Στα πόδια του Ελέους

Στα πόδια του Ελέους

«Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι… η πίστις σου σέσωκέ σε· πορεύου εις ειρήνην» Λουκ. 7,48 και 7,50.

Υπάρχουν στιγμές όπου ο άνθρωπος δεν έχει πλέον τίποτε να υπερασπιστεί. Όταν τα λόγια έχουν σβήσει, όταν η αξιοπρέπεια έχει γονατίσει κάτω από το βάρος της αυτογνωσίας, όταν η ψυχή στέκεται γυμνή ενώπιον της αλήθειας. Εκείνη η γυναίκα δεν μπήκε ως κάποια που ζητούσε δικαίωση, αλλά ως κάποια που είχε ήδη καταδικαστεί μέσα της. Δεν περπάτησε· έπεσε. Δεν μίλησε· έκλαψε. Δεν εξήγησε· παραδόθηκε.

Και τα δάκρυά της έγιναν προσευχή.

Ο κόσμος γύρω της ήταν γεμάτος από γνώση, αλλά άδειος από αγάπη. Ήταν γεμάτος από νόμο, αλλά άδειος από έλεος. Τα μάτια των ανθρώπων έβλεπαν το παρελθόν της, όπως λέγει η Γραφή, «ο άνθρωπος βλέπει εις πρόσωπον, ο δε Θεός βλέπει εις καρδίαν» Α΄ Βασιλειών 16,7. Εκείνοι έβλεπαν την πτώση της, αλλά Εκείνος έβλεπε την επιστροφή της. Εκείνοι θυμούνταν ποια ήταν, αλλά Εκείνος γνώριζε ποια γινόταν εκείνη τη στιγμή.

Διότι η μετάνοια δεν είναι λέξη· είναι κατάσταση υπάρξεως. Είναι το σπάσιμο του παλαιού ανθρώπου και η γέννηση του νέου. Όπως ψάλλει ο Δαβίδ, «καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει» Ψαλμ. 50,19. Ο Θεός δεν αποστρέφεται την συντετριμμένη καρδιά, διότι εκεί κατοικεί ήδη η αρχή της θεραπείας.

Τα μαλλιά της έγιναν σπόγγος μετανοίας. Τα δάκρυά της έγιναν λουτρό καθάρσεως. Η σιωπή της έγινε ομολογία. Δεν τόλμησε να υψώσει το βλέμμα της, διότι η αλήθεια είχε ήδη φωτίσει το σκοτάδι της. Και τότε ακούστηκε ο λόγος που αλλάζει την αιωνιότητα του ανθρώπου.

«Αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι».

Δεν είπε «περίμενε». Δεν είπε «απόδειξε». Δεν είπε «γίνε πρώτα άξια». Διότι ο Θεός δεν θεραπεύει τον άνθρωπο αφού γίνει καθαρός, αλλά τον καθαρίζει για να τον θεραπεύσει. Όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, δεν υπάρχει αμαρτία που να νικά την φιλανθρωπία του Θεού, παρά μόνον η αμετανοησία του ανθρώπου. Η συγχώρηση δεν είναι ανταμοιβή της τελειότητας, αλλά καρπός της ταπεινώσεως.

Και εκεί όπου οι άνθρωποι έβλεπαν το τέλος, ο Θεός έβλεπε την αρχή.

Διότι «ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν» Λουκ. 5,32. Ο Χριστός δεν ήλθε για να στεφανώσει τους ισχυρούς, αλλά για να αναστήσει τους πεσμένους. Δεν ήλθε για να επαινέσει τους αθώους, αλλά για να αγκαλιάσει τους συντετριμμένους. Η παρουσία Του είναι φωτιά που δεν καταστρέφει, αλλά καθαρίζει. Είναι φως που δεν εκθέτει, αλλά θεραπεύει.

Και αυτό είναι το μυστήριο του ελέους. Ότι ο Θεός γνωρίζει τα πάντα, και όμως αγαπά. Γνωρίζει την πτώση, και όμως συγχωρεί. Γνωρίζει την αδυναμία, και όμως καλεί. Όπως λέγει ο προφήτης Ησαΐας, «εάν ώσιν αι αμαρτίαι υμών ως φοινικούν, ως χιόνα λευκανώ» Ησ. 1,18.

Οι άνθρωποι κρατούν μνήμη. Ο Θεός δίνει ζωή. Οι άνθρωποι θυμούνται ποιος ήσουν. Ο Θεός δημιουργεί ποιος θα γίνεις.

Διότι ενώπιον του Θεού δεν υπάρχει παρελθόν που να μην μπορεί να μεταμορφωθεί. Υπάρχει μόνον καρδιά που ανοίγεται ή καρδιά που κλείνεται. Και όταν η καρδιά ανοίγεται, ο ουρανός κατέρχεται μέσα της.

Η γυναίκα εκείνη δεν έφυγε όπως ήλθε. Δεν έφυγε με δάκρυα, αλλά με ειρήνη. Διότι εκεί όπου υπάρχει συγχώρηση, γεννάται νέα ύπαρξη. Εκεί όπου υπάρχει ταπείνωση, γεννάται χάρις. Εκεί όπου υπάρχει μετάνοια, γεννάται αιωνιότητα.

Τα πόδια του Χριστού παραμένουν ανοικτά και σήμερα. Περιμένουν όχι τους αναμάρτητους, αλλά τους αληθινούς. Όχι εκείνους που δικαιολογούνται, αλλά εκείνους που επιστρέφουν. Όχι εκείνους που στέκονται όρθιοι με υπερηφάνεια, αλλά εκείνους που γονατίζουν με ελπίδα.

Διότι στο τέλος, δεν είναι η αμαρτία που ορίζει τον άνθρωπο, αλλά το έλεος που τον αναγεννά.

Και το έλεος του Θεού δεν έχει τέλος. Είναι η αγκαλιά του Πατέρα που δεν κουράζεται να περιμένει. Είναι η φωνή που πάντοτε λέγει, ακόμη και μέσα στη σιωπή της ψυχής,

«Έλθε».

Στα πόδια του Χριστού, η πτώση γίνεται ανάσταση και η μετάνοια γίνεται αιώνια ειρήνη.

Στα δάκρυα της μετανοίας γεννιέται η αιωνιότητα.