Η Μυστική Ευωδία της Ταπεινώσεως και η Χάρη του «Ήμαρτον»

Η Μυστική Ευωδία της Ταπεινώσεως και η Χάρη του «Ήμαρτον»

Υπάρχει μια αθέατη πτυχή στην αρετή της ταπεινώσεως, μια ιερή κρύπτη που δεν αποκαλύπτεται στους οφθαλμούς του κόσμου, κι όμως έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει την πνευματική ατμόσφαιρα γύρω από την ανθρώπινη ύπαρξη. Είναι εκείνη η λεπτή αύρα που, δίχως θόρυβο, καταλάμπει το σκοτάδι και γλυκαίνει την αγριότητα των καιρών, θυμίζοντάς μας τον λόγο του Αββά Ισαάκ του Σύρου: «Η ταπείνωση είναι στολή Θεότητος».

Ενθυμούμαι μια στιγμή πνευματικής δοκιμασίας, όταν ο λογισμός είχε βαρύνει επικίνδυνα από τον κάματο της ημέρας. Η ψυχή μου, εγκλωβισμένη σε έναν εσωτερικό γογγυσμό, επαναστατούσε ενάντια στις δυσκολίες, ενάντια στους συνανθρώπους, ακόμη και ενάντια στη σιωπή του Θεού. Στεκόμουν εκεί, με την καρδιά σφιγμένη σαν πέτρα και το βλέμμα σκληρό, όταν ένας ηλικιωμένος άνθρωπος πέρασε από μπροστά μου. Οι αδύναμες δυνάμεις του δεν αρκούσαν για να ανοίξει μια βαριά θύρα. Τον κοίταζα, μα η φιλαυτία μου ύψωνε τείχη, κάτι μέσα μου αντιστεκόταν στην απλή κίνηση της αγάπης.

Τότε, σαν αστραπή που διασχίζει τη νύχτα, ένας ταπεινός λογισμός επισκέφθηκε τον νου μου: «Αναλογίσου τη δική σου πνευματική πτωχεία. Ζητάς από τον Κύριο το άπειρο έλεός Του, κι εσύ αρνείσαι να προσφέρεις μια χείρα βοηθείας;». Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η εσωτερική ομολογία «Συγχώρεσέ με, Θεέ μου, για τη σκληρότητά μου» έγινε η σμίλη που έσπασε το κέλυφος του εγωισμού. 

Πλησίασα, άνοιξα τη θύρα, και το χαμόγελο του γέροντα έγινε ο καθρέφτης της θείας ευαρέσκειας. Ένιωσα να λούζομαι από ένα φως ανέσπερο, επιβεβαιώνοντας πως «ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν».

Δεν ήταν το έργο σπουδαίο, ούτε δαφνοστεφανώθηκε από τους ανθρώπους. Όμως, ο εσωτερικός καιρός άλλαξε άρδην. Η καρδιά μαλάκωσε, η βαριά σκιά υποχώρησε και το πρόσωπο απέκτησε τη γαλήνη της συμφιλίωσης. 

Κατάλαβα τότε πως δεν είναι οι μεγαλεπήβολες πράξεις που ελκύουν τη Χάρη, αλλά η ταπείνωση που ξεκλειδώνει τις πύλες του Ουρανού. Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, η ταπείνωση είναι η άβυσσος της ευτελείας που υψώνει τον άνθρωπο στον θρόνο της θείας αγάπης.

Έχω δει ψυχές να ομολογούν το σφάλμα τους ενώπιον των οικείων τους, χωρίς το προπέτασμα της δικαιολογίας. Άνθρωποι που λένε το «εγώ φταίω» και το εννοούν μέχρι τα μύχια της ύπαρξής τους. Την ώρα που τα μάτια τους βουρκώνουν, το πρόσωπό τους ακτινοβολεί· διότι τη στιγμή που ο άνθρωπος παύει να υπερασπίζεται το είδωλο του εαυτού του, αναλαμβάνει την υπεράσπισή του ο ίδιος ο Θεός.

Η ταπείνωση δεν υποβιβάζει τον άνθρωπο, δεν τον σμικρύνει. Αντιθέτως, τον καθιστά διάφανο. Και μέσα από αυτή τη θεοειδή διαφάνεια, κατορθώνει να διέρχεται το Φως του Χριστού.

 Ένας και μόνο ταπεινός λογισμός αρκεί για να ανακαινίσει όχι μόνο την καρδιά μας, αλλά και ολόκληρο τον κόσμο που μας περιβάλλει, καθιστώντας μας μετόχους της αιώνιας ειρήνης Του.

 #filoiesfigmenou