Μακριά από τους τόπους της πτώσεως, κοντά στους τόπους της Χάριτος

Μακριά από τους τόπους της πτώσεως, κοντά στους τόπους της Χάριτος

«Απόφευγε σαν μάστιγα τους τόπους των πτώσεων. Διότι όταν δεν υπάρχει εμπρός μας ένα οπωρικό, δεν ερεθίζεται και τόσο η όρεξή μας», διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. Και πράγματι, «εκ του οράν τίκτεται και το εράν». Από την όραση γεννιέται η επιθυμία. Έτσι είναι πλασμένη η ανθρώπινη φύση. Εκείνο που στέκεται μπροστά μας, εκείνο που αγγίζουν οι αισθήσεις μας, γίνεται σπόρος μέσα στην καρδιά. Άλλοτε σπόρος ζωής και άλλοτε σπόρος φθοράς.

Δεν είναι τυχαίο ότι όλη η κοσμική σοφία στηρίζεται σε αυτό το μυστικό. Μας φέρνουν μπροστά στα μάτια προϊόντα εξωραϊσμένα, τυλιγμένα με μουσικές και χρώματα, φορτισμένα με υποσχέσεις. Χωρίς να τα χρειαζόμαστε, μας πείθουν ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτά. Γνωρίζουν την ψυχολογία μας. Ξέρουν πόσο εύκολα η όραση γίνεται επιθυμία και η επιθυμία απαίτηση.

Γι’ αυτό η Εκκλησία επιμένει με μητρική αυστηρότητα στην εγκράτεια. Ο χριστιανός πάντοτε εγκρατεύεται. Όχι μόνο στο φαγητό ή στο σώμα, αλλά πρώτα στα μάτια, έπειτα στον νου και τέλος στην καρδιά. Η εγκράτεια δεν είναι μια στιγμιαία άσκηση, αλλά μια καθημερινή στάση ζωής, ένας διαρκής έλεγχος των λογισμών και των αισθήσεων, μια ήσυχη φρουρά της ψυχής.

Μην υπερτιμάς τις δυνάμεις σου. Εκεί που υπήρξε πτώση, μην επιστρέφεις. Κι αν κάποτε βρεθείς εκεί από ανάγκη, στάσου σε επιφυλακή, με νήψη και ταπείνωση. Μην ξανοίγεσαι. Διότι αυτό που έγινε μία φορά, γίνεται εύκολα δεύτερη και τρίτη. Η συνήθεια είναι πράγματι δεύτερη φύση. Όταν ο άνθρωπος συνηθίσει την ήττα, παύει να την φοβάται. Κι εκεί αρχίζει η αργή νέκρωση της συνείδησης.

Όμως ισχύει και το αντίστροφο, κι αυτό είναι παρηγοριά μεγάλη. Όπως ο τόπος της πτώσεως γεννά μνήμη αμαρτίας, έτσι και ο τόπος της Χάριτος γεννά πόθο αγαθό. Όπως η εικόνα του κακού ερεθίζει, έτσι και η εικόνα του καλού φωτίζει. Πόσες φορές η απλή θέα της δεν μαλάκωσε την καρδιά μας. Πόσες φορές μια εικόνα του Χριστού, της Παναγίας ή ενός Αγίου δεν μας έσπρωξε σιωπηλά στην προσευχή. Πόσες φορές ένας αγιασμένος τόπος, ένας ναός, ένα μοναστήρι, δεν μας οδήγησε σε κατάνυξη χωρίς να ειπωθεί ούτε μία λέξη.

Κι ακόμη περισσότερο, πόσες φορές η συνάντηση με έναν γνήσιο άνθρωπο του Θεού δεν έγινε αφορμή μετανοίας και εσωτερικής αλλαγής. Η χάρη μεταδίδεται και με τη σιωπή. Η καθαρότητα μιλά χωρίς φωνή. Η ταπείνωση παιδαγωγεί περισσότερο από χίλια κηρύγματα.

Διάλεγε λοιπόν συνειδητά τους τόπους σου, τις συναναστροφές σου, τις εικόνες που αφήνεις να κατοικούν μέσα σου. Απόφευγε ό,τι σε τραβά προς τα κάτω και πλησίαζε ό,τι σε σηκώνει προς τα πάνω. Μάθε να αγαπάς εκείνα που γεννούν ειρήνη, να στέκεσαι κοντά σε ό,τι σε οδηγεί στο αγαθό. Η σωτηρία δεν χτίζεται με ηρωισμούς, αλλά με μικρές καθημερινές επιλογές, με προσοχή, με διάκριση και με ταπεινή προσευχή.

Διότι η ψυχή μοιάζει με χωράφι. Ό,τι σπείρεις, αυτό θα θερίσεις. Αν σπείρεις εικόνες πτώσεως, θα θερίσεις θλίψη. Αν σπείρεις εικόνες Θεού, θα θερίσεις φως.

Σε έναν κόσμο που κραυγάζει, ας κρατήσουμε μέσα μας τη σιωπή της Χάριτος.

Ας μάθουμε να φεύγουμε από τους τόπους της φθοράς και να κατοικούμε, όσο μπορούμε, στους τόπους της μετανοίας.

Μακριά από τους τόπους της πτώσεως, κοντά στους τόπους της Χάριτος. Εκεί όπου η ψυχή μαθαίνει ξανά να ανασαίνει.

#μετάνοια #εγκράτεια #νήψη #πνευματικόςαγώνας #ορθόδοξηζωή #repentance #sobriety #spiritualstruggle #orthodoxlife #filoiesfigmenou