Ο Θεός δεν ευφραίνεται στον πόνο του ανθρώπου

Ο Θεός δεν ευφραίνεται στον πόνο του ανθρώπου

Μέσα στους αιώνες πολλοί πιστοί έμαθαν να θεωρούν πως η ασθένεια είναι μέσο παιδαγωγίας εκ μέρους του Θεού. Η αντίληψη αυτή, αν και συχνά γεννιέται από ειλικρινή θρησκευτικότητα, κινδυνεύει να αλλοιώσει το αληθινό πρόσωπο του Πατέρα όπως αποκαλύφθηκε εν Χριστώ. Διότι ο ίδιος ο Κύριος είπε· «Ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν Πατέρα». Και αν θέλουμε να γνωρίσουμε την καρδιά του Θεού προς τον άνθρωπο, οφείλουμε να κοιτάξουμε προσεκτικά τη ζωή, τα έργα και το έλεος του Ιησού Χριστού.

Σε όλο το Ευαγγέλιο οι πονεμένοι, οι ασθενείς, οι συντετριμμένοι και οι εξουθενωμένοι πλησίαζαν τον Χριστό με δάκρυα, φόβο και ελπίδα. Και ποτέ ο Κύριος δεν αύξησε τον πόνο τους για να τους «διδάξει» υπομονή. Ποτέ δεν χάρηκε τη θλίψη τους. Αντιθέτως, τους θεράπευσε, τους ανέστησε εσωτερικά, τους σπλαχνίστηκε. «Καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσεν τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν». Η παρουσία του Χριστού φανερώνει Πατέρα γεμάτο έλεος και όχι σκληρότητα. Φανερώνει Θεό που σκύβει επάνω στην ανθρώπινη οδύνη με συμπόνια και στοργή.

Πόσες ψυχές όμως μέσα στην ασθένεια βασανίζονται σιωπηλά, αναρωτώμενες αν ο Θεός τις τιμωρεί ή τις εγκατέλειψε. Πόσοι άνθρωποι πιστεύουν πως ο πόνος τους είναι ουράνια απόρριψη ή πνευματική καταδίκη. Κι όμως, όταν εξετάζουμε προσεκτικά τη ζωή του Χριστού, δεν βλέπουμε ποτέ τον Κύριο να επιβάλλει ασθένεια για να οδηγήσει κάποιον στην υπακοή. Αντίθετα, Τον βλέπουμε συνεχώς να ελευθερώνει, να αποκαθιστά και να χαρίζει ανάπαυση. Όπως μαρτυρεί η Γραφή· «διῆλθεν εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος πάντας τοὺς καταδυναστευομένους».

Αυτό δεν σημαίνει πως ο Θεός απουσιάζει μέσα από τις δοκιμασίες. Η Εκκλησία γνωρίζει ότι ο Κύριος ενισχύει, παρηγορεί και στηρίζει τον άνθρωπο στις θλίψεις του. Μέσα από τις δυσκολίες μπορεί να γεννηθεί υπομονή, μετάνοια, ταπείνωση και βαθύτερη κοινωνία με τον Θεό. Άλλο όμως είναι να μεταμορφώνει ο Θεός τον πόνο σε πνευματικό καρπό και άλλο να θεωρούμε ότι Εκείνος είναι η πηγή της ασθένειας.

Ο δίκαιος Ιωσήφ το εξέφρασε με σοφία όταν είπε στους αδελφούς του· «Ὑμεῖς ἐβουλεύσασθε κατ’ ἐμοῦ πονηρά, ὁ δὲ Θεὸς ἐβουλεύσατο αὐτὰ εἰς ἀγαθά». Ο Ιωσήφ δεν ονόμασε το κακό καλό. Αναγνώρισε όμως ότι ο Θεός έχει δύναμη να μεταστρέφει ακόμη και τις πιο σκοτεινές περιστάσεις προς σωτηρία και αγαθό. Έτσι και τώρα, ο Θεός μπορεί να εργασθεί λυτρωτικά μέσα στον ανθρώπινο πόνο χωρίς να είναι ο δημιουργός του.

Όταν ο Χριστός θεράπευε, δεν ενεργούσε αντίθετα προς το θέλημα του Πατέρα. Αποκάλυπτε το θέλημα του Πατέρα. Ο ίδιος είπε· «οὐ δύναμαι ἐγὼ ποιεῖν ἀπ’ ἐμαυτοῦ οὐδέν… καθὼς ἀκούω, κρίνω». Κάθε θεραπεία λοιπόν αποτελεί μαρτυρία της θείας ευσπλαχνίας. Η θεραπευτική παρουσία του Χριστού αποκαλύπτει ότι από τον ουρανό ρέουν προς τον άνθρωπο ζωή, ειρήνη, ανάπαυση και αποκατάσταση.

Γι’ αυτό και ο λόγος του Κυρίου στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο είναι τόσο σπουδαίος· «Ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται εἰ μὴ ἵνα κλέψῃ καὶ θύσῃ καὶ ἀπολέσῃ· ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν». Η ασθένεια αφαιρεί δύναμη, κλέβει ειρήνη και γεμίζει την ψυχή φόβο. Ο Χριστός όμως δεν ταυτίζεται με την καταστροφή αλλά με τη ζωή. Το θέλημα του Θεού δεν είναι η απόγνωση του ανθρώπου αλλά η ένωσή του με την αγάπη Του.

Από την ίδια την Σταύρωση αποκαλύπτεται ακόμη η επιθυμία του Θεού να αποκαταστήσει την πεπτωκυία ανθρωπότητα. Ο Προφήτης Ησαΐας προανήγγειλε περί του Μεσσία· «Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται». Και ο Ευαγγελιστής Ματθαίος συνδέει την προφητεία αυτή με τις θεραπείες που επιτελούσε ο Χριστός. Το έργο της σωτηρίας είναι έργο αποκαταστάσεως και ανακαινίσεως του ανθρώπου.

Δυστυχώς, όταν ο άνθρωπος πιστεύει ότι ο Θεός είναι Εκείνος που του στέλνει την ασθένεια, συχνά γεμίζει φόβο και εσωτερική σύγχυση. Αντί να τρέχει προς τον Πατέρα για παρηγοριά, αρχίζει να Τον φοβάται ως αίτιο της οδύνης του. Όμως η Αγία Γραφή μας καλεί να προσερχόμαστε «μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος», ως τέκνα προς Πατέρα φιλόστοργο και ελεήμονα.

Βεβαίως, το μυστήριο του πόνου δεν εξηγείται πάντοτε απλοϊκά. Ζούμε μέσα σε κόσμο πεπτωκότα, τραυματισμένο από την αμαρτία, τη φθορά και τον θάνατο. Η ύπαρξη του πόνου όμως δεν αναιρεί την αγαθότητα του Θεού. Αντίθετα, το Ευαγγέλιο αποκαλύπτει Θεό που εισήλθε ο Ίδιος μέσα στον ανθρώπινο πόνο διά του Ιησού Χριστού, ώστε να λυτρώσει και να αναστήσει τον άνθρωπο.

Και τελικά, ο Χριστός παραμένει η τελειότερη φανέρωση της καρδιάς του Πατέρα. Και όταν κοιτάζουμε τον Χριστό, βλέπουμε πάντοτε σπλάχνα ελέους προς τους ασθενείς, τρυφερότητα προς τους συντετριμμένους και θεραπεία προς εκείνους που υποφέρουν. Ο Θεός δεν ευφραίνεται στη δυστυχία του ανθρώπου. Ευφραίνεται στη μετάνοια, στη σωτηρία, στην αποκατάσταση και στην επαναφορά του ανθρώπου κοντά Του.

Αν λοιπόν περνάς ασθένεια, δοκιμασία ή περίοδο μεγάλης αδυναμίας, μη θεωρήσεις ότι ο Θεός σε εγκατέλειψε. Εν Χριστώ Ιησού ο Πατέρας παραμένει πλησίον σου, γεμάτος έλεος, μακροθυμία και αγάπη. Και ακόμη μέσα στην αδυναμία, η καρδιά Του προς εσένα παραμένει πάντοτε καρδιά Πατέρα.

«Κύριε, σὺ καταφυγὴ ἐγενήθης ἡμῖν ἐν γενεᾷ καὶ γενεᾷ». Ψαλμός 89

Μέσα στις πιο δύσκολες ώρες, η αγάπη του Θεού δεν απομακρύνεται από τον άνθρωπο αλλά στέκεται σιωπηλά δίπλα του.

#filoiesfigmenou #Ορθοδοξία #Χριστός #Πίστη #Προσευχή #Ευαγγέλιο #ΠατερικόςΛόγος #Ελπίδα #orthodox #JesusChrist #faith #gospel #prayer #christianity #orthodoxy