Ο Σταυρός που σβήνει τη ντροπή και ανοίγει τον δρόμο της επιστροφής

Ο Σταυρός που σβήνει τη ντροπή και ανοίγει τον δρόμο της επιστροφής

«Όπου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις.» Απόστολος Παύλος προς Ρωμαίους

Υπάρχουν ώρες στη ζωή του ανθρώπου όπου η μνήμη επιστρέφει βαριά και ο νους στέκεται μπροστά στο παρελθόν με πόνο. Στιγμές, αποφάσεις, πληγές και πτώσεις που έγιναν σε καιρούς σκοτεινούς αφήνουν σημάδια στην καρδιά. Ακόμη και όταν ο άνθρωπος επιστρέψει στον Θεό, ακόμη και όταν αγωνιστεί ξανά στην πίστη και την προσευχή, η ντροπή μπορεί να στέκεται σιωπηλά στο βάθος της ψυχής. Ο άνθρωπος λέει με τα χείλη ότι πιστεύει στη συγχώρηση του Θεού, όμως βαθιά μέσα του αναρωτιέται αν πράγματι ο Θεός τον βλέπει όπως πριν. Η καρδιά του διψά να ακούσει καθαρά εκείνο το απλό και παρηγορητικό μήνυμα. Σε συγχωρώ. Σε αγαπώ.

Η αλήθεια του Ευαγγελίου όμως φανερώνει ότι αυτά τα λόγια έχουν ήδη ειπωθεί.

Στον Σταυρό του Χριστού ο Θεός δεν ψιθύρισε τη συγχώρηση κρυφά. Την φανέρωσε μπροστά σε όλη την κτίση. Όταν ο Κύριος Ιησούς Χριστός σήκωσε επάνω Του την αμαρτία του κόσμου και παρέδωσε τον εαυτό Του για τη σωτηρία των ανθρώπων, δεν θεράπευε μόνο το παρελθόν ενός ανθρώπου. Ανέλαβε ολόκληρο το βάρος της ανθρώπινης πτώσεως. Το τίμιο Αίμα Του έγινε λύτρωση και άφεση αμαρτιών, κατά τον πλούτο της θείας χάριτος. Αυτή η συγχώρηση δεν είναι εύθραυστη ούτε προσωρινή. Δεν εξαρτάται από το πόσο τέλεια υπήρξε η ανθρώπινη ζωή. Στηρίζεται στο έργο του Χριστού, το οποίο είναι τέλειο και αιώνιο.

Πολλοί άνθρωποι επιστρέφουν στον Θεό αλλά εξακολουθούν να στέκονται σαν να βρίσκονται έξω από την θύρα του πατρικού οίκου. Η ψυχή τους ελπίζει ότι ίσως κάποτε θα τους επιτραπεί να μπουν ξανά μέσα. Όμως το Ευαγγέλιο μαρτυρεί κάτι βαθύτερο. Με τον Σταυρό και την Ανάσταση ο Χριστός κατήργησε το τείχος που χώριζε τον άνθρωπο από τον Θεό. Άνοιξε την οδό της υιοθεσίας και της επιστροφής. Ο άνθρωπος δεν πλησιάζει πλέον τον Θεό με φόβο δούλου αλλά με παρρησία παιδιού.

Ο εχθρός της ψυχής προσπαθεί να σπείρει έναν ύπουλο λογισμό. Ίσως ο Θεός να σε συγχώρησε, λέγει, αλλά κατά βάθος θα είναι ακόμη απογοητευμένος από εσένα. Το ψεύδος αυτό καταρρίπτεται από το ίδιο το Ευαγγέλιο. Ο Θεός δεν βλέπει τα παιδιά Του μέσα από τις σκοτεινότερες στιγμές της ζωής τους. Τα βλέπει μέσα από τον Χριστό. Και ο Χριστός είναι η τελειότητα, η δικαιοσύνη και η πλήρης αποδοχή ενώπιον του Πατρός.

Η καρδιά του Θεού φανερώθηκε καθαρά μέσα στη ζωή του Χριστού. Εκείνοι που κουβαλούσαν την μεγαλύτερη ντροπή ήταν εκείνοι προς τους οποίους Εκείνος πλησίαζε με μεγαλύτερη ευσπλαχνία. Η γυναίκα που συνελήφθη σε μοιχεία δεν βρήκε καταδίκη αλλά έλεος. Ο άσωτος υιός δεν βρήκε απόρριψη αλλά αγκαλιά πατρική. Ο Πέτρος που αρνήθηκε τον Κύριο τρεις φορές δεν εγκαταλείφθηκε αλλά αποκαταστάθηκε και στάθηκε πάλι στήριγμα της Εκκλησίας. Αυτές οι διηγήσεις δεν είναι εξαιρέσεις. Είναι φανέρωση της ίδιας της καρδιάς του Θεού.

Η ντροπή προσπαθεί να πείσει τον άνθρωπο ότι η αποτυχία του είναι η δυνατότερη φωνή μέσα στην ύπαρξή του. Όμως ο Σταυρός υψώνει μία φωνή ισχυρότερη. Ο Χριστός δεν ανέβηκε στον Σταυρό από υποχρέωση αλλά από αγάπη. Γνώριζε όλη την ιστορία του ανθρώπου και παρ’ όλα αυτά διάλεξε να θυσιαστεί για τη σωτηρία του. Τίποτε στο παρελθόν του ανθρώπου δεν Τον αιφνιδίασε. Τίποτε δεν στάθηκε ικανό να ακυρώσει την αγάπη που αποφάσισε να προσφέρει.

Πολλές φορές ο άνθρωπος περιμένει μια ιδιαίτερη στιγμή όπου θα αισθανθεί ότι ο Θεός του λέει προσωπικά πως τον συγχωρεί. Όμως η Εκκλησία μαρτυρεί ότι ο Θεός το έχει ήδη πει με τον πιο καθαρό τρόπο. Ο Σταυρός είναι η διακήρυξη της συγχωρήσεως. Η Ανάσταση είναι η βεβαίωση της νίκης. Και το Άγιο Πνεύμα που κατοικεί στον πιστό είναι η διαρκής μαρτυρία ότι ο άνθρωπος ανήκει στον Θεό.

Αν η καρδιά σου γύρισε πάλι προς τον Θεό, αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι έργο της χάριτος Του. Η θεία αγαθότητα είναι εκείνη που οδηγεί τον άνθρωπο στη μετάνοια και τον σηκώνει από την πτώση. Η ίδια χάρη που σε έφερε πίσω είναι η χάρη που σε κρατά και σε οδηγεί.

Ο Θεός δεν κοιτά τον άνθρωπο μέσα από το σκοτάδι των παλαιών του χρόνων. Τον βλέπει μέσα από τη δικαιοσύνη του Χριστού. Εν Χριστώ ο άνθρωπος δεν είναι πλέον η πληγή του παρελθόντος του. Είναι παιδί αγαπημένο που ο Πατέρας δέχεται και αγκαλιάζει.

Και αν μπορούσε κανείς να ακούσει καθαρά τη φωνή του ουρανού, θα άκουγε το μήνυμα που έχει ήδη φανερωθεί επάνω στον Σταυρό του Χριστού.

Ο άνθρωπος συγχωρείται.

Ο άνθρωπος αγαπάται.

Και διά του Ιησού Χριστού γίνεται δεκτός μέσα στην παρουσία του Θεού.

Η συγχώρηση του Θεού δεν είναι απλώς παρηγοριά. Είναι η νέα αρχή της ζωής του ανθρώπου που επιστρέφει με μετάνοια και εμπιστοσύνη στον Πατέρα.

Σιωπηλά μπροστά στον Σταυρό ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι το παρελθόν δεν έχει τον τελευταίο λόγο. Τον τελευταίο λόγο τον έχει πάντοτε η αγάπη του Θεού.

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς και αξίωσον ημάς της χάριτός Σου.»

Σε κάθε ψυχή που παλεύει με το βάρος του παρελθόντος.