Χωρὶς Χριστό, ἡ ζωὴ γίνεται μία ἀργὴ μορφὴ θανάτου...

Χωρὶς Χριστό, ἡ ζωὴ γίνεται μία ἀργὴ μορφὴ θανάτου...

Δὲν πεθαίνει πρῶτα τὸ σώμα· πεθαίνει πρῶτα ἡ ψυχή.

Ὁ κόσμος γεμίζει τὴ ζωή σου· ὁ Χριστὸς τὴν ἀνασταίνει..

Ἡ ἐποχή μας γέμισε δρόμους, πόλεις, φώτα καὶ θορύβους, ἀλλὰ ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου συχνὰ μένει ἔρημη καὶ παγωμένη. Καὶ μέσα σὲ αὐτὴ τὴν πνευματικὴ ἐρημία, ἕνα ἐρώτημα σηκώνεται ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς καὶ γίνεται κραυγὴ ἀγωνίας: «Ὑπάρχει ζωὴ πρὶν τὸν θάνατο;»

Δὲν εἶναι λόγος ἀπλῆς φιλοσοφίας. Εἶναι ἡ ὁμολογία μιᾶς γενιᾶς ποὺ ἔμαθε νὰ τρέχει, ἀλλὰ ξέχασε ποῦ πηγαίνει. Ἔμαθε νὰ γεμίζει τὸν χρόνο της, ἀλλὰ ἔμεινε ἄδεια ἀπὸ αἰώνιο νόημα. Γι’ αὐτὸ καὶ πολλοὶ σήμερα δὲν ζοῦν πραγματικά· ἀπλῶς ὑπάρχουν. Ἀνασαίνουν, κινοῦνται, ἐργάζονται, γελοῦν ἐξωτερικά, ἀλλὰ μέσα τους βασιλεύει μία σιωπηλὴ νέκρωση. Τὰ μάτια βλέπουν τὸν κόσμο, ἀλλὰ ἡ ψυχὴ δὲν βλέπει πλέον τὸ φῶς.

Καὶ ὅμως, ἡ ζωή δὲν εἶναι ἰδέα, οὔτε ψυχολογικὴ κατάσταση. Ἡ ζωή εἶναι πρόσωπο. Εἶναι ὁ Ἀναστάς Χριστός. Ἐκεῖνος ποὺ εἶπε· «Ἐγώ εἰμι ἡ ζωή». Ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔδωσε μόνο ὕπαρξη, ἀλλὰ κάλεσμα πρὸς αἰωνιότητα. Μᾶς ἔπλασε γιὰ νὰ ζοῦμε μέσα στὸ φῶς Του, μέσα στὴν παρουσία Του, μέσα στὴν χάρη Του. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἄνθρωπος ποὺ χωρίζεται ἀπὸ τὸν Θεό, ἀκόμη κι ἂν φαίνεται ζωντανός, μέσα του νεκρώνεται.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δὲν μίλησαν γιὰ τὴ ζωή ὡς θεωρία, ἀλλὰ ὡς μέθεξη Θεοῦ. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος βεβαιώνει ὅτι ὁ Χριστὸς χάρισε στὸν κόσμο τὴν ἀφθαρσία καὶ τὴν αἰώνια ζωή μὲ τὴν Ἀνάστασή Του. Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας φανερώνει ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι φύσει Ζωή καὶ Ζωοποιός. Καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς προειδοποιεῖ ὅτι ὁ πραγματικὸς θάνατος δὲν εἶναι ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σώμα, ἀλλὰ ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸν Θεό.

Ἔτσι ἐξηγεῖται γιατί πολλοὶ, ἐνῶ ἔχουν τὰ πάντα, μέσα τους πνίγονται ἀπὸ ἀπελπισία. Γιατί ἡ ψυχὴ δὲν γεμίζει μὲ διασκεδάσεις, ἀπολαύσεις καὶ πρόσκαιρες χαρές. Ἡ ψυχὴ δημιουργήθηκε γιὰ τὸ ἄκτιστο φῶς. Καὶ ὅταν τῆς στερήσεις τὸν Θεό, τότε ἀρχίζει νὰ σαπίζει ἀπὸ μέσα της, ὅπως τὸ κομμένο λουλούδι ποὺ χάνει τὴν ζωὴ του μακριὰ ἀπὸ τὴ ρίζα.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἁμαρτία δὲν εἶναι μία ἁπλὴ ἠθικὴ παράβαση. Εἶναι ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ σταδιακὴ νέκρωση τῆς καρδιᾶς. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ προσεύχεται, νὰ μετανοεῖ, νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἀρετή, τότε ἀρχίζει νὰ κατοικεῖ μέσα του ἕνα σκοτάδι ποὺ οὔτε τὰ πλούτη, οὔτε ἡ δόξα, οὔτε οἱ ἀνθρώπινες ἀπολαύσεις μποροῦν νὰ διώξουν.

Ὁ κόσμος σήμερα συμβουλεύει τὸν κουρασμένο ἄνθρωπο νὰ γεμίσει τὴ ζωή του μὲ δραστηριότητες, ταξίδια, ἀπολαύσεις καὶ συνεχῆ διασκέδαση. Ὅμως ἡ ἔρημη καρδιὰ δὲν ἀνασταίνεται μὲ θόρυβο. Μόνο ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ ἐμφυσήσει πάλι ζωή στὴν ψυχὴ. Μόνο ἡ μετάνοια μπορεῖ νὰ ξανανοίξει τὸν Παράδεισο μέσα μας. «Μετανοήσατε καὶ ζήσεσθε», φωνάζει ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Προφήτου.

Καὶ τί εἶναι τελικά ἡ ζωή; Εἶναι ἡ κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Εἶναι ἡ καθαρὴ συνείδηση. Εἶναι ἡ εἰρήνη ποὺ δὲν ἀγοράζεται. Εἶναι τὰ δάκρυα τῆς προσευχῆς. Εἶναι ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἀρετή. Εἶναι νὰ μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ λέγει μαζί μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο· «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός».

Χωρὶς Χριστό, ὁ ἄνθρωπος χάνει τὸ γιατί τῆς ὑπάρξεώς του. Χωρὶς πίστη, ἡ ζωή γίνεται ἕνα κουραστικὸ πέρασμα πρὸς τὸν τάφο. Ἀλλὰ μὲ τὸν Ἀναστάντα Κύριο, ἀκόμη καὶ ὁ θάνατος παύει νὰ εἶναι τέλος. Γίνεται πέρασμα στὴν αἰώνια ζωή.

Ἡ μεγαλύτερη τραγωδία δὲν εἶναι νὰ πεθάνει κάποιος σωματικά. Ἡ μεγαλύτερη τραγωδία εἶναι νὰ πεθάνει ἡ ψυχὴ πρὶν ἀκόμη φύγει τὸ σώμα ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦτο. Καὶ ἡ μεγαλύτερη νίκη δὲν εἶναι νὰ παρατείνει κανείς λίγα χρόνια τὴ βιολογικὴ του ζωή, ἀλλὰ νὰ ἐνωθεῖ μὲ τὸν Χριστό, ποὺ εἶναι ἡ ἀτελεύτητη Ζωή.

Γι’ αὐτὸ ἀς προσέξουμε μήπως κάποτε γράψουμε κι ἐμεῖς, ὄχι σὲ κάποιον τοῖχο, ἀλλὰ μέσα στὴν ψυχὴ μας, αὐτὴ τὴν τραγικὴ φράση: «Ὑπάρχει ζωὴ πρὶν τὸν θάνατο;»

Γιατί ὅποιος βρῆκε τὸν Χριστό, βρῆκε τὴ Ζωή. Καὶ ὅποιος ἔχασε τὸν Χριστό, ἀκόμη κι ἂν ὁ κόσμος ὁλόκληρος τὸν χειροκροτεῖ, μέσα του παραμένει νεκρός.

#filoiesfigmenou #Ορθοδοξία #Χριστός #Ανάσταση #Ζωή #Μετάνοια #ΠνευματικήΖωή #ΆγιοιΠατέρες #Εκκλησία #Πίστη #Orthodox #JesusChrist #Resurrection #EternalLife #Orthodoxy #Repentance #ChristianLife