Η σιωπηλή άρνηση ως ομολογία πίστεως

Η σιωπηλή άρνηση ως ομολογία πίστεως

«Μη συσχηματίζεσθε τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ μεταμορφοῦσθε τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοός ὑμῶν» (Ρωμ. 12, 2). Η προτροπή αυτή του Αγίου Αποστόλου Παύλου δεν είναι μια απλή ηθική σύσταση, αλλά κλήση σε ζωή ομολογιακή. Διότι ο χριστιανός δεν ζει κατά το φρόνημα του κόσμου, αλλά κατά το φρόνημα του Χριστού. Δεν ακολουθεί το πλήθος όταν το πλήθος απομακρύνεται από την αλήθεια, ούτε προσαρμόζει την συνείδησή του στα μέτρα της εποχής, αλλά κρατά ανόθευτη την πίστη, ως πολύτιμο θησαυρό.

Συχνά τίθεται το ερώτημα. «Πάτερ, μπορώ να συμμετέχω στο καρναβάλι;». Το ερώτημα αυτό δεν είναι απλώς ζήτημα κοινωνικής παρουσίας, αλλά βαθύτατα πνευματικό. Διότι όπου χλευάζεται το ιερό, εκεί δεν μπορεί να αναπαυθεί η ψυχή που αγάπησε τον Θεό. «Μὴ πλανᾶσθε· Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται» (Γαλ. 6, 7). Ο Θεός δεν εμπαίζεται, ούτε η χάρις Του παραμένει εκεί όπου η ιερότητα γίνεται αντικείμενο διασκέδασης.

Η Αγία Γραφή είναι σαφής. «Μακάριος ἀνήρ, ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν… καὶ ἐπὶ καθέδραν λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν» (Ψαλμ. 1, 1). Μακάριος δεν είναι εκείνος που προσαρμόζεται για να γίνει αποδεκτός, αλλά εκείνος που διαφυλάσσει καθαρή την καρδιά του. Διότι η συμμετοχή δεν είναι πάντοτε εξωτερική πράξη, αλλά εσωτερική συγκατάθεση. Και η ψυχή, ακόμη και χωρίς λόγια, γνωρίζει πότε προδίδει την αλήθεια.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος προειδοποιεί. «Μὴ ἀγαπᾶτε τὸν κόσμον μηδὲ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ. Ἐάν τις ἀγαπᾷ τὸν κόσμον, οὐκ ἔστιν ἡ ἀγάπη τοῦ Πατρὸς ἐν αὐτῷ» (Α΄ Ιω. 2, 15). Δεν αναφέρεται στην δημιουργία του Θεού, αλλά στο κοσμικό φρόνημα που απομακρύνει τον άνθρωπο από την χάρη. Εκεί όπου η αμαρτία γίνεται θέαμα και η ασέβεια παρουσιάζεται ως χαρά, η ψυχή πληγώνεται, ακόμη και αν το σώμα στέκεται σιωπηλό.

Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει ότι «οὐκ ἔστι κοινωνία φωτὶ πρὸς σκότος». Το φως δεν μπορεί να ενωθεί με το σκοτάδι, ούτε η χάρις με την ασέβεια. Και ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος λέγει ότι η αρχή της σωτηρίας είναι η διάκριση. Διότι ο άνθρωπος που διακρίνει, γνωρίζει πότε πρέπει να πλησιάσει και πότε να απομακρυνθεί, όχι από φόβο, αλλά από αγάπη προς τον Θεό.

Η αποχή δεν είναι πράξη περιφρόνησης προς τους ανθρώπους, αλλά πράξη σεβασμού προς τον Χριστό. Δεν είναι φυγή από τον κόσμο, αλλά άρνηση της αμαρτίας. Ο ίδιος ο Κύριος είπε. «Ὁ μὴ ὢν μετ’ ἐμοῦ, κατ’ ἐμοῦ ἐστιν» (Ματθ. 12, 30). Δεν υπάρχει ουδέτερη στάση στην πνευματική ζωή. Κάθε επιλογή αποκαλύπτει σε ποιον ανήκει η καρδιά.

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος διδάσκει ότι η καθαρή συνείδηση είναι μεγαλύτερη από κάθε εξωτερική δικαίωση. Διότι όταν η καρδιά πονά για όσα προσβάλλουν τον Θεό, τότε ήδη ζει μέσα της η χάρις. Και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής υπενθυμίζει ότι η αγάπη προς τον Θεό εκδηλώνεται με την τήρηση των εντολών Του, όχι μόνο με λόγια, αλλά με στάση ζωής.

Όταν λοιπόν η διασκέδαση των πολλών γίνεται θλίψη της συνείδησης, τότε η σιωπή γίνεται προσευχή και η αποχή γίνεται ομολογία. Διότι η μεγαλύτερη μαρτυρία δεν είναι τα λόγια, αλλά η στάση της καρδιάς. Ο άνθρωπος που αρνείται να συμμετάσχει σε ό,τι πληγώνει την πίστη του, γίνεται μάρτυρας της αλήθειας, ακόμη και χωρίς να μιλήσει.

Η ομολογία δεν γίνεται πάντοτε με φωνή. Συχνά γίνεται με την σιωπή. Δεν γίνεται με αντιπαράθεση, αλλά με σταθερότητα. Δεν γίνεται με επίδειξη, αλλά με ταπείνωση. Και τότε εκπληρώνεται ο λόγος του Κυρίου. «Ὅστις δ’ ἂν ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου» (Ματθ. 10, 32).

Η σιωπηλή αποχή δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη. Είναι μαρτυρία. Είναι πίστη ζωντανή. Είναι η καρδιά που επέλεξε να μείνει με τον Χριστό, ακόμη και όταν ο κόσμος ακολουθεί άλλον δρόμο.

Η ψυχή που στέκεται σιωπηλά, αλλά δεν προδίδει την αλήθεια, γίνεται φως μέσα στο σκοτάδι.

Όταν η συνείδηση αρνείται να συμμετάσχει στην ασέβεια, τότε η σιωπή γίνεται η πιο δυνατή ομολογία.

Στάσου εκεί όπου αναπαύεται η χάρις, ακόμη και αν χρειαστεί να σταθείς μόνος.

#ΟμολογίαΠίστεως #ΟρθόδοξηΖωή #ΠνευματικήΔιάκριση #OrthodoxFaith #SpiritualDiscernment #filoiesfigmenou