Δεν υπάρχει βαρύτερη τιμωρία από τούτη: Να απαντάς στην κακία με καλοσύνη.

Δεν υπάρχει βαρύτερη τιμωρία από τούτη:

Να απαντάς στην κακία με καλοσύνη.

Aκούσατε ότι ειπώθηκε: «Θα αγαπάς τον πλησίον σου», και θα μισείς τον εχθρό σου. Eγώ, όμως, σας λέω:

Nα αγαπάτε τούς εχθρούς σας, να ευλογείτε εκείνους που σας καταρώνται, να ευεργετείτε εκείνους που σας μισούν, και να προσεύχεστε για εκείνους που σας βλάπτουν και σας κατατρέχουν· για να γίνετε γιοι τού Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς, επειδή αυτός ανατέλλει τον ήλιο του επάνω σε πονηρούς και αγαθούς, και βρέχει επάνω σε δικαίους και αδίκους.

Eπειδή, αν αγαπήσετε αυτούς που σας αγαπούν, ποιον μισθό έχετε;

Kαι οι τελώνες δεν κάνουν το ίδιο; Kαι αν χαιρετήσετε μονάχα τούς αδελφούς σας, τι περισσότερο κάνετε; Kαι οι τελώνες δεν κάνουν έτσι;

Nα είστε, λοιπόν, εσείς τέλειοι, όπως ο Πατέρας σας, που είναι στους ουρανούς, είναι τέλειος.

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 5:43–48

Ο λόγος αυτός του Κυρίου δεν είναι ηθική σύσταση ούτε ψυχολογική στάση. Είναι σταυρός. Είναι τρόπος ζωής που ανατρέπει τη φυσική λογική του ανθρώπου. Η καρδιά, όταν πληγώνεται, ζητά ανταπόδοση. Ο νους, όταν αδικείται, ζητά δικαίωση. Όμως ο Χριστός δεν μας κάλεσε να ζήσουμε φυσικά, αλλά ευαγγελικά. Και το Ευαγγέλιο δεν ακυρώνει τον πόνο, τον μεταμορφώνει.

Η καλοσύνη απέναντι στην κακία δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη που δεν κραυγάζει. Είναι φωτιά που καίει αθόρυβα τα δεσμά του μίσους. Ο άνθρωπος που ανταποδίδει το κακό με κακό μένει δεμένος μαζί του. Ο άνθρωπος που απαντά με καλοσύνη ελευθερώνεται. Γι’ αυτό και οι Πατέρες λένε ότι η συγχώρηση δεν χαρίζεται στον άλλον, αλλά στον εαυτό μας.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι τίποτε δεν ομοιάζει περισσότερο με τον Θεό όσο το να συγχωρείς εκείνον που σε αδικεί. Και ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέει ότι όποιος κρατά μνησικακία, όσο κι αν προσεύχεται, δεν έχει ακόμη γνωρίσει την αγάπη του Θεού. Η προσευχή για τον εχθρό είναι η πιο καθαρή μορφή προσευχής, γιατί δεν έχει μέσα της συμφέρον, δεν ζητά ανταπόδοση, δεν περιμένει ευχαριστία.

Ο Κύριος δεν μας ζητά να αγαπήσουμε τον εχθρό μας για να αλλάξει εκείνος. Μας ζητά να τον αγαπήσουμε για να μη χαθεί η ψυχή μας. Η καλοσύνη γίνεται έτσι σιωπηλή κρίση. Όχι τιμωρία εξωτερική, αλλά φανέρωση. Η κακία αποκαλύπτεται μόνη της μπροστά στο φως της αγάπης. Και αυτό είναι πράγματι το πιο βαρύ φορτίο για όποιον επιμένει στο σκοτάδι.

Η τελειότητα για την οποία μιλά ο Χριστός δεν είναι αναμαρτησία. Είναι πληρότητα αγάπης. Είναι καρδιά που δεν μετρά, δεν κρατά κατάλογο, δεν ζητά ίσες αποστάσεις. Είναι καρδιά που μοιάζει στον Πατέρα. Και αυτός ο δρόμος είναι στενός, επώδυνος, αλλά σώζει.

Το μήνυμα του Ευαγγελίου δεν είναι εύκολο, είναι αληθινό. Όποιος το ζήσει, θα αδικηθεί, θα παρεξηγηθεί, θα θεωρηθεί αφελής. Όμως θα έχει ειρήνη. Και αυτή η ειρήνη είναι σφραγίδα Θεού.

Αφιερώνεται σε εκείνους που κουράστηκαν να πολεμούν και διάλεξαν να αγαπούν. Σε εκείνους που έμαθαν ότι η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να δικαιωθείς, αλλά να μη σκληρύνεις.

Η καλοσύνη ως σιωπηλή ομολογία πίστεως μέσα σε έναν κόσμο ανταπόδοσης.