Ο Θεός αγαπάει τον άνθρωπο, όχι γιατί αξίζει. Ο άνθρωπος αξίζει, γιατί τον αγαπάει ο Θεός.

Ο Θεός αγαπάει τον άνθρωπο, όχι γιατί αξίζει. Ο άνθρωπος αξίζει, γιατί τον αγαπάει ο Θεός.

Ο λόγος αυτός δεν γεννήθηκε από ανθρώπινη σοφία, αλλά από την καρδιά της Εκκλησίας, που αιώνες τώρα μαρτυρεί πως η αγάπη του Θεού προηγείται από κάθε ανθρώπινη πράξη. Ο Θεός δεν στέκεται απέναντι στον άνθρωπο ως κριτής που ζυγίζει αξίες και έργα, αλλά ως Πατέρας που αγαπά πριν ακόμη ο άνθρωπος μπορέσει να σηκώσει το βλέμμα του. Μέσα σε αυτή την άνευ όρων αγάπη, ο άνθρωπος βρίσκει το αληθινό του μέτρο και τη βαθύτερη αξία του.

Η πνευματική ζωή δεν ξεκινά από την τελειότητα, αλλά από την αποδοχή της αδυναμίας. Όταν ο άνθρωπος προσπαθεί να αξιωθεί την αγάπη του Θεού με κατορθώματα, εύκολα πέφτει είτε στην υπερηφάνεια είτε στην απόγνωση. Η Πατερική Παράδοση μας διδάσκει ότι η σωτηρία δεν είναι ανταμοιβή για τους άξιους, αλλά δώρο για τους ταπεινούς. Ο άνθρωπος δεν καλείται να αποδείξει κάτι στον Θεό, αλλά να εμπιστευθεί την αγάπη Του και να ζήσει μέσα σε αυτήν με μετάνοια και ελπίδα.

Όσο βαθύτερα ριζώνει αυτή η αλήθεια στην καρδιά, τόσο ελευθερώνεται ο άνθρωπος από τη σύγκριση, την ενοχή και τον φόβο. Δεν αγωνίζεται πια για να γίνει αποδεκτός, αλλά αγωνίζεται γιατί έχει ήδη γίνει αγαπητός. Έτσι γεννιέται η αληθινή μετάνοια, όχι ως φόβος τιμωρίας, αλλά ως απάντηση αγάπης στην αγάπη. Όπως μαρτυρεί και ο , ο Θεός δεν έπαψε ποτέ να αγαπά τον άνθρωπο, ακόμη κι όταν εκείνος απομακρύνθηκε από το φως.

Αυτή η επίγνωση γίνεται παρηγοριά για τον κουρασμένο, στήριγμα για τον πεσμένο και φως για τον σκοτισμένο νου. Ο άνθρωπος αξίζει όχι επειδή είναι αναμάρτητος, αλλά επειδή είναι πρόσωπο αγαπημένο, πλασμένο κατ’ εικόνα Θεού. Και μέσα σε αυτή τη βεβαιότητα, μαθαίνει σιγά σιγά να αγαπά και τους άλλους όχι όπως αξίζουν, αλλά όπως αγαπά ο Θεός.

Λόγος παρηγοριάς για όσους παλεύουν με την αίσθηση της αναξιότητας και αναζητούν την αγάπη του Θεού μέσα στη σιωπή της καρδιάς.