Η Ανάληψις του Κυρίου ...

Η Ανάληψις του Κυρίου ...

Δεν είναι αποχωρισμός, αλλά υπόσχεσις αιωνίου παρουσίας. Σαράντα ημέρες μετά το Άγιον Πάσχα, η Εκκλησία παύει να ψάλλει το «Χριστός Ανέστη» και στρέφει πλέον την καρδιά της προς τον ουρανό, εκεί όπου ο Αναστάς Χριστός ανήλθε εν δόξη, «ἵνα πληρώσῃ τὰ πάντα». Από την ημέρα αυτή επανέρχεται στην προσευχητική ζωή των πιστών το «Πάτερ ἡμῶν», διότι ο άνθρωπος καλείται πλέον να σταθεί πνευματικώς ενώπιον του Πατρός, έχοντας ως μεσίτην και αιώνιο Αρχιερέα τον αναληφθέντα Χριστό.

Κατά τας σαράντα ημέρας μετά την Ανάστασίν Του, ο Κύριος εμφανιζόταν στους μαθητές Του, όχι ως φάντασμα ή ως κάποια άυλη σκιά, αλλά ως αληθινός Θεάνθρωπος. Έτρωγε μαζί τους, συνομιλούσε, τους δίδασκε τα περί της Βασιλείας του Θεού και ενίσχυε την πίστη τους, ώστε να βεβαιωθούν ότι «ὁ Ἰησοῦς οὗτος» είναι Εκείνος που νίκησε τον θάνατο με το ίδιο το αναστημένο σώμα Του. Η Ανάστασις δεν υπήρξε συμβολισμός, αλλά γεγονός σωτηρίας και νίκης κατά της φθοράς.

Ο Χριστός τους παρήγγειλε να μη φύγουν από την Ιερουσαλήμ, αλλά να αναμένουν την επαγγελία του Πατρός, την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος. «Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισεν ὕδατι, ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ», τους είπε, φανερώνοντας ότι η δύναμις της Εκκλησίας δεν θα είναι ανθρώπινη, αλλά ουράνια. Και ακόμη τους έδωσε την μεγάλη αποστολή: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Από εκείνη την στιγμή οι Απόστολοι δεν ανήκαν πλέον στον εαυτό τους, αλλά έγιναν σκεύη της Χάριτος και κήρυκες της Αληθείας «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».

Και όταν έφθασε η ώρα της Αναλήψεως, ο Κύριος οδήγησε τους μαθητές Του προς την Βηθανία. Εκεί, υψώνοντας τα άχραντα χέρια Του, τους ευλόγησε. Και ενώ ακόμη τους ευλογούσε, άρχισε να ανέρχεται προς τον ουρανό. Ο Ευαγγελιστής μαρτυρεί ότι οι μαθητές δεν επέστρεψαν με θλίψη, αλλά «μετὰ χαρᾶς μεγάλης», διότι κατάλαβαν πως ο Χριστός δεν εγκατέλειψε τον κόσμο, αλλά ανύψωσε την ανθρώπινη φύση μέχρι τον θρόνο του Θεού.

«Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς μαθητὰς τῇ ἐπαγγελίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Η Ανάληψις είναι η ελπίδα του κάθε πιστού ανθρώπου. Είναι η βεβαίωσις ότι ο ουρανός άνοιξε πλέον για τον άνθρωπο και ότι η ζωή της Εκκλησίας δεν τελειώνει στον τάφο, αλλά οδηγεί στην αιώνια κοινωνία μετά του Θεού.

Η καρδιά του ανθρώπου δεν πλάστηκε για να μένει καθηλωμένη μόνο στη γη. Πλάστηκε για να αναζητά τον ουρανό, να ποθεί το άφθαρτο και να σηκώνεται μέσα από την μετάνοια και την προσευχή προς Εκείνον που «ἀνελήφθη ἐν δόξῃ».

Να μη φοβάσαι όταν όλα γύρω αλλάζουν και φεύγουν. Ο Χριστός που ανελήφθη στους ουρανούς παραμένει παρών μέσα στην Εκκλησία Του, μέσα στην Θεία Λειτουργία, μέσα στο Άγιο Ποτήριο, μέσα στην προσευχή του ταπεινού ανθρώπου.

«Ὁ ἀναβὰς ἐν δόξῃ» ας υψώνει πάντοτε και την δική μας ψυχή από τα γήινα προς τα αιώνια.

Η Ανάληψις δεν είναι τέλος. Είναι η αρχή της ουρανίου πορείας του ανθρώπου.