Μνήμη Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου

Μνήμη Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου

«Ἀσθενούντων ἰατρός· τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

Η Εκκλησία του Χριστού σήμερα πανηγυρίζει με κατάνυξη και πνευματική αγαλλίαση την ιερά μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, του λαοφιλούς και θαυματουργού Αγίου, ο οποίος εδόξασε τον Θεό με το μαρτύριό του και εδοξάσθη από τον Θεό με την άφθαρτη χάρη των θαυμάτων. Ο ορθόδοξος λαός μας αγάπησε ιδιαίτερα τον Άγιο Γεώργιο, διότι αισθάνθηκε μέσα στους αιώνες την παρηγορία της παρουσίας του, την προστασία του στους κινδύνους και την θεραπευτική χάρη που αναβλύζει από τις πρεσβείες του.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Εκκλησία τον ονομάζει «ασθενούντων ιατρόν». Μέσα σε αυτή τη σύντομη φράση κρύβεται ολόκληρη η εμπειρία της Εκκλησίας. Ο Θεός παραχώρησε στους Αγίους Του την χάρη να ανακουφίζουν τον πόνο του ανθρώπου, όχι μόνο τον σωματικό αλλά και τον πνευματικό. Από την ημέρα που μεταφέρθηκε το ιερό λείψανο του Αγίου στη Λύδδα της Παλαιστίνης, αμέτρητα θαύματα έγιναν σε όσους έτρεξαν με πίστη κοντά του. Και έως σήμερα οι πιστοί προστρέχουν στον Άγιο Γεώργιο ζητώντας ίαση, παρηγορία, ενίσχυση και ελπίδα.

Η ασθένεια όμως δεν είναι ένα απλό βιολογικό γεγονός. Είναι καρπός της πτώσεως του ανθρώπου. Από την στιγμή που ο Αδάμ απομακρύνθηκε από τον Θεό, εισήλθαν στον κόσμο η φθορά και ο θάνατος. Η φθορά συνοδεύει τον άνθρωπο από την πρώτη στιγμή της υπάρξεώς του. Από την ώρα που σχηματίζεται η ανθρώπινη ζωή, αρχίζει συγχρόνως και η πορεία προς την φθορά. Η Αγία Γραφή μας δείχνει πως ακόμη και οι μακρόβιοι άνθρωποι της Παλαιάς Διαθήκης υπέκειντο τελικά στον νόμο της φθοράς. Ο Δαβίδ λέγει ότι «αἱ ἡμέραι τῶν ἐτῶν ἡμῶν ἐν αὐτοῖς ἑβδομήκοντα ἔτη, ἐὰν δὲ ἐν δυναστείαις ὀγδοήκοντα, καὶ τὸ πλεῖον αὐτῶν κόπος καὶ πόνος». Ολόκληρη η παρούσα ζωή φέρει τα σημάδια της φθοράς.

Και όμως, μέσα σε αυτή την τραγικότητα της ανθρωπίνης καταστάσεως, ο Θεός δεν εγκατέλειψε το πλάσμα Του. Παραχωρεί την χάρη Του, ώστε να ανακουφίζεται ο άνθρωπος από τον πόνο και να φωτίζεται μέσα στις δοκιμασίες του. Η ασθένεια πολλές φορές γίνεται αφορμή μετανοίας, ταπεινώσεως και επιστροφής στον Θεό. Γι’ αυτό και οι Άγιοι δεν αντιμετώπιζαν ποτέ την υγεία μόνο βιολογικά, αλλά ως ψυχοσωματική κατάσταση.

Η Αγία Γραφή εξυψώνει την αξία της υγείας λέγοντας ότι είναι καλύτερος ο φτωχός που έχει υγεία παρά ο πλούσιος που βασανίζεται από ασθένειες. «Ὑγιεία καὶ εὐεξία βέλτιον παντὸς χρυσίου». Όμως ο άνθρωπος συχνά φροντίζει μόνο για το σώμα και λησμονεί την ψυχή του. Και όμως, η ψυχή και το σώμα είναι αχώριστα. Όταν ασθενεί η ψυχή, ασθενεί και το σώμα. Και όταν το σώμα βασανίζεται, επηρεάζεται και η ψυχή.

Η σύγχρονη ιατρική ακόμη αναγνωρίζει αυτή την αλήθεια, ότι δεν υπάρχει λειτουργία του σώματος που να μην επηρεάζεται από την ψυχική κατάσταση του ανθρώπου. Οι Άγιοι Πατέρες το εγνώριζαν αιώνες πριν. Γι’ αυτό και η Εκκλησία ψάλλει: «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή». Η αμαρτία, η ταραχή, η εσωτερική σύγχυση και τα πάθη δημιουργούν βαθιά δυσαρμονία μέσα στον άνθρωπο.

Η Αγία Γραφή αποκαλύπτει και συγκεκριμένες αιτίες που διαταράσσουν την ψυχοσωματική υγεία. Η λύπη χωρίς μέτρο, η ζηλοτυπία, ο θυμός και η αγωνιώδης μέριμνα φθείρουν τον άνθρωπο. «Πολλούς γὰρ ἀπώλεσεν ἡ λύπη». Η υπερβολική θλίψη καταστρέφει την ψυχή και εξαντλεί το σώμα. Η ζηλοτυπία δηλητηριάζει την καρδιά. Ο θυμός σκοτίζει τον νου και οδηγεί ακόμη και σε εγκλήματα. Η αγωνιώδης μέριμνα αφαιρεί από τον άνθρωπο την ειρήνη και την εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού.

Ο άνθρωπος που ζηλεύει δεν μπορεί να χαρεί την ευλογία του άλλου. Ο άνθρωπος που θυμώνει γίνεται δούλος των παθών του. Και ο άνθρωπος που ζει συνεχώς μέσα στην αγωνία χάνει την ειρήνη του Χριστού. Όλα αυτά δημιουργούν εσωτερική διάσπαση και ανοίγουν τον δρόμο στην ασθένεια. Η Αγία Γραφή το διατυπώνει με φοβερή σαφήνεια: «Ὁ ἁμαρτάνων ἔναντι τοῦ ποιήσαντος αὐτὸν ἐμπέσοι εἰς χεῖρας ἰατροῦ».

Η Εκκλησία όμως δεν αφήνει τον άνθρωπο στην απόγνωση. Του δείχνει τον δρόμο της θεραπείας. Πρώτα από όλα την προσευχή. Ο άνθρωπος οφείλει να προστρέχει στον Θεό τόσο στην υγεία όσο και στην ασθένεια. Να ζητά όχι μόνο την σωματική αλλά και την πνευματική του θεραπεία. Να μάθει να προσεύχεται και για τους άλλους. Όταν ακούει ένα ασθενοφόρο να περνά, όταν βλέπει έναν άρρωστο, όταν μαθαίνει τον πόνο κάποιου ανθρώπου, να λέγει από καρδιάς: «Κύριε, ελέησε και θεράπευσε τον δούλο Σου». Η προσευχή που γίνεται με αγάπη ποτέ δεν χάνεται ενώπιον του Θεού.

Έπειτα χρειάζεται πίστη. Αυτή η απλή φράση του λαού μας «Έχει ο Θεός» κρύβει βαθιά θεολογία. Ο πιστός άνθρωπος δεν παραδίδεται στην απελπισία. Γνωρίζει ότι ακόμη και όταν όλα φαίνονται αδιέξοδα, η πρόνοια του Θεού εργάζεται μυστικά. Η πίστη διαλύει την μέριμνα και γαληνεύει την καρδιά.

Ακόμη, χρειάζεται αγάπη. Η αγάπη θεραπεύει την ζήλια και τον θυμό. Ο άνθρωπος που αγαπά δεν βασανίζεται από την επιτυχία του άλλου, αλλά χαίρεται μαζί του. Δεν πολεμά τον πλησίον του, αλλά τον βλέπει ως αδελφό. Η αγάπη επαναφέρει την ειρήνη ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα.

Και τέλος, η Εκκλησία τιμά και τον ιατρό. Ο Θεός είναι Εκείνος που έδωσε την γνώση της ιατρικής και τα φάρμακα προς ανακούφιση του ανθρώπου. Γι’ αυτό η Αγία Γραφή λέγει: «Τίμα ἰατρὸν πρὸς τὰς χρείας σου». Δεν είναι ευσέβεια να απορρίπτει κανείς τον γιατρό στο όνομα της πίστεως. Ο αληθινά πιστός άνθρωπος και προσεύχεται και προσφεύγει στον ιατρό. Ο γιατρός νοσηλεύει, αλλά ο Θεός θεραπεύει. Ιδιαιτέρως δε ο ευσεβής γιατρός γίνεται πραγματικό όργανο της θείας αγάπης προς τον πάσχοντα άνθρωπο.

Η ασθένεια είναι διαταραχή της θείας τάξεως. Η θεραπεία είναι αποκατάσταση της ειρήνης του ανθρώπου με τον Θεό, με την ψυχή του και με το σώμα του. Οι Άγιοι του Θεού, και ιδιαίτερα ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος, μας δείχνουν αυτόν τον δρόμο της πίστεως, της υπομονής και της θεραπείας.

Ας προστρέξουμε λοιπόν με ταπείνωση στον Άγιο και ας φωνάξουμε από τα βάθη της καρδιάς μας:

«Ἀσθενούντων ἰατρός· τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν».