Η Ουράνια Νοσταλγία της Ψυχής και η Παραμυθία του Ανεσπέρου Φωτός

Η Ουράνια Νοσταλγία της Ψυχής και η Παραμυθία του Ανεσπέρου Φωτός

Η ανθρώπινη καρδιά, πλασμένη από τα άχραντα χέρια του Δημιουργού, φέρει εντός της μια αθεράπευτη δίψα για το άπειρο, μια ιερή ανησυχία που δεν καταπραΰνεται με τα φθαρτά και τα εφήμερα του κόσμου τούτου.

 Όταν η ψυχή αναστενάζει ψιθυρίζοντας «Κύριέ μου και Θεέ μου, μου λείπεις», δεν εκφράζει μια απλή συναισθηματική ένδεια, αλλά την οντολογική της νοσταλγία για την επουράνια πατρίδα. Ένα μεγάλο κομμάτι της ύπαρξής μας ζει ήδη μόνιμα στον ουρανό, εκεί όπου η φθορά δεν έχει εξουσία και όπου οι κεκοιμημένοι αδελφοί μας αναπαύονται στο φως, προσμένοντας την κοινή ανάσταση.

Αυτή η λύπη που σκιάζει το πρόσωπό σου, καρδιά μου, δεν είναι οδύνη θανάτου, αλλά η φωνή του Θεού που σε καλεί σε μια βαθύτερη, μυστική συνάντηση.

 Όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, η «κατά Θεόν λύπη» είναι η χαρμολύπη εκείνη που καθαρίζει τα όμματα της ψυχής για να αντικρύσουν το Θείο Φως.

 Αν ο Θεός σου λείπει, είναι γιατί η ψυχή σου αναγνωρίζει πως τίποτα κτιστό δεν μπορεί να την πληρώσει. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς μάς βεβαιώνει πως η αληθινή ζωή βρίσκεται στην κοινωνία με το Άκτιστο Φως, και κάθε κενό που αισθανόμαστε είναι ο ιερός τόπος που προετοιμάζουμε για να κατοικήσει ο Παράκλητος.

Εμβαθύνοντας σε αυτή την ιερή έλλειψη, ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας παρηγορεί λέγοντας πως η λύπη δόθηκε στη φύση μας όχι για να μας καταβάλει, αλλά για να γίνει το κέντρισμα που θα μας οδηγήσει στη μετάνοια και στον πόθο της Βασιλείας. 

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος προσθέτει πως η αγάπη του Θεού είναι η μόνη τροφή που χορταίνει τον άνθρωπο και μετατρέπει τη θλίψη σε ανέκφραστη αγαλλίαση, ενώ ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μας υπενθυμίζει πως η καρδιά είναι ένας ναός, όταν αδειάζει από τον κόσμο, τότε ακριβώς γεμίζει από την παρουσία του Ζώντος Θεού.

Ακόμη και ο Άγιος Νεκτάριος, ο θαυματουργός των καιρών μας, δίδασκε πως η ευτυχία του ανθρώπου βρίσκεται στην ένωση με τον Θεό και πως η ψυχή που διψά για τον Κύριο βρίσκει ανάπαυση μόνο στην αγκαλιά Του.

 Αυτή η δίψα αποτυπώνεται συγκλονιστικά στους ψαλμούς του Προφητάνακτος Δαυίδ, ο οποίος αναφωνεί: «Εδίψησεν η ψυχή μου προς τον Θεόν τον ισχυρόν, τον ζώντα· πότε ήξω και οφθήσομαι τω προσώπω του Θεού;». Είναι η ίδια κραυγή που διαπερνά τους αιώνες και ενώνει κάθε πιστή ψυχή με την Πηγή της Ζωής.

Μην απελπίζεσαι, λοιπόν, στην ερημιά της απουσίας. Ο Κύριος είναι «εγγύς πάσι τοις επικαλουμένοις αυτόν εν αληθεία». Η λύπη σου είναι η τρανότερη απόδειξη της αγάπης σου. 

Στρέψε το βλέμμα προς τα άνω, εκεί όπου η ζωή θριαμβεύει, και άφησε την προσευχή να γίνει η χρυσή γέφυρα που ενώνει την επίγεια ξενιτεία σου με την πατρική στοργή. Εκεί, κάθε δάκρυ μεταποιείται σε πνευματικό μαργαρίτη και κάθε αναστεναγμός σε ύμνο δοξολογίας προς Εκείνον που είναι η Άλφα και το Ωμέγα, η αρχή και το τέλος της ύπαρξής μας.

Η καρδιά μας ανήκει στον Ουρανό! Όταν νιώθεις το κενό της απουσίας του Θεού, θυμήσου πως αυτή η ιερή νοσταλγία είναι το κάλεσμα της ψυχής σου για την αληθινή πατρίδα. Η λύπη μεταμορφώνεται σε ελπίδα και η μοναξιά σε προσευχή, καθώς προσμένουμε την ένωση με τον Κύριο και τους αγαπημένους μας που αναπαύονται στο Φως Του. Ας αφήσουμε την καρδιά μας να πετάξει εκεί που η φθορά δεν υπάρχει, ακολουθώντας τα βήματα των Αγίων μας που μετέτρεψαν τον πόνο σε φως και την αναμονή σε βεβαιότητα αιωνιότητας.

#Ορθοδοξία #ΠνευματικήΖωή #Πίστη #Ουρανός #Παραμυθία #Χριστιανισμός #Προσευχή #Ελπίδα #ΑγάπηΘεού #Εκκλησία #ΆγιοιΠατέρες #Ψυχή #Πνευματικότητα #ΛύπηΚαιΧαρά #ΟρθόδοξηΠίστη #ΆγιοςΝεκτάριος #ΆγιοςΙωάννηςΧρυσόστομος #ΠνευματικήΚαθοδήηση #Ψαλτήρι #ΔίψαΓιαΘεό #ΟρθόδοξοςΠόνος

#filoiesfigmenou