Η Υπαπαντή του Κυρίου και το μυστήριο της αφιερώσεως του ανθρώπου στον Θεό

Η Υπαπαντή του Κυρίου και το μυστήριο της αφιερώσεως του ανθρώπου στον Θεό

«Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, Δέσποτα, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου» (Λουκ. 2, 29–30).

Η Αγία μας Εκκλησία προβάλλει σήμερα το μεγάλο μυστήριο της Υπαπαντής, όπου ο Θεός Λόγος, σαρκωμένος ως βρέφος, εισέρχεται στον Ναό όχι ως απλός άνθρωπος, αλλά ως ο ίδιος ο Νομοθέτης που ταπεινώνεται και υπακούει στον νόμο που ο ίδιος έδωσε. Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας διδάσκει ότι ο Χριστός «ἐταπείνωσε ἑαυτόν, ἵνα τὸν ἄνθρωπον ὑψώσῃ», δείχνοντας ότι η υπακοή είναι η οδός της σωτηρίας. Η Παναγία, αν και υπεράνω κάθε καθάρσεως, προσέρχεται στον Ναό με ταπείνωση, φανερώνοντας ότι η υπακοή στο θέλημα του Θεού είναι ανώτερη από κάθε προσωπική δικαίωση.

Η συνάντηση του θείου Βρέφους με τον Δίκαιο Συμεών αποτελεί το σημείο όπου η προσδοκία αιώνων εκπληρώνεται. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γράφει ότι ο Συμεών «δέχεται τὸν Θεὸν ἐν ταῖς χερσίν, ἀλλ’ ὁ Θεὸς βαστάζει τὸν Συμεών ἐν τῇ χάριτι». Η αγκαλιά του γέροντος γίνεται θρόνος του Θεού και ταυτόχρονα μαρτυρία ότι κάθε ανθρώπινη ζωή έχει αιώνιο προορισμό. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς νόημα, διότι κάθε άνθρωπος είναι κλήση προς θέωση, όπως διδάσκει ο άγιος Αθανάσιος ο Μέγας λέγοντας ότι «Αὐτὸς γὰρ ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθῶμεν».

Η Παναγία προσφέρει τον Χριστό στον Ναό, προτυπώνοντας το έργο κάθε μητέρας που αφιερώνει το παιδί της στον Θεό. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος προτρέπει τους γονείς να θεωρούν τα παιδιά τους ως «παρακαταθήκην Θεοῦ», όχι ως ιδιοκτησία, αλλά ως ψυχές που ανήκουν στον Δημιουργό. Η μητρότητα γίνεται έτσι λειτουργία ιερή και ευχαριστία προς τον Θεό, διότι το παιδί δεν είναι καρπός μόνο της φύσεως, αλλά δωρεά της θείας Χάριτος. Γι’ αυτό και η παρουσίαση του παιδιού στον Ναό δεν είναι απλός τύπος, αλλά ομολογία ότι η ζωή ανήκει στον Θεό.

Ο Δίκαιος Συμεών φανερώνει το πρότυπο της υπομονής και της πίστεως. Το Άγιο Πνεύμα του είχε αποκαλύψει ότι δεν θα δει θάνατο πριν δει τον Χριστό. Ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος διδάσκει ότι «ὁ Θεὸς δοκιμάζει τὴν ὑπομονὴν τῶν πιστῶν, ἵνα τοὺς στεφανώσῃ», και έτσι ο Συμεών, με τα χρόνια της αναμονής, έγινε σκεύος εκλογής. Η καρδιά του έγινε καθρέφτης της θείας παρουσίας, διότι η πίστη δεν είναι ιδέα, αλλά εμπειρία ζωντανή της Χάριτος.

Η Υπαπαντή φανερώνει και το μυστήριο της Εκκλησίας. Όπως ο Συμεών δέχθηκε τον Χριστό στην αγκαλιά του, έτσι και η Εκκλησία δέχεται κάθε άνθρωπο, τον αναγεννά και τον οδηγεί στη σωτηρία. Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος διδάσκει ότι όποιος καθαρίσει την καρδιά του, γίνεται και ο ίδιος ναός του Θεού και βλέπει το φως της θείας παρουσίας. Η αγκαλιά του Θεού δεν είναι εικόνα, αλλά πραγματικότητα που βιώνεται μέσα στην Εκκλησία.

Η εορτή αυτή μας καλεί να αποκτήσουμε την καρδιά του Συμεών, καρδιά γεμάτη πίστη, ταπείνωση και προσμονή. Ο άνθρωπος που ζει με υπομονή και εμπιστοσύνη στον Θεό, αξιώνεται να δει το φως της σωτηρίας. Και τότε, όπως ο Συμεών, μπορεί να πει με ειρήνη ότι η ζωή του εκπληρώθηκε, διότι γνώρισε τον Χριστό, που είναι «φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ» (Λουκ. 2, 32).

Η αγκαλιά του Συμεών γίνεται εικόνα της σωτηρίας. Ο άνθρωπος που δέχεται τον Χριστό μέσα του, δεν φοβάται πλέον τον θάνατο, διότι ήδη έχει περάσει από τον χρόνο στην αιωνιότητα. Η Υπαπαντή δεν είναι μόνο γεγονός ιστορικό, αλλά πρόσκληση προσωπική, ώστε κάθε ψυχή να γίνει τόπος συναντήσεως με τον ζώντα Θεό.

Σήμερα, κάθε πιστός καλείται να γίνει νέος Συμεών, να ανοίξει την καρδιά του και να δεχθεί τον Χριστό. Διότι εκείνος που κρατά τον Χριστό μέσα του, κρατά την ίδια τη ζωή, την ειρήνη και τη σωτηρία.

Στην αγκαλιά του Συμεών φανερώθηκε η σωτηρία του κόσμου και στην αγκαλιά της Εκκλησίας συνεχίζει να αναπαύεται κάθε ψυχή που αναζητά τον Θεό.