ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

«Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μήτηρ τοῦ Θεοῦ· φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου».

Υπεραγία Θεοτόκε, Σκέπε, φρούρει και διαφύλαττε τούς ελπίζοντας επί Σέ. Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.

Μέσα εις τον θόρυβον του κόσμου, εκεί όπου αι καρδίαι των ανθρώπων κουράζονται από φόβους, μέριμνες και θλίψεις, η Εκκλησία υψώνει αθόρυβα το βλέμμα της προς την Μητέρα του Θεού. Διότι η Παναγία δεν είναι απλώς μία ανάμνησις ιερά της ιστορίας, αλλά η ζώσα σκέπη του πιστού λαού, η Μήτηρ της παρακλήσεως, η γλυκεία ελπίς των απελπισμένων και το ασφαλές λιμάνι των χειμαζομένων ψυχών.

«Χαῖρε, δι’ ἧς νεουργεῖται ἡ κτίσις· χαῖρε, δι’ ἧς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης» ψάλλει η Εκκλησία εις τον Ακάθιστον Ύμνον. Διότι δι’ Αυτής εφανερώθη εις τον κόσμον το μέγα μυστήριον της θείας Ενανθρωπήσεως. Η άχραντος κόρη της Ναζαρέτ έγινε γέφυρα ουρανού και γης, θρόνος του Αχωρήτου και δοχείον της Ακτίστου Χάριτος. Και από τότε η μητρική της παρουσία συνοδεύει αδιαλείπτως την πορεία της Εκκλησίας μέσα εις τους αιώνας.

Οι Άγιοι Πατέρες δεν έπαυσαν να μαρτυρούν την δύναμιν της πρεσβείας της. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός την ονομάζει «σκέπην του κόσμου και καταφυγήν των πιστών», ενώ ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς διδάσκει ότι είναι «μεσίτρια της χάριτος», διότι με μητρική παρρησία πρεσβεύει αδιακόπως υπέρ του ανθρωπίνου γένους προς τον Υιόν και Θεόν της.

Και πράγματι, εις κάθε δοκιμασίαν του κόσμου, εις κάθε πόνον οικογενείας, εις κάθε νύκτα αγωνίας, η καρδία του ανθρώπου αυθορμήτως φωνάζει· «Παναγία μου βοήθα». Αυτή η απλή επίκλησις κρύπτει μέσα της όλην την θεολογίαν της εμπιστοσύνης. Διότι εκεί όπου τελειώνει η ανθρώπινη δύναμις, αρχίζει η ταπεινή παράδοσις εις το θέλημα του Θεού. Και η Παναγία οδηγεί πάντοτε την ψυχή όχι εις τον εαυτόν της, αλλά εις τον Χριστόν.

«Ἡ δύναμίς μου καὶ ἡ ὕμνησίς μου ὁ Κύριος» λέγει ο ψαλμωδός Δαυΐδ. Και αυτήν ακριβώς την εμπιστοσύνην διδάσκει η Θεοτόκος εις τους πιστούς. Να μη κυριαρχείται η ψυχή από τον φόβον των γεγονότων, αλλά να στηρίζεται εις την πρόνοιαν του Θεού. Να μη παραδίδεται εις την απελπισίαν, αλλά να κρατεί το κομβοσχοίνι της προσευχής και την ειρήνην της πίστεως.

Ιδιαιτέρως εις τους καιρούς μας, όπου οι λαοί ταράσσονται και αι καρδίαι παγώνουν από αβεβαιότητα, η Εκκλησία στρέφει την δέησίν της προς την Υπεραγίαν Θεοτόκον. Σκέπασε, Παναγία Δέσποινα, τα σπίτια και τα παιδιά μας. Φύλαξε τας οικογενείας μας από διχόνοια, ασθένεια και θλίψιν. Στήριξε τους νέους που χάνονται μέσα εις σύγχυσιν και απιστίαν. Φώτισε τους άρχοντας να εργάζονται με δικαιοσύνη και ειρήνη.

Και στρέψε, Παναγία Μήτηρ, το βλέμμα Σου και προς την πολύπαθη Κύπρον. Σκέπασε την μεγαλόνησον με το τίμιον μαφόριόν Σου. Γίνε παρηγορία εις τους πονεμένους, δύναμις εις τους δοκιμαζομένους και ελπίς εις όσους ζουν με αγωνίαν και φόβον. Φύλαξε τα παιδιά της, τα χωριά της, τας οικογενείας της και χάρισε ειρήνην αληθινήν, μετάνοιαν και ενότητα εις τον λαόν.

Η ψυχή που προστρέχει εις την Παναγία δεν μένει ορφανή. Διότι κάτω από την αγίαν σκέπην της διδάσκεται την σιωπήν που γεννά προσευχήν, την ταπείνωσιν που ελκύει την χάριν και την ελπίδα που δεν σβήνει ούτε μέσα εις τα σκοτάδια του κόσμου.

Υπεραγία Θεοτόκε, Μητέρα του Φωτός και ελπίς των απηλπισμένων, μη παύσης να πρεσβεύης υπέρ ημών. Οδήγησέ μας εις μετάνοιαν αληθινήν, εις καθαράν προσευχήν και εις αγάπην προς τον Υιόν Σου. Και αξίωσέ μας να βαδίζωμεν με πίστιν την οδόν της σωτηρίας, δοξάζοντες εις τους αιώνας τον Πατέρα και τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα. Αμήν.

Η Παναγία ας γίνει η σιωπηλή ειρήνη μέσα εις το σπίτι μας, η παρηγοριά εις τον πόνον μας και η άσβεστη ελπίδα εις κάθε δύσκολη ώρα.

Η σκέπη της Παναγίας είναι το λιμάνι της κουρασμένης καρδιάς.