Ἁμαρτίαι ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἁμαρτίαι ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Α) Ὄνομα. Πᾶσα ἁμαρτία καθ’ ἑαυτὴν εἶναι ἁμαρτία ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀντιβαίνει πρὸς τὴν ἰδιότητα τῆς ἁγιότητος, ἄρα ἀντιτίθεται πρὸς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὅπερ εἶναι ὁ τῆς ἁγιότητος αἴτιος. Ἐν τούτοις ὑιοθετήθη τὸ ὄνομα δι’ ὡρισμένων κύκλων ἁμαρτιῶν. Ὁ Σωτὴρ ποιεῖται ὁ ἴδιος μίαν τοιαύτην διάκρισιν ἐνθά λέγει «Πᾶσα ἁμαρτία καὶ βλασφημία ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις ἡ δὲ τοῦ Πνεύματος βλασφημία οὐκ ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις. Καὶ ὃς ἐὰν εἴπῃ λόγον κατὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἀφεθήσεται αὐτῷ ὃς δ’ ἂν εἴπῃ κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, οὐκ ἀφεθήσεται αὐτῷ οὔτε ἐν τούτῳ τῷ αἰῶνι οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι» (Ματθ. ΙΒ. 31–32, Μάρκ. Γ. 28–30, Λουκ. ΙΒ. 10).

Οἱ φαρισαῖοι δὲν ἠδύναντο νὰ ἀρνηθῶσι τὰ θαύματα, ἅτινα ἐνήργει ὁ Ἰησοῦς. Καταγγέλλουσιν ὅμως αὐτὸν ὅτι «ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια» (Ματθ. Θ. 34, ΙΒ. 24, Μάρκ. Γ. 22, Λουκ. ΙΑ. 15). Ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς ὅλα τὰ σημεῖα, δι’ ὧν ὤφειλον νὰ ἀναγνωρίσωσιν ἐν τῷ προσώπῳ Αὐτοῦ τὸν Μεσσίαν (Λουκ. Δ. 18–19, 21, Ματθ. ΙΑ. 1–11, Λουκ. Ζ. 18–35). Οὗτοι ἐμμένουν παρὰ ταῦτα καὶ κατηγοροῦσιν Αὐτὸν ὅτι «ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια». Τὴν κατηγορίαν αὐτὴν ὁ Κύριος χαρακτηρίζει ὡς ἁμαρτίαν κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου. Ἀποβλέπει δὲ, ἵνα κάμῃ αὐτὸν τὸν χαρακτηρισμὸν, εἰς τὴν πρόθεσιν τούτων καὶ τὴν εὐσυνείδητον διαστροφὴν τῶν πραγμάτων καὶ τῆς ἀληθείας (Ματθ. ΙΒ. 25–32, Μάρκ. Γ. 23–30, Λουκ. ΙΑ. 16–22). Ἐν τοῖς θαύμασιν αὐτοῦ κατεφάνη καὶ κατεδείχθη ἡ παρουσία καὶ δύναμις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οὗ μὴν καὶ ὑπ’ Αὐτοῦ ἐπεδείχθη (Ματθ. ΙΒ. 22–37). Ἀνεσκεύασε πειστικώτατα τὴν κατηγορίαν, ὅτι «ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει δαιμόνια», καὶ κατήγγειλε τὴν πώρωσιν τῶν κατηγόρων τοῦ φαρισαίων ἐθελοτυφλούντων καὶ ἀπεκάλυψε τὴν πρόθεσιν καὶ ἐνσυνείδητον ἐκείνων ἐνέργειαν.

Ἐν τῇ περιπτώσει δὲ ταύτῃ εὗρεν ὁ Ἰησοῦς τὴν εὐκαιρίαν νὰ κάμῃ μίαν σαφῆ, καθὼς σαφὴς ὑπῆρξε πάντοτε ἐν τῇ διδασκαλίᾳ του, διάκρισιν περὶ τῶν ἁμαρτιῶν, αἱ ὁποῖαι ἐνεργοῦνται ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὰς ὁποίας χαρακτηρίζει ὡς θανασίμους.

Λίαν χαρακτηριστικὴ καὶ διευκρινιστικὴ εἶναι ἡ φράσις τοῦ Κυρίου «Καὶ μακάριος, ὃς ἐὰν μὴ σκανδαλισθῇ ἐν ἐμοί» (Ματθ. ΙΑ. 6), ἣν ἐπηγάγετο, ἀφοῦ ἀνήγαγε ἀπεριφράστως εἰς τὸν ἑαυτόν του τὸ κλασσικὸν περὶ τῆς Μεσσιανικῆς ἰδιότητός Του καὶ τοῦ ἔργου Του ὡς Μεσσίου χωρίον τοῦ Ἡσαΐου ΕΑ. 1–2, ὅταν ὡμίλει ἐν τῇ συναγωγῇ τῆς ἰδιαιτέρας του πατρίδος Ναζαρέτ (Λουκ. Δ. 18–19, 21) καὶ ἀνέλυσε ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς ἐρωτήσεως τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ ἐν τῇ φυλακῇ ὄντος διὰ τῶν μαθητῶν του πρὸς αὐτούς (Ματθ. ΙΑ. 1–11, Λουκ. Ζ. 18–28).

Οἱ φαρισαῖοι ἀποδίδοντες τὰ θαύματα τοῦ Ἰησοῦ, τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, οὐχὶ εἰς τὴν ἐνέργειαν καὶ δύναμιν τοῦ Ἁγ. Πνεύματος, ἀλλὰ εἰς τὴν ἐξουσίαν τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων, ἁμαρτάνουσιν ἁμαρτίαν κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, λελογισμένως καὶ ἐσκεμμένως καὶ ἐνσυνειδήτως.

Β) Σημασία καὶ οὐσία. Δὲν εἶναι ἄνευ λόγου ἡ διάκρισις αὕτη τῶν ἁμαρτιῶν κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου. Ἡ ἁμαρτία κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου εἶναι ἄρνησις δημοσία τῆς ἀποκαλύψεως τῆς Χάριτος Αὐτοῦ καὶ ἐνεργείας ἐντός καὶ ἐκτὸς τοῦ ἀνθρώπου, μᾶλλον δὲ εἴπειν ἡ συνειδητὴ καὶ σκληροτράχηλος περιφρονητικὴ στάσις ἐναντί τῆς Χάριτος καὶ τῶν Δωρεῶν Αὐτοῦ, ἡ συνειδητὴ ἀπόκρουσις ταύτης καὶ τούτων. Ἐπειδὴ δὲ ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐν τῇ ψυχῇ τοῦ ἀνθρώπου, ἐκδηλοῦται ἐν ταῖς τρισὶ θείαις ἀρεταῖς, τῆς πίστεως, τῆς ἐλπίδος καὶ τῆς ἀγάπης, «ἡ ἀγάπη ἐκκέχυται», γράφει ὁ Ἅγ. Ἀπόστολος Παῦλος ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν (Ῥωμ. Ε΄ 5, Πράξ. Ἀποστ. Ι. 45), αἱ ἁμαρτίαι κατ’ αὐτοῦ σχηματίζουσι πνεῦμα ἀντιθέσεως πρὸς αὐτὰς κατ’ εὐθεῖαν, ἀληθῆ ἀντινομίαν. Εἰς τὴν οὐσίαν τῆς ἁμαρτίας κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου ἀναφέρεται ἄνευ ἄλλου ὁ Προφήτης Ἡσαΐας, ὅταν λέγῃ «Ἀνακεκαλυμμένα ταῦτα ἐστὶν ἐν τοῖς ὠσὶ Κυρίου, ὅτι οὐκ ἀφεθήσεται ὑμῖν ἡ ἁμαρτία αὕτη, ἕως ἂν ἀποθάνητε, εἶπε Κύριος, Κύριος τῶν δυνάμεων» (Ἡσ. ΚΒ. 14).

Ἡ ἁμαρτία κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου εἶναι ἁμαρτία πρὸς θάνατον. Ὑποστηρίζων δὲ ὁ Ἅγ. Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης τὰ ὑπὸ τοῦ Ἡσαΐου, ὡς ἄνω σαφῶς εἰρημένα, «ἔστι», λέγει, «ἁμαρτία πρὸς θάνατον» (Α΄ Ἰω. Ε΄ 16). Ὁμοίως ἀποφαίνεται καὶ ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος, ἐνθὰ γράφει «Ἐκουσίως ἁμαρτανόντων ἡμῶν μετὰ τὸ λαβεῖν ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας, οὐκέτι περὶ ἁμαρτιῶν ἀπολείπεται θυσία, φοβερὰ δὲ τις ἐκδοχὴ κρίσεως καὶ πυρὸς ζῆλος ἐσθίειν μέλλοντος τοὺς ὑπεναντίους» (Ἑβρ. Ι΄ 26, ΣΤ΄ 4–6, πρβλ. Β΄ Πέτρ. Β΄ 20).

Ἁμαρτίας κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος θὰ ἠδύνατό τις νὰ ὀνομάσῃ τὰς ἀκολούθους·

α) τὴν ἄρνησιν καὶ καταφρόνησιν τῆς ἀγάπης, ὡς ἰδιότητος τοῦ Θεοῦ, ὁμοίως καὶ τῆς ἁγιότητος Αὐτοῦ

β) τὴν ἀμφιβολίαν εἰς τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

γ) τὴν ἀμφιβολίαν εἰς τὸ ἔργον τῆς λυτρώσεως καὶ σωτηρίας ἐν Χριστῷ

δ) τὴν ἀντιλογίαν κατὰ τῶν ἀληθειῶν τῆς θρησκείας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ

ε) τὸν φθόνον κατὰ τοῦ πλησίον διὰ τὴν Χάριν τοῦ Θεοῦ

στ) τὴν σκληροτράχηλον γνώμην, τὴν μέχρι πωρώσεως, τὴν ἀποκρούουσαν τὰς παρακινήσεις πρὸς μετάνοιαν καὶ σωτηρίαν

ζ) τὴν ἐμμονὴν ἐκ προθέσεως καὶ ἐνσυνειδήτως καὶ ἐκ κακῆς διαθέσεως, ἀσεβοῦς καὶ ἀπίστου, ἐν τῇ ἀμετανοησίᾳ μέχρι θανάτου.

Ὅλαι αἱ περιπτώσεις αὗται καὶ καταστάσεις συνιστῶσι τὸ περιεχόμενον τῆς ἁμαρτίας ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ δικαιολογοῦσι τὴν παντελῆ ἄρσιν τῆς Χάριτος Αὐτοῦ.

Γ) Ἡ δαιμονοπληξία – Ἡ μαντεία – Ἡ μαγεία.

Ἐφ’ ὅσον ἡ ἁμαρτία ἐναντίον τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου ἐπιμένει, εἰς τὸν τόπον δὲ τοῦ Θεοῦ τοποθετηθῇ ἕτερον πνεῦμα, πνεῦμα πονηρὸν καὶ μὴ καθαρόν, καὶ ὁ ἄνθρωπος παραδοθῇ εἰς αὐτό, ἡ ἁμαρτία κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου προσλαμβάνει τὴν μορφὴν τῆς δαιμονοπληξίας. Παράδειγμα δεινὸν πρόκειται τὸ τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς, ἀφ’ ἧς ὁ Κύριος «ἐξεβλήκει ἑπτὰ δαιμόνια». Ἡ Μαρία ἐμφανίζει παράδειγμα δαιμονοπληξίας, ἀλλὰ καὶ δυνατότητος σωτηρίας λίαν ἐνθαρρυντικόν (Μάρκ. ΙΣΤ΄ 9). Ὅμοιον παράδειγμα ἐμφανίζουσι τὴν δεινότητα καὶ τὸν τρόπον ἐνεργείας καὶ ἐργασίας τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων εἶναι καὶ τόδε. Τοῦτο τὸ προσφέρει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. «Ὅταν, λέγει, τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα ἐξέλθῃ ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου, διέρχεται δι’ ἀνύδρων τόπων ζητοῦν ἀνάπαυσιν καὶ οὐχ εὑρίσκει· τότε λέγει· Ἐπιστρέψω εἰς τὸν οἶκόν μου, ὅθεν ἐξῆλθον· καὶ ἐλθὸν εὑρίσκει σχολάζοντα, σεσαρωμένον καὶ κεκοσμημένον. Τότε πορεύεται καὶ παραλαμβάνει μεθ’ ἑαυτοῦ ἑπτὰ ἕτερα πνεύματα, πονηρότερα ἑαυτοῦ, καὶ εἰσελθόντα κατοικεῖ ἐκεῖ. Καὶ γίνεται τὰ ἔσχατα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χείρονα τῶν πρώτων. Οὕτως ἔσται καὶ τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ πονηρᾷ» (Ματθ. ΙΒ΄ 43–45). Ἀλλ’ ὁποίαν ἰσχὺν δὲν ἔσχεν ὁ διάβολος καὶ ἐπὶ τὸν Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην (Ἰω. ΣΤ΄ 70, ΙΓ΄ 2); Παραστατικὸς ἐν τῇ διηγήσει καὶ περιγραφῇ τῆς καταστάσεως δαιμονοπληξίας εἶναι ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης καὶ ἐν τῇ Α΄ ἐπιστολῇ του Γ΄ 8–10. Ἡ κατάστασις δαιμονοπληξίας δέεται ἐπιμόνου ἐργασίας χαρισματικῆς. Εἶναι ἐκ τῶν δυσκόλων ἐγχειρημάτων. Τὸ παράδειγμα τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς ἐνθαρρύνει, ὅσον ἀπελπίζει τὸ παράδειγμα τοῦ Ἰούδα τοῦ Ἰσκαριώτου. Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἐθεραπεύθη. Ὁμοίως ἐθεραπεύθη ἡ Μαρία ἡ ἐξ Αἰγύπτου, καὶ ἡ θυγάτηρ τῆς Χαναναίας (Ματθ. ΙΕ΄ 22).

Ὁ χαρακτὴρ τῆς ἁμαρτίας ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι τὸ μῖσος κατὰ τοῦ Θεοῦ. Ἐκδηλοῦται δὲ ὡς φθόνος καὶ μῖσος κατὰ τοῦ ἀγαθοῦ καὶ τοῦ καλού, ἐν τῇ συνειδητῇ χαρᾷ καὶ εὐχαριστήσει πρὸ τοῦ πονηροῦ, ἐν τῇ ἀτάκτῳ ἐπιθυμίᾳ τοῦ πλανωμένου καὶ ἄλλους ἀποπλανῶντος πρὸς διάπραξιν ἁμαρτίας καὶ ἀσεβείας κατὰ τοῦ Θεοῦ (Ἡσ. Ε΄ 20–24, Α΄ Ἰω. Γ΄ 12–15, Γεν. Δ΄ 3–5, ?. Εἰς τὸν κύκλον τοῦτον τῆς ἁμαρτίας κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀνήκουσι καὶ ἡ τέχνη τῆς μαντείας καὶ μαγείας μεθ’ ὅλων αὐτῆς τῶν συστημάτων.

Μαντεία. Εἶναι ἡ τέχνη, καθ’ ἣν τῇ βοηθείᾳ δαιμονικῶν δυνάμεων προσπαθεῖ τις νὰ γνωρίσῃ καὶ ἀποκαλύψῃ τὰ μυστήρια τοῦ μέλλοντος ἢ νὰ ἐνεργήσῃ θαύματα. Εἰς αὐτὴν ἀνήκουσιν οἱ μάντεις, οἱ νεκροδείκται, οἱ γητευταί, οἱ φυλακτήριοι, οἱ γόητες, οἱ φαρμακοί, οἱ ἐπαοιδοί, οἱ μάγοι. Τοιοῦτός τις μάγος ἀναφέρεται ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν Ἀποστόλων Σίμων ὁ μάγος (Η΄ 5–25), καὶ ὁ Ἐλύμας (ΙΓ΄ 6–12). Εἰς τοὺς μάγους καταλέγονται καὶ οἱ μαθηματικοὶ ἢ ἀστρομάντεις ὀνομαζόμενοι.

Οἱ μὲ τὴν μαντικὴν τέχνην ἀσχολούμενοι δουλεύουσιν εἰς τοὺς δαίμονας, εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου παραδεδομένοι εἰς αὐτούς. Ἀλλ’ ἐρωτᾷ ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος· Τίς γὰρ μετοχὴ δικαιοσύνη καὶ ἀνομίᾳ; Τίς δὲ κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος; Τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἢ τίς μερὶς πιστῷ μετὰ ἀπίστου; (Β΄ Κορινθ. ΣΤ΄ 14–15);

Μαγεία. Εἶναι ἡ πίστις ὅτι ὡρισμένα πρόσωπα, συνήθως γυναῖκες, συνεπεία ἑνὸς συνδέσμου μετὰ πνευματικῶν δυνάμεων, ἃς διαθέτουσι κατὰ βούλησιν, δύνανται νὰ ἐνεργήσωσι πράξεις ἐπ’ ὠφελείᾳ καὶ κυρίως ἐπὶ ζημίᾳ ἄλλων προσώπων.

Ἡ γνώμη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἐκπεφρασμένη καὶ διατετυπωμένη ἐν τῷ ΞΑ΄ Κανόνι τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Τὰ δὲ εἴδη τῆς μαντικῆς καὶ μαγικῆς τέχνης ἐλέγχονται ἐκεῖ καὶ ἐν ταῖς ὑποσημειώσεσι τῶν ἐρμηνευτῶν καὶ σχολιαστῶν τοῦ Κανόνος τούτου.

Εκεί που το φως φανερώνεται καθαρά, η καρδιά καλείται να διαλέξει· ή θα ταπεινωθεί για να σωθεί ή θα σκληρυνθεί και θα χαθεί.

Κύριε Ιησοῦ Χριστέ, Φῶς τῆς ἀληθείας, φύλαξον τὴν καρδίαν μου ἀπὸ πώρωσιν καὶ σκληρότητα. Μὴ μ’ ἀφήσῃς νὰ σκοτίζω τὸ φῶς Σου οὔτε νὰ ἀπορρίπτω τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δίδαξέ με μετάνοιαν ἀληθινήν, ταπείνωσιν βαθεῖαν καὶ διάκρισιν καθαράν, ἵνα γνωρίζω τὴν ἀλήθειαν καὶ τὴν ἀκολουθῶ.

Ἐλέησόν με, Κύριε, καὶ μὴ με παραδώσῃς εἰς τὴν σκληροκαρδίαν μου, ἀλλὰ φώτισον με νὰ ἀγαπῶ τὸ καλὸν καὶ νὰ μισῶ τὸ πονηρόν. Στήριξόν με ἐν τῇ χάριτί Σου καὶ ὁδήγησόν με εἰς σωτηρίαν. Ἀμήν.

#filoiesfigmenou #Ορθοδοξία #ΟρθόδοξηΠίστη #ΆγιοΠνεύμα #Αμαρτία #Μετάνοια #Σωτηρία #ΧάριςΘεού #ΠνευματικήΖωή #Νήψις #ΚατάΝοῦνΠροσευχή #ΠνευματικόςΑγώνας #ΠατερικήΔιδασκαλία #ΆγιοιΠατέρες #Εκκλησία #Αλήθεια #ΦωςΧριστού #Ταπείνωση #ΚαρδιακήΠροσευχή #Αγιασμός #Ευαγγέλιο #ΘείαΧάρις #ΠνευματικήΕγρήγορση #ΑμαρτίαΠροςΘάνατον #Διάκριση #ΑσκητικήΖωή