Όταν φωτίζεται ο νους

Όταν φωτίζεται ο νους

Όταν ο νους μένει σκοτισμένος, ο άνθρωπος μπορεί να βλέπει και όμως να μη διακρίνει. Μπορεί να ακούει λόγια πολλά και όμως να μη βρίσκει ειρήνη. Μπορεί να αλλάζει πράξεις, τόπους, συνήθειες και πρόσωπα, αλλά να μένει ο ίδιος μέσα του, γιατί η αληθινή αλλαγή δεν αρχίζει από την επιφάνεια της ζωής, αλλά από το βάθος του νου και της καρδιάς.

Ο Απόστολος Παύλος λέγει. «Καὶ μὴ συσχηματίζεσθε τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ μεταμορφοῦσθε τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοός, εἰς τὸ δοκιμάζειν ὑμᾶς τί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον». Ρωμαίους 12,2.

Ο κόσμος ζητά να μας μορφώσει κατά το δικό του σχήμα. Να σκεπτόμαστε όπως σκέπτεται εκείνος, να επιθυμούμε όπως επιθυμεί εκείνος, να φοβόμαστε όπως φοβάται εκείνος, να μετρούμε την αξία μας με τα πρόσκαιρα και φθαρτά. Όμως ο Χριστός δεν ήλθε να διορθώσει απλώς την εξωτερική συμπεριφορά του ανθρώπου. Ήλθε να ανακαινίσει τον νου, να καθαρίσει την καρδιά, να ξαναδώσει στο πρόσωπο το φως που έχασε από την αμαρτία, τη σύγχυση και την εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει. «Εἰρήνευσον μετὰ σεαυτοῦ, καὶ εἰρηνεύσει σοι ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ». Όταν ο άνθρωπος ειρηνεύσει με τον Θεό, τότε αρχίζει να ειρηνεύει και με τον εαυτό του. Δεν βλέπει πια τον πλησίον ως απειλή, ούτε τον πόνο ως καταδίκη, ούτε την ταπείνωση ως ήττα. Βλέπει βαθύτερα, διότι ο φωτισμένος νους δεν μένει στην ταραχή των φαινομένων, αλλά ζητά το θέλημα του Θεού.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διδάσκει ότι ο καθαρός νους βλέπει τα πράγματα κατά Θεόν και όχι κατά πάθος. Εκεί βρίσκεται το μεγάλο μυστήριο της μεταμορφώσεως. Δεν αλλάζει πρώτα ο κόσμος γύρω μας, αλλά αλλάζει ο τρόπος που στεκόμαστε απέναντι στον κόσμο. Δεν παύουν πάντοτε οι θλίψεις, αλλά παύει η ψυχή να τις ερμηνεύει χωρίς Θεό. Δεν εξαφανίζονται οι άνθρωποι που μας κουράζουν, αλλά η καρδιά μαθαίνει να ξεχωρίζει την αγάπη από την προσκόλληση, τη διάκριση από την κατάκριση, την αλήθεια από την πλάνη.

Γι’ αυτό και ο Κύριος λέγει. «Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός. ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινὸν ἔσται». Ματθαίος 6,22. Όταν ο εσωτερικός οφθαλμός καθαρίσει, τότε όλη η ζωή φωτίζεται. Ο άνθρωπος δεν γίνεται άγιος επειδή έμαθε να φαίνεται καλός, αλλά επειδή άφησε τον Χριστό να θεραπεύσει τον τρόπο που σκέπτεται, που αγαπά, που κρίνει, που υπομένει, που μετανοεί.

Η ανακαίνιση του νου δεν είναι ιδέα. Είναι σταυρός, προσευχή, μετάνοια, υπακοή στο θέλημα του Θεού, απομάκρυνση από το πνεύμα του αιώνος τούτου. Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος παύει να ρωτά μόνο τι θέλει ο ίδιος και αρχίζει να ρωτά τι ευαρεστεί τον Θεό. Και τότε μέσα του ανοίγει δρόμος. Όχι δρόμος εύκολος, αλλά δρόμος αληθινός.

Όταν ο Χριστός φωτίσει τον νου, η καρδιά παύει να κυνηγά όσα την σκοτίζουν. Μαθαίνει να διακρίνει τι είναι ζωή και τι είναι φθορά, τι είναι ειρήνη και τι είναι ταραχή, τι είναι αγάπη και τι είναι εγωισμός ντυμένος με ωραία λόγια. Και τότε ο άνθρωπος δεν αλλάζει απλώς συμπεριφορά. Μεταμορφώνεται.

Διότι εκεί όπου μπαίνει το φως του Χριστού, ο νους καθαρίζεται, η καρδιά μαλακώνει και η ζωή αρχίζει να βρίσκει πάλι τον προορισμό της.

Ο Χριστός φωτίζει ό,τι ο κόσμος σκοτίζει.

#filoiesfigmenou #Ορθοδοξία #Χριστός #Πίστη #Μετάνοια #Προσευχή #ΆγιοιΠατέρες #ΚαινήΔιαθήκη #Ρωμαίους #ΦωςΧριστού #OrthodoxChristianity #JesusChrist #Faith #Repentance #Prayer #HolyFathers #OrthodoxFaith