Η Ντροπή που Ξυπνά την Ψυχή

Η Ντροπή που Ξυπνά την Ψυχή

Η Ντροπή που Ξυπνά την Ψυχή

Η παράδοση της Εκκλησίας διαφυλάσσει πλήθος διηγήσεων από το Μέγα Γεροντικόν, όπου η θεία πρόνοια αποκαλύπτει στον άνθρωπο την αλήθεια της πνευματικής του καταστάσεως. Σε αυτές τις διηγήσεις φαίνεται καθαρά ότι η επιθυμία για σωτηρία δεν αρκεί από μόνη της, εάν δεν συνοδεύεται από αγώνα, μετάνοια και πνευματική εγρήγορση. Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, «αρχή μετανοίας η αίσθησις της πτώσεως», δηλαδή η στιγμή που ο άνθρωπος βλέπει καθαρά το σφάλμα του γίνεται η απαρχή της σωτηρίας.

Ένας γέροντας διηγήθηκε κάποτε ότι υπήρχε ένας αδελφός ο οποίος επιθυμούσε να φύγει από τον κόσμο για να γίνει μοναχός. Η ίδια του η μητέρα όμως τον εμπόδιζε, γιατί δεν ήθελε να τον αποχωριστεί. Εκείνος όμως δεν εγκατέλειπε την απόφασή του και έλεγε συνεχώς με ζήλο ότι θέλει να σώσει την ψυχή του. Παρά τις προσπάθειες της μητέρας του να τον συγκρατήσει, τελικά δεν κατόρθωσε να τον μεταπείσει και υποχώρησε μπροστά στην επιθυμία του.

Ο νέος έφυγε λοιπόν και έγινε μοναχός. Όμως αντί να ζήσει με προσοχή και πνευματικό αγώνα, άφησε τη ζωή του να κυλήσει μέσα στην αμέλεια. Τα χρόνια περνούσαν χωρίς μετάνοια και χωρίς προκοπή στην αρετή.

Κάποτε πέθανε η μητέρα του. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα συνέβη να αρρωστήσει και ο ίδιος βαριά. Κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του έπεσε σε έκσταση και αρπάχθηκε μπροστά στο φοβερό θέαμα της κρίσεως. Εκεί, μέσα σε εκείνη την τρομερή εμπειρία, είδε τη μητέρα του ανάμεσα στους καταδικασμένους.

Μόλις εκείνη τον είδε, έμεινε κατάπληκτη και του είπε με πόνο. Τι συμβαίνει παιδί μου; Και εσύ καταδικάστηκες να έρθεις στον τόπο αυτό; Και πού πήγαν εκείνα τα λόγια που έλεγες; Θέλω να σώσω την ψυχή μου.

Τα λόγια αυτά τον κατέβαλαν βαθιά. Ντροπιάστηκε και στεκόταν γεμάτος θλίψη, χωρίς να μπορεί να δώσει καμία απάντηση. Η συνείδησή του είχε ξυπνήσει μπροστά στην αλήθεια που τόσα χρόνια αγνοούσε.

Ο φιλάνθρωπος Θεός όμως, μέσα στο άπειρο έλεός Του, οικονομεί πολλές φορές τέτοιες παιδαγωγικές επισκέψεις για να επαναφέρει τον άνθρωπο στην οδό της σωτηρίας. Μετά από αυτό το όραμα ο μοναχός ανάρρωσε από την ασθένεια. Κατάλαβε ότι το γεγονός αυτό ήταν θεία επίσκεψη και ευκαιρία μετανοίας.

Από τότε άλλαξε ολοκληρωτικά τη ζωή του. Έγινε έγκλειστος και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη σωτηρία της ψυχής του. Μετανοούσε βαθιά και έκλαιγε συνεχώς για την αμέλεια των προηγούμενων χρόνων. Τόσο μεγάλη ήταν η κατάνυξη και ο πόνος της καρδιάς του, ώστε πολλοί από τους αδελφούς τον παρακαλούσαν να συγκρατήσει λίγο τον εαυτό του μήπως και πάθει κάποια βλάβη από το υπερβολικό κλάμα.

Εκείνος όμως δεν παρηγοριόταν με τίποτε και απαντούσε με λόγια που φανέρωναν το βάθος της μετανοίας του. Εάν δεν μπόρεσα να αντέξω τον εξευτελισμό από τη μητέρα μου, πώς θα μπορέσω να σηκώσω κατά την ημέρα της κρίσεως την αισχύνη μπροστά στον Χριστό και τους αγίους αγγέλους;

Η διήγηση αυτή από το Μέγα Γεροντικόν φανερώνει με τρόπο συγκλονιστικό ότι η μοναχική κλήση, όπως και κάθε χριστιανική ζωή, δεν είναι λόγια αλλά αγώνας. Η αρχική επιθυμία δεν σώζει τον άνθρωπο εάν δεν ακολουθηθεί από μετάνοια, ταπείνωση και πνευματική προσοχή. Όμως ακόμη και όταν ο άνθρωπος πέσει στην αμέλεια, η φιλανθρωπία του Θεού ανοίγει πάντοτε δρόμο επιστροφής, ώστε η ντροπή να γίνει μετάνοια και η μετάνοια να γίνει σωτηρία.

Το παράδειγμα αυτό καλεί κάθε ψυχή σε εγρήγορση, γιατί ο άνθρωπος δεν θα κριθεί από τα λόγια που είπε αλλά από τη ζωή που έζησε. Όπως λέει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον. «Ου πας ο λέγων μοι Κύριε Κύριε εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ’ ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς».

Η αληθινή σωτηρία γεννιέται όταν η καρδιά του ανθρώπου ταπεινωθεί, θυμηθεί τον Θεό και επιστρέψει σε Αυτόν με δάκρυα και μετάνοια.

Όταν η ψυχή ξυπνήσει, ακόμη και η ντροπή γίνεται δρόμος προς το φως.

#μετάνοια #πνευματικήζωή #ορθοδοξία #πατερικήδιδασκαλία #φιλοθεΐα #orthodoxfaith #repentance #spirituallife #desertfathers #filoiesfigmenou

Η παράδοση της Εκκλησίας διαφυλάσσει πλήθος διηγήσεων από το Μέγα Γεροντικόν, όπου η θεία πρόνοια αποκαλύπτει στον άνθρωπο την αλήθεια της πνευματικής του καταστάσεως. Σε αυτές τις διηγήσεις φαίνεται καθαρά ότι η επιθυμία για σωτηρία δεν αρκεί από μόνη της, εάν δεν συνοδεύεται από αγώνα, μετάνοια και πνευματική εγρήγορση. Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, «αρχή μετανοίας η αίσθησις της πτώσεως», δηλαδή η στιγμή που ο άνθρωπος βλέπει καθαρά το σφάλμα του γίνεται η απαρχή της σωτηρίας.

Ένας γέροντας διηγήθηκε κάποτε ότι υπήρχε ένας αδελφός ο οποίος επιθυμούσε να φύγει από τον κόσμο για να γίνει μοναχός. Η ίδια του η μητέρα όμως τον εμπόδιζε, γιατί δεν ήθελε να τον αποχωριστεί. Εκείνος όμως δεν εγκατέλειπε την απόφασή του και έλεγε συνεχώς με ζήλο ότι θέλει να σώσει την ψυχή του. Παρά τις προσπάθειες της μητέρας του να τον συγκρατήσει, τελικά δεν κατόρθωσε να τον μεταπείσει και υποχώρησε μπροστά στην επιθυμία του.

Ο νέος έφυγε λοιπόν και έγινε μοναχός. Όμως αντί να ζήσει με προσοχή και πνευματικό αγώνα, άφησε τη ζωή του να κυλήσει μέσα στην αμέλεια. Τα χρόνια περνούσαν χωρίς μετάνοια και χωρίς προκοπή στην αρετή.

Κάποτε πέθανε η μητέρα του. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα συνέβη να αρρωστήσει και ο ίδιος βαριά. Κατά τη διάρκεια της ασθένειάς του έπεσε σε έκσταση και αρπάχθηκε μπροστά στο φοβερό θέαμα της κρίσεως. Εκεί, μέσα σε εκείνη την τρομερή εμπειρία, είδε τη μητέρα του ανάμεσα στους καταδικασμένους.

Μόλις εκείνη τον είδε, έμεινε κατάπληκτη και του είπε με πόνο. Τι συμβαίνει παιδί μου; Και εσύ καταδικάστηκες να έρθεις στον τόπο αυτό; Και πού πήγαν εκείνα τα λόγια που έλεγες; Θέλω να σώσω την ψυχή μου.

Τα λόγια αυτά τον κατέβαλαν βαθιά. Ντροπιάστηκε και στεκόταν γεμάτος θλίψη, χωρίς να μπορεί να δώσει καμία απάντηση. Η συνείδησή του είχε ξυπνήσει μπροστά στην αλήθεια που τόσα χρόνια αγνοούσε.

Ο φιλάνθρωπος Θεός όμως, μέσα στο άπειρο έλεός Του, οικονομεί πολλές φορές τέτοιες παιδαγωγικές επισκέψεις για να επαναφέρει τον άνθρωπο στην οδό της σωτηρίας. Μετά από αυτό το όραμα ο μοναχός ανάρρωσε από την ασθένεια. Κατάλαβε ότι το γεγονός αυτό ήταν θεία επίσκεψη και ευκαιρία μετανοίας.

Από τότε άλλαξε ολοκληρωτικά τη ζωή του. Έγινε έγκλειστος και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη σωτηρία της ψυχής του. Μετανοούσε βαθιά και έκλαιγε συνεχώς για την αμέλεια των προηγούμενων χρόνων. Τόσο μεγάλη ήταν η κατάνυξη και ο πόνος της καρδιάς του, ώστε πολλοί από τους αδελφούς τον παρακαλούσαν να συγκρατήσει λίγο τον εαυτό του μήπως και πάθει κάποια βλάβη από το υπερβολικό κλάμα.

Εκείνος όμως δεν παρηγοριόταν με τίποτε και απαντούσε με λόγια που φανέρωναν το βάθος της μετανοίας του. Εάν δεν μπόρεσα να αντέξω τον εξευτελισμό από τη μητέρα μου, πώς θα μπορέσω να σηκώσω κατά την ημέρα της κρίσεως την αισχύνη μπροστά στον Χριστό και τους αγίους αγγέλους;

Η διήγηση αυτή από το Μέγα Γεροντικόν φανερώνει με τρόπο συγκλονιστικό ότι η μοναχική κλήση, όπως και κάθε χριστιανική ζωή, δεν είναι λόγια αλλά αγώνας. Η αρχική επιθυμία δεν σώζει τον άνθρωπο εάν δεν ακολουθηθεί από μετάνοια, ταπείνωση και πνευματική προσοχή. Όμως ακόμη και όταν ο άνθρωπος πέσει στην αμέλεια, η φιλανθρωπία του Θεού ανοίγει πάντοτε δρόμο επιστροφής, ώστε η ντροπή να γίνει μετάνοια και η μετάνοια να γίνει σωτηρία.

Το παράδειγμα αυτό καλεί κάθε ψυχή σε εγρήγορση, γιατί ο άνθρωπος δεν θα κριθεί από τα λόγια που είπε αλλά από τη ζωή που έζησε. Όπως λέει ο Κύριος στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον. «Ου πας ο λέγων μοι Κύριε Κύριε εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλ’ ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς».

Η αληθινή σωτηρία γεννιέται όταν η καρδιά του ανθρώπου ταπεινωθεί, θυμηθεί τον Θεό και επιστρέψει σε Αυτόν με δάκρυα και μετάνοια.

Όταν η ψυχή ξυπνήσει, ακόμη και η ντροπή γίνεται δρόμος προς το φως.

#μετάνοια #πνευματικήζωή #ορθοδοξία #πατερικήδιδασκαλία #φιλοθεΐα #orthodoxfaith #repentance #spirituallife #desertfathers #filoiesfigmenou