Τὸ Φῶς ποὺ Κηρύττει Χωρὶς Λόγια

Τὸ Φῶς ποὺ Κηρύττει Χωρὶς Λόγια

«Οὕτως λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν Πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.» Κατὰ Ματθαῖον ε´ 16

Τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ δὲν ἀναπαύεται εἰς τὴν πολυλογίαν, οὐδὲ εἰς τὴν ἐξωτερικὴν ἐπίδειξιν τῆς πίστεως. Ἡ ἀληθινὴ μαρτυρία τοῦ Εὐαγγελίου γεννᾶται μέσα εἰς καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀγωνίζεται μυστικῶς, ποὺ συγχωρεῖ σιωπηλῶς, ποὺ ὑπομένει χωρὶς γογγυσμόν, αὐτὸς γίνεται λαμπάς τοῦ Θεοῦ μέσα εἰς τὸν κόσμον.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δὲν ἐκατέκτησαν τὴν οἰκουμένην μὲ σοφίαν κοσμικήν, ἀλλὰ μὲ τὴν καθαρότητα τῆς ζωῆς των. Ἡ σιωπὴ των ἐδίδασκε, τὰ δάκρυά των ἐκήρυτταν μετάνοιαν, καὶ ἡ ταπείνωσίς των ἐφανέρωνε τὴν παρουσίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Διότι ὅταν κατοικῇ ὁ Χριστὸς μέσα εἰς τὴν ψυχήν, τότε καὶ ἡ ἁπλὴ παρουσία τοῦ ἀνθρώπου γίνεται παρηγορία, εἰρήνη καὶ ἄφωνος ὁμολογία πίστεως.

Ἡ ἐποχή μας ἔχει πολλὰ λόγια καὶ ὀλίγην ζωήν. Πολλὰς φωνὰς καὶ ὀλίγην προσευχήν. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς δὲν ζητεῖ ἀπὸ ἡμᾶς νὰ φανούμε μεγάλοι εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Ζητεῖ καρδίαν καθαράν, πνεῦμα μετανοίας καὶ ἀγάπην ἀληθινήν. Τότε τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ θὰ λάμψῃ φυσικῶς, χωρὶς θόρυβον, καὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ δοξάσουν τὸν Πατέρα τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Ὅποιος ζῇ ἀληθινὰ τὸ Εὐαγγέλιον, δὲν χρειάζεται νὰ ἀποδείξῃ τίποτε. Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μαρτυρεῖ δι’ αὐτόν.

Ἡ σιωπηλὴ ἁγιότης εἶναι τὸ δυνατότερον κήρυγμα.