απελπισία. Στάσου κοντά μου ως Μητέρα σιωπηλή και πρέσβευε για μένα στον Κύριο Ιησού Χριστό.

Οδήγησέ με στη μετάνοια, στην εξομολόγηση, στη συγχώρηση και στη Χάρη Του. Να μη ζητώ παρηγοριά χωρίς επιστροφή, ούτε θεραπεία χωρίς ταπείνωση.

Παναγία μου, κράτησέ με από το χέρι και πήγαινέ με εκεί όπου η ψυχή μου θεραπεύεται αληθινά: μπροστά στον Χριστό.