Ομολογία εν καιρώ δοκιμασίας

Ομολογία εν καιρώ δοκιμασίας

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, ο Ετάζων καρδίας και νεφρούς, γνωρίζει σε βάθος κάθε άνθρωπο και δεν δεσμεύεται από σχήματα, αξιώματα, ράσα ή εξωτερικές αναγνωρίσεις. Εκείνος που είδε τον Ναθαναήλ υπό την συκήν, εκείνος που εφανέρωσε την κλήση του Πέτρου πριν ακόμη στερεωθεί, δύναται να εύρει και σήμερα, μέσα σε άνθρωπο αμαρτωλό κατά τα φαινόμενα, είτε φέρει ιερό σχήμα είτε όχι, κάτι που Τον ευφραίνει, κάτι που Τον συγκινεί, κάτι που Τον ωθεί να τον χαριτώσει και να τον καταστήσει δοχείον της Χάριτός Του. Ο Θεός δεν ζητεί τελειότητα ανθρώπινη αλλά καρδίαν συντετριμμένην και ταπεινωμένην, διότι καρδίαν τοιαύτην ουκ εξουδενώσει.

Η επίσημη εκκλησιαστική διοίκηση της καινοτομίας του οικουμενισμού είτε δεν εννοεί είτε δεν θέλει είτε δεν την συμφέρει να αποδεχθεί αυτή την αλήθεια. Όμως ο Κύριος ουδέποτε εδεσμεύθη από τα συστήματα των ανθρώπων. Πολλοί εκ των διωκομένων διά την ευσέβειαν, διά την πατρώαν πίστιν, διά την άρνηση της παναιρέσεως, ευρέθησαν ενώπιον Του ευάρεστοι, διότι εφρόνησαν ορθώς και έζησαν με φόβον Θεού. Και τούτο ίνα δοξασθή Εκείνος και η Αγία Τριάς, όχι οι άνθρωποι, όχι οι μηχανισμοί, όχι οι τίτλοι.

Δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν το ζων παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου, όστις υπήρξε διώκτης, βλάσφημος και υβριστής, και όμως ελεήθη, καθώς ο ίδιος ομολογεί, διά να φανερώσει ο Χριστός εν αυτώ πάσαν μακροθυμίαν, υπόδειγμα των μελλόντων πιστεύειν επ’ Αυτώ. Ο Θεός δεν εδιάλεξε τον Παύλο μετά την τελειότητά του αλλά πριν από αυτήν, και τον κατέστησε σκεύος εκλογής διά την ομολογία της Αληθείας.

Η αλαζονεία της Νέας Τάξεως πραγμάτων και των ακολούθων της, είτε εκούσια είτε ακουσίως πλανημένων, δεν έχει όρια. Και η ευθύνη δεν βαραίνει μόνον αυτούς, αλλά και όλους εμάς που ανεχθήκαμε, που σιωπήσαμε, που καταστήσαμε εσφαλμένους κληρικούς και αρχιερείς μικρούς θεούς, αντιπροσώπους αλάθητους, χωρίς τα πνευματικά προνόμια και τις προϋποθέσεις που έθεσαν οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας. Λησμονήσαμε ότι εις εστίν ο Διδάσκαλος, ο Χριστός, και πάντες ημείς αδελφοί εσμέν.

Κατά την περίοδο της πλανδημίας, κατ’ οικονομίαν και κρίσιν Θεού, τα πράγματα ανετράπησαν. Απεκαλύφθησαν πρόσωπα, εδοκιμάσθησαν συνειδήσεις, εφάνησαν οι άξιοι και οι ανάξιοι. Ο Κύριος επέτρεψε τον σεισμόν διά να φανεί τι είναι χρυσός και τι είναι άχυρον. Απεδείχθη ότι δεν είναι όλα όπως φαίνονται, ούτε όπως μας τα παρουσίασαν. Η άκρατη αλαζονεία εξήλθε εις το φως, ελέγχθηκε και κατεδικάσθη από την ίδια την πραγματικότητα και από την φωνή της συνειδήσεως.

Ο καιρός της ομολογίας δεν είναι επιλογή αλλά ευθύνη. Όστις θέλει να ευαρεστήσει εις Θεόν, οφείλει να υπακούει τω Θεώ μάλλον ή ανθρώποις. Η Εκκλησία δεν σώζεται διά της προσαρμογής εις τον κόσμο αλλά διά της σταυρικής αληθείας. Και όσοι σήμερα διώκονται, λοιδορούνται ή περιθωριοποιούνται διά την πατρώαν ευσέβεια, ας γνωρίζουν ότι ο Κύριος τους βλέπει, τους γνωρίζει και, εάν ευρίσκει εν αυτοίς καρδίαν ομολογιακήν, δύναται να τους καταστήσει όργανα της Χάριτός Του, εις δόξαν της Αγίας Τριάδος.

Η αλήθεια δεν ζητεί πλήθη, ζητεί πιστότητα. Και ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος, ουδέποτε εγκαταλείπει εκείνους που στέκονται ενώπιόν Του με φόβο, μετάνοια και καθαρή ομολογία.

Εν καιρώ συγχύσεως ο Θεός αποκαλύπτει τους ταπεινούς και ελέγχει την αλαζονεία, καλώντας σε ομολογία αληθείας και πίστη πατρική.