Ἡ Χρηστοήθεια τῶν Χριστιανῶν καὶ ὁ Πειρασμός τῆς Ἀποκριᾶς

Ἡ Χρηστοήθεια τῶν Χριστιανῶν καὶ ὁ Πειρασμός τῆς Ἀποκριᾶς

«Κατ’ ἀλήθειαν μπορεῖ νά πεῖ κανείς ὅτι τότε οἱ Χριστιανοί δαιμονίζονται ὅλοι· διότι χορεύουν, παίζουν, τραγουδοῦν ἀσυνειδήτως… τότε, γιά νά πῶ ἔτσι, πανηγυρίζει ἡ ἀσέλγεια· ἑορτάζει ἡ ἀκολασία· εὐφραίνεται ἡ μέθη· ἀγάλλεται ἡ τρυφή καί ἡ ἀσωτεία· χορεύει ὁ διάβολος μέ δέκα μαντήλια καί συγχορεύει μ’ αὐτόν ὅλο τό πλῆθος τῶν δαιμόνων». Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὡς στοργική μήτηρ, δέν ἀγνοεῖ τήν ἀσθένεια τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, ἀλλὰ ὑπενθυμίζει μέ πατρική στοργή τήν ἀλήθεια, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν πλάσθηκε γιά τήν πτώση, ἀλλὰ γιά τήν θέωση. Ὅταν ὁ νοῦς σκοτίζεται καί ἡ καρδιά παραδίδεται στήν ματαιότητα, τότε ἡ ψυχή χάνει τήν μνήμη τοῦ Θεοῦ καί ἀκολουθεῖ τήν κίνησιν τοῦ κόσμου. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διδάσκει ὅτι «ὅπου εἶναι χοροί ἀσέμνων, ἐκεῖ εἶναι καί ὁ διάβολος παρών», διότι ὁ διάβολος δέν χαίρεται τόσο μέ τήν πτώση, ὅσο μέ τήν λήθη τοῦ Θεοῦ.

Οἱ ἡμέρες τῆς Ἀποκριᾶς, κατά τήν μαρτυρία τῶν Ἁγίων Πατέρων, δέν εἶναι χρόνος χαρᾶς πνευματικῆς, ἀλλὰ δοκιμασίας τῆς συνειδήσεως. Διότι ὅταν ὁ ἄνθρωπος μεταμφιέζεται, δέν ἀλλοιώνει μόνον τό πρόσωπό του, ἀλλὰ κινδυνεύει νά ἀλλοιώσει καί τήν ψυχή του. Ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει ὅτι «οὐδέν ἐστιν οὕτως ἀλλότριον τοῦ Χριστιανοῦ, ὡς ἡ ἀσχημοσύνη καί ἡ ἀκολασία», διότι ὁ Χριστιανός εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὁφείλει νά φυλάσσει τήν καθαρότητα τοῦ σώματος καί τῆς ψυχῆς.

Ἡ φαινομενική εὐθυμία τοῦ κόσμου κρύπτει βαθύ κενό, διότι ἡ χαρά χωρίς Θεό εἶναι σκιά χωρίς φῶς. Ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος διδάσκει ὅτι «ὁ γελῶν τόν κόσμον, κλαίει ἐν τῇ ψυχῇ», διότι ἡ ψυχή πλάσθηκε γιά τήν αἰωνιότητα καί δέν δύναται νά ἀναπαυθεῖ σέ πρόσκαιρες ἀπολαύσεις. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος συνηθίζει στήν ἀταξία, ἡ καρδιά του γίνεται βαρειά καί ἀναίσθητη, καί τότε χάνει τήν λεπτή αἴσθηση τῆς Χάριτος.

Ἡ Ἐκκλησία, μέ σοφία θεία, τοποθετεῖ μετά τίς ἡμέρες αὐτές τήν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ὡς λιμάνι μετανοίας καί ἐπιστροφῆς. Δέν ἐλέγχει γιά νά καταδικάσει, ἀλλὰ γιά νά θεραπεύσει. Δέν ἀπορρίπτει τόν ἄνθρωπο, ἀλλὰ τόν καλεί νά θυμηθεῖ τήν ἀρχοντιά τῆς ψυχῆς του. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος προτρέπει λέγοντας «γίνου ὅ,τι εἶσαι», δηλαδή εἰκών Θεοῦ ζῶσα καί φωτεινή.

Ἡ ἀληθινή χρηστοήθεια δέν εἶναι ἐξωτερική συμπεριφορά, ἀλλὰ ἐσωτερική κατάστασις. Εἶναι ἡ ἡσυχία τῆς καρδιᾶς, ἡ σωφροσύνη τοῦ νοός, ἡ ταπείνωσις τοῦ φρονήματος. Ὁ Χριστιανός δέν ἀκολουθεῖ τό πλῆθος, ἀλλὰ τόν Χριστό. Δέν ζητεῖ νά εὐχαριστήσει τόν κόσμο, ἀλλὰ νά διαφυλάξει τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς του. Καί ὅταν ὁ κόσμος θορυβεῖ, ἐκεῖνος σιωπᾷ. Ὅταν ὁ κόσμος γελᾷ ἐπιπόλαια, ἐκεῖνος φυλάσσει τήν καρδιά του.

Διότι ἡ ψυχή γνωρίζει. Καί ὅταν φυλάσσεται καθαρή, γίνεται κατοικητήριο τοῦ Θεοῦ. Καί τότε, ἀντί νά χορεύει μέ τόν κόσμο, βαδίζει μέ τούς Ἀγγέλους.

Ἡ ἀληθινή χαρά δέν βρίσκεται στόν θόρυβο τοῦ κόσμου, ἀλλὰ στήν σιωπή ὅπου κατοικεῖ ὁ Θεός.