Η Ανάληψις του Κυρίου και η δόξα της ανθρώπινης φύσεως

Η Ανάληψις του Κυρίου και η δόξα της ανθρώπινης φύσεως

Η Ανάληψις του Κυρίου δεν είναι αποχωρισμός, αλλά φανέρωση δόξης. Ο Χριστός δεν εγκατέλειψε τους μαθητές Του, αλλά ανύψωσε την ανθρώπινη φύση στα δεξιά του Πατρός και άνοιξε στον άνθρωπο την οδό της Βασιλείας.

Ο Κύριος, μετά το σωτήριο Πάθος και την ένδοξη Ανάστασή Του, δεν άφησε τους μαθητές Του μέσα στην απορία και τον φόβο. Παρουσιάστηκε ζωντανός με πολλά τεκμήρια, συνομίλησε μαζί τους, τους στήριξε, τους φώτισε και τους προετοίμασε για το μεγάλο έργο της αποστολικής μαρτυρίας. Δεν τους έδωσε απλώς λόγους παρηγοριάς, αλλά τους έδωσε την υπόσχεση του Παρακλήτου, του Αγίου Πνεύματος, διότι χωρίς την άνωθεν δύναμη κανένα έργο Θεού δεν μπορεί να σταθεί μέσα στον κόσμο.

Η Εκκλησία βλέπει στην Ανάληψη όχι μόνο την ανάβαση του Χριστού στους ουρανούς, αλλά και την ανύψωση όλης της ανθρώπινης φύσεως. Εκείνη η σάρκα που προσέλαβε ο Υιός του Θεού από την Παναγία Παρθένο, εκείνη η ανθρώπινη φύση που πόνεσε, δάκρυσε, σταυρώθηκε, ετάφη και ανέστη, αυτή τώρα αναλαμβάνεται στους ουρανούς και κάθεται εν δόξη στα δεξιά του Πατρός. Αυτό είναι μυστήριο βαθύ και παρήγορο. Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για τη γη μόνο, ούτε για τη φθορά, ούτε για την αμαρτία, αλλά για την κοινωνία με τον Θεό.

Οι Απόστολοι στάθηκαν και έβλεπαν τον Κύριο να αναλαμβάνεται. Η νεφέλη Τον υπέλαβε από τους οφθαλμούς τους, όχι για να Τον στερήσει από αυτούς, αλλά για να τους διδάξει ότι πλέον η παρουσία Του δεν θα περιορίζεται σε τόπο και χρόνο. Ο Χριστός φεύγει ορατά, αλλά μένει αοράτως μέσα στην Εκκλησία Του. Δεν απομακρύνεται από τους πιστούς Του, αλλά γίνεται πιο μυστικά και πιο βαθειά παρών, μέσα στη Θεία Ευχαριστία, μέσα στην προσευχή, μέσα στη χάρη του Αγίου Πνεύματος, μέσα στην καρδιά που μετανοεί.

Ο Ιερός Χρυσόστομος μας δείχνει ότι οι Πράξεις των Αποστόλων είναι η συνέχεια του Ευαγγελίου. Στο Ευαγγέλιο βλέπουμε όσα έπραξε και δίδαξε ο Χριστός κατά την επίγεια παρουσία Του. Στις Πράξεις βλέπουμε όσα ενεργεί ο Χριστός διά του Αγίου Πνεύματος μέσα στους Αποστόλους. Οι φοβισμένοι μαθητές γίνονται κήρυκες της οικουμένης. Οι απλοί ψαράδες γίνονται φωστήρες των εθνών. Εκείνοι που άλλοτε κλείνονταν από φόβο, τώρα στέκονται ενώπιον αρχόντων, βασιλέων και διωκτών με παρρησία, διότι δεν μιλούν πλέον μόνοι τους, αλλά μιλά μέσα τους η χάρη του Παρακλήτου.

Ο Κύριος δεν αποκάλυψε στους μαθητές τους χρόνους και τους καιρούς. Τους δίδαξε όμως εκείνο που ήταν αναγκαίο για τη σωτηρία τους. Δεν τους έδωσε περιέργεια, αλλά αποστολή. Δεν τους έδωσε ημερομηνίες, αλλά δύναμη. Δεν τους έδωσε γήινη βασιλεία, αλλά μαρτυρία μέχρι εσχάτου της γης. Έτσι και ο πιστός άνθρωπος δεν καλείται να γνωρίζει τα μυστικά των καιρών, αλλά να είναι έτοιμος, άγρυπνος, ταπεινός και πιστός στο θέλημα του Θεού.

Η Ανάληψις μάς διδάσκει ότι η αληθινή ζωή δεν τελειώνει στη γη. Ό,τι ενώνεται με τον Χριστό δεν χάνεται. Ό,τι καθαρίζεται με τη μετάνοια, ό,τι αγιάζεται με τα Μυστήρια, ό,τι φωτίζεται με την πίστη, βρίσκει τον προορισμό του στην άνω Ιερουσαλήμ. Η γη γίνεται τόπος αγώνος, αλλά ο ουρανός είναι η πατρίδα της ψυχής.

Οι άγγελοι είπαν στους μαθητές ότι ο ίδιος Ιησούς, που αναλήφθηκε στους ουρανούς, θα έλθει πάλι με τον ίδιο τρόπο. Η Ανάληψη λοιπόν είναι και υπόσχεση της Δευτέρας Παρουσίας. Ο Κύριος που ανέβηκε εν δόξη, θα επιστρέψει εν δόξη. Όχι πλέον για να πάθει, αλλά για να κρίνει ζώντας και νεκρούς. Όχι πλέον με ταπείνωση σταυρού, αλλά με βασιλική μεγαλοπρέπεια. Και τότε θα φανερωθεί ποιος έζησε για τον Θεό και ποιος έζησε μόνο για τον εαυτό του.

Ας μη μένουμε λοιπόν να κοιτάζουμε άπραγοι τον ουρανό, αλλά ας ζούμε με βλέμμα ουράνιο μέσα στην καθημερινή μας ζωή. Η Ανάληψις δεν μας καλεί σε φυγή από τον κόσμο, αλλά σε μεταμόρφωση του κόσμου με πίστη, μετάνοια, αγάπη και ομολογία. Ο Χριστός ανέβηκε, αλλά δεν μας άφησε ορφανούς. Μας έδωσε την Εκκλησία, το Άγιο Πνεύμα, τα Μυστήρια, την προσευχή, την ελπίδα της αιωνίου ζωής.

Ας κρατήσουμε μέσα μας τούτη την πατερική αλήθεια. Ο Κύριος ανελήφθη, για να ανυψώσει και εμάς. Η ανθρώπινη φύση δοξάστηκε στο πρόσωπό Του, για να μη ζει ο άνθρωπος σκυμμένος στη λάσπη των παθών, αλλά στραμμένος προς το φως της Βασιλείας. Εκεί όπου ανέβηκε η Κεφαλή, εκεί καλείται να φθάσει και το σώμα της Εκκλησίας.

Αφιερωμένο σε κάθε ψυχή που αγωνίζεται να μη χάσει τον ουρανό μέσα στη σύγχυση της γης.

Ο Αναληφθείς Χριστός ευλογεί τους μαθητές Του, ενώ η νεφέλη της θείας δόξης Τον υποδέχεται και η Εκκλησία μένει στη γη ως ζωντανή μαρτυρία της Βασιλείας των ουρανών.