Το Κλειδί του Παραδείσου

Το Κλειδί του Παραδείσου

«Εὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις, οὐδὲ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν». Ο λόγος αυτός του Κυρίου κατά την Κυριακή της Τυρινής δεν είναι απλή ηθική προτροπή. Είναι πνευματικός νόμος. Είναι προϋπόθεση σωτηρίας.

Σε ένα μικρό χωριό ζούσαν δύο αδέλφια, ο Κωνσταντίνος και ο Ιωάννης. Από παιδιά ήταν αχώριστοι. Μοιράζονταν τον κόπο, το ψωμί, τη χαρά. Όμως μια παρεξήγηση για ένα χωράφι ρίζωσε μέσα τους σαν αγκάθι. Ο διάβολος, όπως διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, δεν χρειάζεται μεγάλα πράγματα για να χωρίσει καρδιές· του αρκεί ένας λογισμός που δεν θεραπεύεται. Και ο λογισμός έγινε σιωπή, η σιωπή έγινε ψυχρότητα, και τα χρόνια κύλησαν χωρίς να ανταλλάξουν λέξη.

Έφθασε η Κυριακή της Τυρινής. Στον ναό διαβάστηκε το Ευαγγέλιο της συγχωρήσεως. Ο Κωνσταντίνος ένιωσε την καρδιά του να σφίγγεται. Νήστευε, προσευχόταν, εκκλησιαζόταν. Όμως μέσα του κρατούσε θυμό. Και ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει ότι καρδιά που μνησικακεί δεν μπορεί να δεχθεί τη χάρη, διότι η χάρις αναπαύεται μόνο στην ταπεινή και συντετριμμένη ψυχή.

Το ίδιο βράδυ, στον Εσπερινό της Συγχωρήσεως, ο ιερέας μίλησε για τον Παράδεισο. Δεν χάνεται μόνο με την ανυπακοή, αλλά και με την ασυγχώρητη καρδιά. Ο Αδάμ εξήλθε του Παραδείσου δια της ανυπακοής, όμως ο άνθρωπος παραμένει εκτός Παραδείσου δια της μνησικακίας. Διότι όποιος δεν συγχωρεί, αρνείται να μοιάσει στον Θεό, «ὅτι αὐτὸς χρηστός ἐστιν ἐπὶ τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς».

Όταν ήρθε η ώρα του «Συγχωρήσατέ με», οι άνθρωποι γονάτιζαν ο ένας μπροστά στον άλλον. Ο Κωνσταντίνος δίσταζε. Ο εγωισμός του φώναζε ότι δεν έφταιγε. Η συνείδησή του όμως ψιθύριζε ότι χωρίς συγχώρηση δεν υπάρχει Ανάσταση. Διότι η Ανάσταση δεν είναι μόνο γεγονός ιστορικό, αλλά βίωμα καρδιακό. Όπου υπάρχει ταπείνωση, εκεί ανασταίνεται ο άνθρωπος.

Τελικά πλησίασε τον αδελφό του. Γονάτισε. Ταπείνωσε τον εαυτό του. «Συγχώρεσέ με, αδελφέ». Η κίνηση αυτή ήταν σταυρός. Και όπου υπάρχει σταυρός, έρχεται και η ανάσταση. Ο Ιωάννης δάκρυσε. «Κι εσύ να με συγχωρέσεις». Δεν συμφιλιώθηκαν απλώς. Έσπασε το τείχος που είχε υψώσει ο εγωισμός. Άνοιξε μέσα τους μια κλειστή πόρτα χρόνων. Η χάρη του Θεού εισήλθε εκεί όπου πριν βασίλευε η ψυχρότητα.

Ο γέροντας του χωριού, ο παπά Γρηγόριος, τους έβλεπε σιωπηλός. «Σήμερα», είπε, «δεν έφαγαν μόνο τυρί για τελευταία φορά. Σήμερα βρήκαν το κλειδί του Παραδείσου». Και πράγματι, το κλειδί δεν είναι άλλο από τη συγχωρητική καρδιά. Όποιος συγχωρεί, ελευθερώνεται. Όποιος ταπεινώνεται, ανυψώνεται. Όποιος αγαπά χωρίς λογαριασμό, γίνεται μέτοχος της θείας ζωής.

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή δεν αρχίζει με αυστηρότητα τροφής, αλλά με άρση του βάρους της καρδιάς. Αν δεν συγχωρήσουμε, η νηστεία γίνεται τύπος άδειος. Αν συγχωρήσουμε, ακόμη και η πιο μικρή μας άσκηση γίνεται θησαυρός ουράνιος. Διότι ο Θεός δεν ζητά από εμάς κατορθώματα, αλλά καθαρή καρδιά.

Όταν δύο άνθρωποι γονατίζουν και λέγουν «συγχώρεσέ με», τότε ο ουρανός ανοίγει αθόρυβα. Και εκεί, μέσα στη σιωπή της ταπείνωσης, αρχίζει ήδη ο Παράδεισος.

Συγχωρημένη καρδιά, ανοιχτή πύλη ουρανού.

#Συγχώρηση