Η ΕΚΤΡΩΣΗ Ο ΝΕΟΣ ΗΡΩΔΗΣ

Η ΕΚΤΡΩΣΗ Ο ΝΕΟΣ ΗΡΩΔΗΣ

Η Εκκλησία, από την πρώτη της αναπνοή μέσα στην ιστορία, στάθηκε απέναντι στην αφαίρεση της ζωής με φόβο Θεού και βαθύ σεβασμό προς το μυστήριο του ανθρώπου. Δεν χρειάστηκε ποτέ να εφεύρει επιχειρήματα· αρκέστηκε στην αλήθεια ότι η ζωή δεν ανήκει στον άνθρωπο, αλλά του χαρίζεται. Όπως ο Ηρώδης σήκωσε το χέρι του ενάντια στα νήπια της Βηθλεέμ από φόβο μήπως χάσει την εξουσία του, έτσι και η σύγχρονη κοινωνία σηκώνει το χέρι της ενάντια στο αγέννητο παιδί από φόβο μήπως διαταραχθεί η άνεση, η πορεία, τα σχέδια, η αυτάρκεια. Ο νέος Ηρώδης δεν φορά στέμμα· φορά λογική, νομιμότητα και επίφαση δικαιώματος.

Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ομολογεί καθαρά ότι ο άνθρωπος αρχίζει να υπάρχει από τη στιγμή της συλλήψεως. Το έμβρυο δεν είναι εν δυνάμει άνθρωπος, αλλά άνθρωπος εν εξελίξει. Φέρει ψυχή ζώσα, κληρονομιά Θεού, και όχι υλικό προς διαχείριση. Οι Άγιοι Πατέρες μιλούν χωρίς υπεκφυγές. Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει ότι φόνος είναι και η φθορά του εμβρύου, είτε έχει σχηματισθεί είτε όχι, διότι ο νόμος του Θεού δεν μετρά ημέρες κυήσεως αλλά σέβεται το μυστήριο της ζωής. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος χαρακτηρίζει την έκτρωση χειρότερη από φόνο, διότι δεν αφαιρείται μόνο μια ζωή, αλλά προλαμβάνεται η ίδια η ύπαρξη.

Η σύγχρονη ιατρική, όταν απαλλαγεί από ιδεολογικές πιέσεις, επιβεβαιώνει αυτή την αλήθεια. Από τις πρώτες εβδομάδες καταγράφεται καρδιακή λειτουργία, νευρική δραστηριότητα, μοναδικός γενετικός κώδικας. Δεν πρόκειται για μέρος του σώματος της μητέρας, αλλά για ξεχωριστό οργανισμό που φιλοξενείται εντός της. Η επιστήμη δεν μπορεί να ορίσει αυθαίρετα πότε αρχίζει η ανθρώπινη αξία χωρίς να προδώσει την ίδια της τη λογική.

Στο ψυχολογικό πεδίο, η έκτρωση παρουσιάζεται συχνά ως λύση, όμως βιώνεται από πλήθος γυναικών ως τραύμα σιωπηλό και μακρόχρονο. Ενοχή, θλίψη, άγχος, διαταραχές διάθεσης, ακόμη και υπαρξιακή κατάρρευση, εμφανίζονται συχνά χρόνια μετά. Ο ψυχισμός θυμάται ακόμη κι όταν η κοινωνία επιβάλλει λήθη. Η μητρότητα δεν είναι μόνο βιολογικό γεγονός, αλλά βαθύ υπαρξιακό αποτύπωμα, και η βίαιη διακοπή του αφήνει πληγή που δεν κλείνει με συνθήματα.

Πνευματικά, η έκτρωση διαρρηγνύει τη σχέση του ανθρώπου με τον Δημιουργό. Δεν είναι απλώς η παράβαση μιας εντολής, αλλά η άρνηση της εμπιστοσύνης στον Θεό. Δεν είναι μόνο το «δεν θέλω», αλλά το «δεν πιστεύω ότι μπορείς να με στηρίξεις». Εκεί γεννιέται ο νέος Ηρώδης· όχι από μίσος, αλλά από φόβο, εγωκεντρισμό και απιστία. Κι όμως, η Εκκλησία, ακόμη κι εδώ, δεν μιλά με εκδίκηση, αλλά με πόνο και ελπίδα.

Διότι η μετάνοια παραμένει πάντοτε ανοιχτή. Καμία αμαρτία δεν είναι ισχυρότερη από το έλεος του Θεού. Οι Πατέρες, αυστηροί στην αλήθεια, είναι άπειρα ελεήμονες προς τον μετανοούντα άνθρωπο. Η Εκκλησία δεν σταυρώνει τη γυναίκα· αγκαλιάζει το τραύμα της και τη καλεί σε ίαση ψυχής. Η καταδίκη της πράξεως δεν ταυτίζεται με καταδίκη του προσώπου. Ο Θεός δεν ζητά να συντρίψει, αλλά να αναστήσει.

Το μήνυμα είναι σιωπηλό και βαρύ. Η ζωή δεν είναι ιδιοκτησία. Το παιδί, ακόμη και το αγέννητο, είναι πρόσωπο. Κάθε φορά που το ξεχνάμε, η ιστορία επαναλαμβάνεται και ο Ηρώδης επιστρέφει με νέο πρόσωπο.

Αφιερωμένο σε κάθε αγέννητο παιδί που δεν πρόλαβε να δει το φως, και σε κάθε μητέρα που κουβαλά σιωπηλά το βάρος μιας απόφασης, με την ελπίδα ότι το φως του Θεού μπορεί να θεραπεύσει και τις πιο σκοτεινές πληγές.

Η ζωή δεν φωνάζει. Ανασαίνει σιωπηλά και περιμένει να την προστατεύσουμε.

Η συνέχεια αυτής της μαρτυρίας δεν μπορεί παρά να στραφεί στην κατήχηση, διότι η αμαρτία της έκτρωσης δεν γεννιέται ξαφνικά. Καλλιεργείται μέσα σε συνειδήσεις που δεν διδάχθηκαν ποτέ τι σημαίνει ζωή, τι σημαίνει ευθύνη, τι σημαίνει εμπιστοσύνη στον Θεό. Η Εκκλησία δεν καλείται απλώς να ελέγξει, αλλά να μορφώσει καρδιές πριν φτάσουν στο σκοτάδι της απόφασης.

Κατήχηση σημαίνει να μάθει ο άνθρωπος ότι η ζωή είναι σταυρός πριν γίνει ανάσταση. Ότι το παιδί δεν έρχεται για να διαλύσει τα σχέδια, αλλά για να τα μεταμορφώσει. Ότι καμία δυσκολία, καμία φτώχεια, καμία κοινωνική πίεση δεν δικαιολογεί την αφαίρεση μιας ψυχής που ο Θεός εμπιστεύθηκε στα χέρια μας. Η Εκκλησία καλεί τον άνθρωπο να μάθει να λέει «γενηθήτω» και όχι «κατά το θέλημά μου».

Στην κατηχητική διδασκαλία, οφείλουμε να μιλήσουμε καθαρά για τις προφάσεις. Για τα επιχειρήματα που ντύνονται με λογική, όπως οι σπουδές, η καριέρα, η κοινωνική κατακραυγή, η ψυχολογική ανωριμότητα, ακόμη και οι ιατρικές φοβίες που διογκώνονται χωρίς αλήθεια. Οι Πατέρες μάς προειδοποιούν ότι οι προφάσεις εν αμαρτίαις σκοτίζουν τον νου και κάνουν τον άνθρωπο να βαπτίζει το κακό ως αναγκαίο. Εκεί χρειάζεται πνευματικός πατέρας, διάκριση, προσευχή και στήριξη, όχι βιαστικές αποφάσεις.

Η κατήχηση οφείλει επίσης να στραφεί στους άνδρες. Διότι η έκτρωση δεν είναι μόνο γυναικείο βάρος. Είναι και καρπός ανευθυνότητας, εγκατάλειψης, πίεσης, φόβου δέσμευσης. Ο άνδρας που σιωπά ή πιέζει, συμμετέχει στο τραύμα. Η Εκκλησία καλεί τον άνδρα να γίνει προστάτης της ζωής, όχι θεατής.

Ποιμαντικά, η Εκκλησία καλείται να δημιουργήσει αγκαλιές και όχι μόνο λόγους. Στήριξη σε εγκύους που φοβούνται, υλική και ψυχική βοήθεια, κοινότητες που δεν στιγματίζουν, αλλά συνοδεύουν. Όταν η γυναίκα νιώσει ότι δεν είναι μόνη, πολλές αποφάσεις δεν θα παρθούν ποτέ. Η αποτροπή της αμαρτίας δεν γίνεται με απειλή, αλλά με παρουσία.

Και τέλος, η κατήχηση οφείλει να μιλήσει για την ελπίδα. Για τα παιδιά που δεν γεννήθηκαν, αλλά ζουν στην αγκαλιά του Θεού. Για τις μητέρες που μετανόησαν και βρήκαν ειρήνη μέσα από δάκρυα και προσευχή. Για τον Θεό που δεν κρατά κατάλογο, αλλά σταυρώνεται ξανά για να σώσει.

Αν θέλουμε να αποτρέψουμε αυτή την αμαρτία, οφείλουμε να ξαναμάθουμε τι σημαίνει ιερότητα της ζωής. Να μιλήσουμε χωρίς φόβο, αλλά και χωρίς πέτρες στα χέρια. Να θυμίσουμε στον κόσμο ότι κάθε παιδί που συλλαμβάνεται δεν είναι λάθος, αλλά πρόσκληση Θεού. Και ότι κάθε φορά που προστατεύεται μια ζωή, ο Ηρώδης ηττάται, έστω και σιωπηλά.

Η σιωπή γύρω από την έκτρωση δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή. Όταν η ζωή παρουσιάζεται ως βάρος και όχι ως δώρο, τότε ο άνθρωπος ξεχνά ποιος είναι και ποιος του την εμπιστεύθηκε. Η Εκκλησία δεν φωνάζει για να τρομάξει, αλλά μιλά για να ξυπνήσει συνειδήσεις, να προλάβει δάκρυα, να προστατεύσει ψυχές πριν φτάσουν στο σκοτάδι της απόφασης. Κάθε αγέννητο παιδί είναι πρόσωπο, όχι επιλογή. Και κάθε φορά που προστατεύεται μια ζωή, η αγάπη νικά τον φόβο.

#εκτρωση #αγεννητο_παιδι #ιεροτητα_της_ζωης #μετανοια #ποιμαντικη_ευθυνη #ορθοδοξη_πιστη #συνειδηση #αληθεια #ελπιδα #filoiesfigmenou