Κυριακή 4 Μαΐου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, Κυριακή του τυφλού

Κυριακή 4 Μαΐου κατά το ορθόδοξο εορτολόγιο, Κυριακή του τυφλού

«Φωτὸς χορηγός, ἐκ φάους πέλων φάος, Τὸν ἐκ γενετῆς ὀμματοῖς Τυφλόν, Λόγε.»

Υπάρχουν στιγμές μέσα στο εκκλησιαστικό έτος όπου το Ιερό Ευαγγέλιο δεν μιλά μόνο στην ακοή του ανθρώπου αλλά εισέρχεται βαθιά στην ψυχή του σαν φως που αποκαλύπτει την αλήθεια. Μία τέτοια Κυριακή είναι και η Κυριακή του Τυφλού. Η Εκκλησία μάς οδηγεί μπροστά σε ένα γεγονός που δεν αποτελεί απλώς μία θαυματουργική θεραπεία αλλά φανέρωση της θεότητος του Χριστού. Ο Κύριος δεν εμφανίζεται μόνο ως διδάσκαλος ή προφήτης αλλά ως ο ίδιος ο Δημιουργός του ανθρώπου, ο Πλάστης του φωτός και της ζωής.

Καθώς ο Χριστός διέρχεται από την Ιερουσαλήμ συναντά έναν άνθρωπο τυφλό εκ γενετής. Δεν ήταν ένας άνθρωπος που έχασε το φως κάποια στιγμή της ζωής του αλλά κάποιος που δεν γνώρισε ποτέ το φως του κόσμου. Κι όμως, εκεί όπου η ανθρώπινη φύση αδυνατεί, εκεί φανερώνεται η δύναμη του Θεού. Ο Κύριος πτύει κατά γης, ποιεί πηλόν και επιχρίει τους οφθαλμούς του τυφλού. Η πράξη αυτή δεν είναι τυχαία. Μας επιστρέφει μυστικά στις πρώτες σελίδες της Γενέσεως, όταν ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο «χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς». Ο Ίδιος Λόγος που δημιούργησε τον Αδάμ τώρα αναπλάθει τα μάτια του ανθρώπου που γεννήθηκε μέσα στο σκοτάδι. Ο Ίδιος Θεός ενεργεί τότε και τώρα.

Όμως ο Χριστός δεν θεραπεύει βίαια ούτε καταργεί την ελευθερία του ανθρώπου. Στέλνει τον τυφλό να νιφθεί στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Ζητά την πίστη, την υπακοή και την ελεύθερη συγκατάθεση του ανθρώπου στο θαύμα. Ο τυφλός δεν αντιλέγει, δεν αμφιβάλλει, δεν εξετάζει λογικά το πώς μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Υπακούει με απλότητα καρδιάς. Πηγαίνει, πλένεται και επιστρέφει βλέπων. Έτσι ενεργεί πάντοτε η χάρις του Θεού μέσα στην Εκκλησία. Εκεί όπου υπάρχει ταπείνωση και υπακοή, εκεί γεννάται το φως.

Κι όμως, το μεγαλύτερο σκοτάδι δεν βρίσκεται στα μάτια του σώματος αλλά στην καρδιά που αρνείται την αλήθεια. Οι Φαρισαίοι, άνθρωποι μορφωμένοι στον Νόμο και φαινομενικά ευσεβείς, βλέπουν μπροστά τους το θαύμα και όμως αρνούνται να πιστεύσουν. Ο θρησκευτικός εγωισμός τους γίνεται πέπλο σκοτισμού. Δεν αντέχουν να δεχθούν ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού. Ενώ ο τυφλός αποκτά το φως των οφθαλμών, εκείνοι χάνουν το φως της ψυχής. Όταν ο άνθρωπος προσκολλάται στην υπερηφάνεια και στη σκληρότητα της καρδιάς, ακόμη και το ολοφάνερο θαύμα δεν αρκεί για να τον οδηγήσει στη μετάνοια.

Αλλά και οι γονείς του θεραπευμένου φανερώνουν την αδυναμία της ανθρώπινης καρδιάς. Φοβούνται να ομολογήσουν καθαρά το γεγονός μήπως γίνουν αποσυνάγωγοι. Προτιμούν την ανθρώπινη ασφάλεια από την αλήθεια του Θεού. Πόσες φορές κι εμείς δεν πράττουμε το ίδιο; Πόσες φορές δεχόμαστε τις ευεργεσίες του Θεού αλλά σιωπούμε από φόβο, από συμφέρον ή από μέριμνα κοσμική; Ο άνθρωπος συχνά ζητά τον Χριστό όταν πονά αλλά Τον αποκρύπτει όταν κινδυνεύει η άνεσή του. Όμως ο Κύριος εξετάζει τις προτεραιότητες της καρδιάς μας και γνωρίζει ποιον αληθινά τοποθετούμε ως θεό μέσα στη ζωή μας.

Ο εκ γενετής τυφλός όμως δεν φοβήθηκε. Όσο περισσότερο τον πίεζαν τόσο περισσότερο ομολογούσε την αλήθεια. Δεν θεράπευσε μόνο τα μάτια του σώματος αλλά και τα μάτια της ψυχής του. Αναγνώρισε τον Χριστό ως Θεό και Τον προσκύνησε. Εκεί βρίσκεται η κορύφωση του θαύματος. Δεν αρκεί να λάβει κανείς μία δωρεά από τον Θεό. Χρειάζεται να οδηγηθεί στη γνώση και στην ομολογία Του. Η πίστη χωρίς ομολογία παραμένει ατελής. Ο ίδιος ο Κύριος μάς διαβεβαιώνει· «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς».

Η Κυριακή του Τυφλού γίνεται έτσι καθρέπτης της πνευματικής μας καταστάσεως. Άλλοι έχουν μάτια και δεν βλέπουν τον Θεό και άλλοι μέσα από τα δάκρυα της μετανοίας αποκτούν ουράνια όραση. Η Εκκλησία μάς καλεί να πλησιάσουμε τον Χριστό όπως ο τυφλός, με ταπείνωση και εσωτερική κραυγή, για να ανοίξει κι εμάς τους οφθαλμούς της ψυχής. Διότι ο Χριστός παραμένει «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» και μόνον μέσα στο ανέσπερο φως Του βρίσκει ο άνθρωπος την αληθινή όραση και την αιώνια ζωή.

Ἀπολυτίκιον

«Τὸν συνάναρχον Λόγον Πατρὶ καὶ Πνεύματι, τὸν ἐκ Παρθένου τεχθέντα εἰς σωτηρία ἡμῶν, ἀνυμνήσωμεν πιστοὶ καὶ προσκυνήσωμεν· ὅτι ηὐδόκησε σαρκί, ἀνελθεῖν ἐν τῷ Σταυρῷ, καὶ θάνατον ὑπομεῖναι, καὶ ἐγεῖραι τοὺς τεθνεῶτας, ἐν τῇ ἐνδόξῳ Ἀναστάσει αὐτοῦ.»

Κοντάκιον

«Τῆς ψυχῆς τὰ ὄμματα πεπηρωμένος, σοὶ Χριστὲ προσέρχομαι, ὡς ὁ τυφλὸς ἐκ γενετῆς, ἐν μετανοίᾳ κραυγάζων σοι· Σὺ τῶν ἐν σκότει τὸ φῶς τὸ ὑπέρλαμπρον.»

Μεγαλυνάριον

«Ἤνοιξας Σωτήρ μου τοὺς ὀφθαλμούς, τοῦ τυφλοῦ ἐκ μήτρας, ὡς φιλάνθρωπος πλαστουργός, τοῦ πηλοῦ τῇ χρήσει, καὶ Σιλωὰμ τῇ νίψει· διό σε ὡμολόγει, Θεὸν καὶ Κύριον.»

«Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω…»

#filoiesfigmenou #ΚυριακήΤουΤυφλού #Ορθοδοξία #Χριστός #ΕκΓενετήςΤυφλός #ΑγίαΓραφή #Ευαγγέλιο #ΠνευματικήΖωή #Μετάνοια #ΦωςΧριστού #Orthodox #JesusChrist #SundayOfTheBlindMan #Orthodoxy #Faith #Gospel #HolyTradition #ByzantineFaith